knock knock?

Είναι δυνατή η βελτίωση του βαθμού απολυτηρίου;

2007-08-16T14:01:00.000-07:00

Αγαπητοί bloggers χρειάζομαι τα πολύτιμα φώτα σας για το εξής ερώτημα:

Εάν κάποιος έχει πάρει απολυτήριο ΤΕΕ το 2000, αλλά δεν είναι και πολύ ευχαριστημένος από το βαθμό του, μπορεί να ξανακαθίσει στα θρανία, να ξαναδώσει εξετάσεις για να βελτιώσει το βαθμό του απολυτηρίου του (λίγο αργά δεν το θυμήθηκες θα μου πείτε, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ θα σας πω εγώ) ;

· Και αν γίνεται αυτό, πόσα χρόνια πρέπει να ξαναπάει σχολείο (Για απολυτήριο ΤΕΕ μιλάμε πάντα); Ή μήπως πρέπει απλά να δώσει εξετάσεις;

· Οι εγγραφές πότε γίνονται και που; Τι δικαιολογητικά απαιτούνται;

· Και επειδή το σύστημα έχει αλλάξει από το 2000 ως τώρα, τι προβλήματα μπορεί να υπάρξουν;

Λοιπόν ξέρει κανείς να μου πει;;;

Αγαπητό μου ημερολόγιο

2007-07-22T12:46:00.000-07:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Κάποτε σου έγραφα συχνά, πάει όμως πολύς καιρός που δε διαθέτω τον ελεύθερο χρόνο για ονειροπόληση όπως στα χρόνια της εφηβείας μου. Πριν ενάμιση χρόνο, άρχισα να ασχολούμαι με κάτι που σου έμοιαζε, blogging λέγεται. Αλλά ο χρόνος μου πάλι γέμισε από καινούρια γεγονότα, τόσα πολλά που δεν προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ! Και να σκεφτείς ότι ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι ένα συμβατικό δημιούργημα του ανθρώπου για να μπορεί να αρχειοθετεί στη μνήμη του γεγονότα που ζει και να προσδοκά στιγμές που δεν έχει ζήσει ακόμα. Η μανία μας να καταγράφουμε τα πάντα, ίσως να είναι και αυτή μια προσπάθεια να αιχμαλωτίσουμε το χρόνο (ναι, αυτόν που δεν υπάρχει). Ίσως ακόμα να αποτελεί μια προσπάθεια να ονομάσουμε τα πράγματα που μας συμβαίνουν και έτσι να τους δώσουμε νόημα.

Η γλώσσα, λένε, είναι ο τρόπος που εκφράζουμε τις σκέψεις μας. Εγώ πάω ένα βήμα παραπέρα και λέω ότι η γλώσσα είναι αυτή που δημιουργεί τη σκέψη, χωρίς λόγο δεν θα υπήρχε σκέψη. Κάποιοι λένε ότι σκεφτόμαστε με εικόνες, ήχους και με τις αισθήσεις μας γενικότερα. Αυτό ίσως ισχύει μόνο για τις απλές σκέψεις, οι πιο σύνθετες μπορούν να δημιουργηθούν μόνο με τη βοήθεια της γλώσσας. Όπως είπα και πριν, ο χρόνος δεν θα υπήρχε αν δεν τον δημιουργούσαμε εμείς με τη βοήθεια του λόγου μας.

Άρα ένας άνθρωπος που ξέρει να χειρίζεται καλά τη γλώσσα και έχει ένα πλούσιο λεξιλόγιο, έχει πιο αναπτυγμένη σκέψη από έναν αγράμματο άνθρωπο; Δε ξέρω. Τον τελευταίο καιρό κάνω παρέα με ανθρώπους που τελείωσαν το σχολείο κουτσά στραβά, στην ορθογραφία είναι σκράπες, αλλά με εκπλήσσουν συνεχώς με τον ιδιοφυή τρόπο που αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα. Ίσως να μην είναι όλες οι ιδιότητες της γλώσσας που συντελούν στην σκέψη, αλλά κάποια γνωρίσματα της μόνο. Η ορθογραφία για παράδειγμα, δεν πιστεύω να παίζει ιδιαίτερο ρόλο. Η σημασιολογία, όμως, ή οι δεξιότητες επικοινωνίας θα μπορούσαν να είναι σημαντικοί παράγοντες τις σκέψης και δεν διδάσκονται απαραίτητα στα σχολεία.

Δε γνωρίζω αν ευσταθούν όλα αυτά που γράφω, θα ήθελα να μάθω αν γνωρίζετε περισσότερα επί του θέματος. Όσο για τον αλλοπρόσαλλο τρόπο που έθεσα το θέμα, αυτό μάλλον έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν έχω καν χρόνο να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και απλά ξεκλέβω λίγο χρόνο για να αφήσω το εφηβικό μου πνεύμα να παίξει και να ξεσκάσει λίγο.

Παράδεισος vs Κόλαση

2007-06-04T03:36:00.000-07:00

Λένε ότι ο Παράδεισος είναι εκεί όπου:

Ο αστυνομικός είναι Άγγλος,
Ο μηχανικός αυτοκινήτων Γερμανός,
Ο μάγειρας Γάλλος,
Ο εραστής Έλληνας,

Και όλα έχουν οργανωθεί από τους Ελβετούς.

Από την άλλη λένε ότι η Κόλαση είναι εκεί όπου:

Ο αστυνομικός είναι Γερμανός
Ο εραστής Ελβετός
Ο μάγειρας Άγγλος
Ο μηχανικός αυτοκινήτων Γάλλος,

Και όλα έχουν οργανωθεί από Έλληνες!!!

Bonus (για τους Έλληνες):

Για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμο…

Και μετά κάναμε άλλα 10…

Να γυρίσουμε σπίτι μας!

Τραγούδια Για τη Θεσσαλονίκη 2

2007-06-04T03:24:00.000-07:00

Πρίν λίγες μέρες είχα βγάλει ενα ποστ στο Σαλονικο-μπλογκ και στο δικό μου, όπου ζητούσα να μου προτείνετε τραγούδια για τη Θεσσαλονίκη! Ξεκίνησα με 7 και κατέληξα με 42!!! Σας παραθέτω τη λίστα ολοκληρωμένη. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τον κόπο σας παιδιά. Δε ξέρω πόσα θα βρω, αλλά σίγουρα έχω αρκετό υλικό!

Σ΄ αναζητώ στη Θεσσαλονίκη, Μητροπάνου
Μπαξέ Τσιφλίκι, Τσιτσάνης
Θεσσαλονίκη μου (μεγάλη φτωχομάνα), Καζαντζίδης
Θεσσαλονίκη μου, Πάριος
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, Σαββόπουλος
Τα χίλια γράμματα, Χ-Π. Κατσιμίχας
Για Θεσσαλονίκη-Αθήνα, Γ. Βαρδής
Θεσσαλονίκη, Βασισμένο σε Ν. Καββαδία, Θάνος Μικρούτσικος (Σταυρός του Νότου)
Ξεσσαλονίκη, Ξύλινα Σπαθιά
Πύλη της άμμου, Λουδοβίκος των Ανωγείων
Θεσσαλονικιές, Τερμίτες
Θεσσαλονίκη, Μωρά στη φωτιά
Θεσσαλονίκη, De Facto
Θεσσαλονίκη, Ξέμπαρκοι (στίχοι Καββαδίας)
Η σκοπιά, Β. Παπακωνσταντίνου
Θεσσαλονίκη, σαββατόβραδο κι Απρίλης, Μητροπάνος
Θεσσαλονίκη, Μητροπάνος-Ζαμπέτας
Θεσσαλονίκη, Αντώνης Βαρδής
Θεσσαλονικιά κυρά μου, Μανώλης Λιδάκης
Ο Σαλονικιός, Διονυσίου
Δικαίωμα μου (Εγώ είμαι μάτια μου από τη Θεσσαλονίκη), Π. Τερζής
Σαλονικιά, Ζαμπέτας
Λαδάδικα, Μητροπάνος
Εγνατίας 406, Μπιθικώτσης
Σαλονίκη, Ν. Θεοδωρίδου
Θεσσαλονίκη, Ημισκούμπρια
Μετακομίζω στη Θεσσαλονίκη, Κιάμος
Primavera en Salonico
Χειμερινοί Κολυμβητές, Χειμερινοί Κολυμβητές
Οδός Αριστοτελους','Θεσσαλονικη'-Αρλετα
'Η Μαντονα η Σαλονικια, Νταλάρας
'Η Μαρινα η Σαλονικια, Γ.Πουλοπουλος
Θεσσαλονικιά, Ρ.Εσκεναζυ('33)/Μαριω('93
Όμορφη Θεσσαλονίκη, Τσιτσάνης
Τα καστρα του Γεντι Κουλε, Μητσακης
Μαγισσα Θεσσαλονικη, Π.Γαβαλας
Πηρε φωτια η Καλαμαρια, Μ.Αγγελοπουλος
Της Καλαμαριας τ' αγορια, Α.Μαβιλη('68)
Απ' το Ντεπω ξεκινησα, Ρ.Κουμιωτη
Μικρο Καπαμπουρνακι, Π.Καραδημητρης
Θεσσαλονικη μου, Ελινα Παπανικολαου('79)
Αθηνα-Θεσσαλονικη, Κ.Αντωνοπουλος

Μήπως ξεχάσαμε κανένα;;;

Τραγούδια για τη Θεσσαλονίκη

2007-06-02T05:19:00.000-07:00

Ως γνωστόν έχουν γραφτεί πολλά τραγούδια για τη Θεσσαλονίκη. Τις τελευταίες μέρες μου έχει καρφωθεί η ιδέα να συγκεντρώσω μια λίστα με τίτλους τραγουδιών και να φτιάξω ένα Σαλονικό- cd. Επειδή, όμως, είμαι μουσικά εντελώς αστοιχείωτη (ειδικά στο Ελληνικό τραγούδι) χρειάζομαι τη βοήθεια σας. Για να δούμε πόσο φανατικοί Σαλονικιοί είστε και πόσα τραγούδια ξέρετε. Εγώ θυμήθηκα αυτά:

Σ΄ αναζητώ στη Θεσσαλονίκη, Μητροπάνου
Μπαξέ Τσιφλίκι, Τσιτσάνης
Θεσσαλονίκη μου (μεγάλη φτωχομάνα), Καζαντζίδης
Θεσσαλονίκη μου, Πάριος
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, Σαββόπουλος
Τα χίλια γράμματα, Χ-Π. Κατσιμίχας
Για Θεσσαλονίκη-Αθήνα, Γ. Βαρδής

Για στύψτε λίγο το μυαλουδάκι σας και γράφτε τίτλους και καλλιτέχνες αν θυμάστε. Εννοείται ότι μόλις καταφέρω να ετοιμάσω το cd, όποιος θέλει παίρνει μια κόπια από μένα δώρο για τον κόπο του (Αν μένει εκτός Θεσσαλονίκης βέβαια υπάρχει πρόβλημα…)! Από την άλλη, μπορείτε φυσικά να κρατήσετε τη λίστα για δική σας χρήση, δε θα σας ζητήσω δικαιώματα!!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T03:46:00.000-07:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο.

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

*ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

*ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

*ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

*ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

*ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

*ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Ο Κώνωψ

2007-05-29T03:04:00.000-07:00

Βρε άσε με να κοιμηθώ! Όλη την ώρα βουίζεις πάνω από το κεφάλι μου! Αφού σου είπα, είμαι κουρασμένη! Μέρες έχω να κοιμηθώ! Τι σε νοιάζει γιατί; Λογαριασμό θα σου δώσω! Ξέρουμε και οι δύο ότι δε θα με τσιμπήσεις! Αν ήθελες θα το είχες κάνει ήδη. Οπότε άσε με στην ησυχία μου και πήγαινε να ενοχλήσεις κανέναν άλλο! Καλά, μείνε αφού επιμένεις. Γίνεται, όμως, τουλάχιστον να μην κάνεις αυτόν τον ενοχλητικό θόρυβο; Δεν με τσιμπάς επιτέλους να τελειώνουμε; Τι πάει να πει εσύ δεν είσαι ένας απλός κώνωψ, σε λένε Ριχάρδο (ο κουνουπόκαρδος;;;) και πίνεις μόνο αίμα αριστοκρατών;

Τότε τι κάνεις εδώ; Προσπαθείς να μου σπάσεις τα νεύρα; Είδες φως και μπήκες; Τι θέλω και εγώ και ανάβω νυχτιάτικα το μικρό φωτιστικό δίπλα από το κρεβάτι για να διαβάσω! Άκουσέ με σπόρε, αν δε φύγεις τώρα, θα αναγκαστώ να λάβω πιο δραστικά μέτρα. Δε θα σε πετύχω; Θα τα καταφέρω κάποια στιγμή, δε μπορεί!

ΣΛΑΑΑΤΣ!

Επιτέλους, ησύχασα!

ΣΒΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝ

Αχ όχι! Ριχάρδε εσύ είσαι πάλι; Ο Μπάμπης είσαι; Ποιος Μπάμπης;

Φευ! Ούτε απόψε θα κοιμηθώ!

Φαντάσματα

2007-05-04T09:50:00.000-07:00

Περίεργο πράγμα η μνήμη. Μπορεί να μη θυμάμαι τι έφαγα εχθές, αλλά θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια ένα βλέμμα που με αναζητούσε γεμάτο προσμονή πριν 3 χρόνια. Οι μέρες μου τον τελευταίο καιρό είναι τόσο γεμάτες γεγονότα που δεν προλαβαίνω καν να στεναχωρηθώ ή να χαρώ για κάτι. Κι όμως μπορεί όλη μέρα να κουβαλάω την αίσθηση του φιλιού που μου έδωσες εχτές το βράδυ ή να χαμογελάω μόνη μου με εκείνη την πανέξυπνη ατάκα που μου είπες για καλημέρα όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο σήμερα το πρωί. Μαζεύω τις στιγμές μας και τις ανακαλώ τις άπειρες φορές που μου λείπεις.

Τώρα κάθομαι δίπλα σου, ενώ εσύ οδηγάς. Δε θυμάμαι που είπες ότι θα πάμε. Όταν είμαι μαζί σου, ξεχνάω τον έξω κόσμο και δεν με νοιάζει που βρίσκομαι, αρκεί να βρίσκομαι μαζί σου. Ο έξω κόσμος παίρνει άλλες διαστάσεις, μοιάζει μαγικός, μυστηριακός και όμως τόσο αληθινός. Πιο αληθινός απ’ όταν είμαι μακριά σου κι ας είναι τότε πιο ρεαλιστικός και υλιστικός.

Ανεβάζεις ταχύτητα, θες να προσπεράσεις ένα παμπάλαιο πράσινο αυτοκίνητο που ανήκει σε έναν παππού με τεράστια γυαλιά σαν κιάλια. Και τότε τους βλέπω! Εσύ δεν τους πρόσεξες γιατί πρέπει να φρενάρεις απότομα! Μα κι αυτό το αλλοπρόσαλλο φανάρι, πως αποφάσισε έτσι ξαφνικά να ανάψει κόκκινο;

Εκείνη περνάει το χέρι της κάτω από το μπράτσο του για να κρατηθούν αγκαζέ. Είναι τόσο χαρούμενη που τον βλέπει μετά από τόσο καιρό. Εκείνος πάλι ξαφνιάζεται από την κίνηση της. Περίμενε να του κρατάει μούτρα που δεν είχε φροντίσει να ειδωθούν νωρίτερα. Μα δε θυμώνει ποτέ αυτό το κορίτσι; Μοιάζει εξωπραγματική έτσι. Θα ήθελε να τη δει κάποτε εξαγριωμένη, έστω θυμωμένη, θα έμοιαζε πιο αληθινή έτσι. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να είναι αληθινή. Αν ήταν, δε θα ήταν μαζί του. Μια αληθινή κοπέλα θα τον είχε στείλει στο διάολο πολύ νωρίτερα! Μάλλον περπατάει δίπλα του κάποιο πνεύμα για μοναχικούς ανθρώπους, που του κρατάει συντροφιά όταν η μοναξιά γίνεται αβάσταχτη. «Να τώρα, αν θα γυρίσω προς το μέρος της, θα ανακαλύψω ότι δεν υπάρχει κανείς δίπλα μου!», σκέφτεται και την κοιτάζει ίσια στα μάτια και βλέποντας την ακόμα εκεί της σκάει ένα από τα σπάνια χαμόγελα του.

Απλές στιγμές που τις εξυψώνουμε και τις θυμόμαστε για πολύ καιρό. Τώρα πέρασα από εκείνο το σημείο και συνάντησα κάποια φαντάσματα του παρελθόντος. Και να λίγο πιο κάτω, πάλι, δυο άλλα φαντάσματα, καθισμένα σε μια καφετέρια. Στην πραγματικότητα θα ήθελαν να κάνουν κι οι δύο παθιασμένο έρωτα παρά τη ζέστη του καλοκαιριού, αλλά εκείνη τη στιγμή περιορίζονται στο να σχολιάζουν το άψογο σέρβις του μαγαζιού. Παράλληλα, όμως, η γλώσσα του σώματος τους προδίδει. Εκείνος προσπαθεί να διακρίνει τι υπάρχει κάτω από το ημιδιάφανο καλοκαιρινό μπλουζάκι της και εκείνη- μην παραλείποντας να το προσέξει αυτό- παίζει με τα δάχτυλα και τα χείλη της με το καλαμάκι του φραπέ.

Μόνο που σήμερα δεν είναι Ιούλιος, μα μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα. Κάποιος κρατάει σφιχτά το χέρι μου, σαν να θέλει να με τραβήξει πίσω στο παρόν. Τα καταφέρνει. Ή μάλλον τα καταφέρνεις. Αμέσως σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να κολυμπούσα μέσα στα μάτια σου, να έκανα τσουλήθρα πάνω στη μύτη σου ή τραμπάλα με τη γλώσσα σου ή ακόμα καλύτερα να χανόμουν στον λαβύρινθο των αυτιών σου, αφού είχα κάνει έναν περίπατο στο λαιμό και αυχένα σου.

«Η πόλη αυτή είναι γεμάτη φαντάσματα έτσι;», με ρωτάς. Πάλι διάβασες τη σκέψη μου; Μήπως είδες κι εσύ τα φαντάσματα των αναμνήσεων μου; Δεν μπορεί! Το πιθανότερο είναι να αναγνωρίζεις το βλέμμα μου. Εξάλλου, εσύ κι αν δεν ξέρεις από φαντάσματα! Θα πρέπει να σε ακολουθεί στρατός ολόκληρος! Πολλές φορές σε πιάνω να «βλέπεις» κάποιο από αυτά. Ακούς ένα τραγούδι και το σιγοτραγούδας σαν να βρίσκεσαι κι εσύ κάπου αλλού, βγαίνουν στην επιφάνεια συναισθήματα που δεν μου ανήκουν και προσπαθώ να τα διακρίνω κι εγώ, να ζήσω κι εγώ μαζί σου (ή μήπως «μαζί σας») τη στιγμή αυτή.

«Γλυκιά μου, μην προσπαθείς να πας εκεί που ήμουν πριν, δεν φτιάχτηκε για σένα αυτός ο δρόμος, ούτε κι εγώ μπορώ να πάρω μέρος στις προηγούμενες εκδρομές σου. Μονάχα, ας φροντίσουμε να απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε τη διαδρομή που επιλέξαμε να διανύσουμε τώρα μαζί.»

Δίκιο έχεις. Να μια ατάκα που θα θυμηθώ αν ξαναπεράσω από εδώ, όταν θα έχεις γίνει και εσύ ένα ακόμη γλυκό φαντασματάκι της καρδιάς μου.

P.s. Και αυτό το κείμενο είναι εν μέρει φάντασμα γιατί το είχα γράψει παλιότερα, αλλά δεν το είχα ποστάρει τότε.

Σφάξε Με, Αγά Μου!

2007-04-27T06:12:00.000-07:00

Ο Πέτρος Βενέτης, ανάμεσα στα άλλα έχει γράψει το «Αιτία Διαζυγίου», εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί (ένα βιβλίο που σαρκάζει το χώρο της διαφήμισης) και το «Αφού Μεγάλωσες Καλά Να Πάθεις» (ένα κωμικά αμπελοφιλοσοφικό βιβλίο γεμάτο ρητά). Στο δεύτερο αυτό βιβλίο παραθέτει ένα απόσπασμα από ένα άρθρο που είχε γράψει στο περιοδικό Status τον Αύγουστο του 93(Το τονίζω, το άρθρο γράφτηκε το 1993). Σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας επειδή μου θύμισε πολλές δικές μου παρόμοιες σκέψεις.

Σφάξε Με, Αγά Μου!

Ο κόσμος ανησυχεί. Κάθεται μακάριος με το καφεδάκι ή το ουζάκι ή το ουισκάκι ή το κρασάκι (αναλόγως ώρας και ορέξεως) κι ανησυχεί. Κάθε τόσο τραβάει και μια φωνή ανησυχίας «που στο διάολο θα πάει αυτή η κατάσταση;» ή φωνή απελπισίας «δεν είμαστε κράτος» και κάποτε κάποτε γίνεται επικίνδυνα απειλητικός: «Δεν θα ‘ρθουν οι εκλογές; Θα ρίξω λευκό. Όλοι τα ίδια κουμάσια είναι». Κι αμέσως αλλάζει πλευρό ή πόδι στη δεύτερη καρέκλα ή χέρι στην τρίτη καρέκλα (αναλόγως τοποθεσίας και στάσεως).

Ο κόσμος ανησυχεί. Ανησυχεί και νιώθει απροστάτευτος. (Σημειώστε αυτή τη λέξη. Ίσως είναι η πηγή των πιο πολλών δεινών στην εποχή μας). Απροστάτευτος. Κυνηγημένος και απροστάτευτος.

Όταν είναι νέος, νιώθει απροστάτευτος απέναντι στο κατεστημένο κι αναζητάει τον πατερούλη (μοιραία μέσα απ’ το κατεστημένο). Όταν είναι πατέρας, νιώθει τα παιδιά του απροστάτευτα απ’ τους χίλιους δαιμόνιους που τα κυνηγάνε κι αναζητάει τον πατερούλη όλων των πατεράδων, που θα στήσει τα κάγκελα προστασίας των παιδιών (άσχετα αν βρεθεί κι αυτός μέσα τους). Όταν εργάζεται, νιώθει απροστάτευτος απέναντι στους εργοδότες κι αναζητάει τον δικό τους πατερούλη (επί το αδρότερο «πατέρα» κι ακόμα πιο στιβαρό «εργατοπατέρα»). ‘Όταν αγοράζει, νιώθει απροστάτευτος απέναντι σ’ αυτούς που πουλάνε και αναζητάει άλλους πατερούληδες να τον προστατεύσουν (χωρίς να λογαριάζει τα ανταλλάγματα). Και βρίσκει. Πάντοτε βρίσκει. Δε νομίζω να υπάρχει άλλο είδος που να προσφέρεται τόσο αφειδώς όσο οι πατερούληδες. Παντού.

Σ’ όλη τη γη, κατά χιλιάδες, υπάρχουν οι άνθρωποι που είναι έτοιμοι και διαθέσιμοι ν’ αγκαλιάσουν με στοργή (μέχρι σκασμού) τους απροστάτευτους όλου του κόσμου και να τους οδηγήσουν στο χρυσό κλουβί της απόλυτης προστασίας. (Θεέ μου, πόση ανία! Γι’ αυτό και μόνο θ’ άξιζε μια μικρή επανάσταση ενάντια στους προστάτες).

Ο κόσμος ανησυχεί. Ανησυχεί για όλα εκτός από τους προστάτες του. Γι’ αυτούς είναι σίγουρος κι ευγνώμων. Οι άνθρωποι αναλώνονται για το δικό τους καλό και χρησιμοποιούν τις θεϊκές τους ιδιότητες για να τον κρατούν προστατευμένο απ’ τους κακούς αυτού του κόσμου και να του δείχνουν το σωστό δρόμο της ζωής. Αρκεί να είναι υπάκουος.

Το σωστό δρόμο να πετύχει (περιλαμβανομένου και του τι είναι επιτυχία). Το σωστό τρόπο να σκέφτεται. Τις σωστές επιλογές (αν του δοθεί τέτοιο περιθώριο). Το σωστό είδος δράσης. Αν είναι υπάκουος, δεν έχει ανάγκη. Είναι ασφαλής. Που και που συνέρχεται και βλέπει κάτι «μέτρα» των πατερούληδων που κάπου περιορίζουν και τον ίδιο. «Μπα σύμπτωση θα ‘ναι».

«Δεν είναι δυνατόν. Οι περιορισμοί είναι για τους κακούς». Και συνεχίζει ήσυχος και αραχτός να ανησυχεί για όλα τ’ άλλα. Γύρω του σφίγγει ο κλοιός της προστασίας. «Αυτό δεν θα το φας, σου κάνει κακό. Αυτό δε θα το πιεις, αυτό δε θα το πεις, αυτό δε θα το ακούσεις. Αυτό το απαγορεύει η ΣΟΚ, αυτό το επιβάλλει η κυβέρνηση, αυτό το πέτυχαν οι γυναικείες οργανώσεις.»

Φοβάμαι ότι η ελευθερία του ατόμου κάνει κύκλους. Μόλις ο κόσμος τη θεωρήσει ένα απλό δεδομένο, τη διαθέτει εύκολα (ή μάλλον παρακαλεί να τη δώσει). Μόλις καταλάβει τι έχασε, επαναστατεί. Φοβάμαι ότι περνάμε μια τέτοια φάση του κύκλου σήμερα. Όχι μόνο εμείς. Όλος ο κόσμος, με πρώτη την Αμερική, που μπούχτισε την ελευθερία και τώρα κυνηγάει ο ένας τον άλλο για το παραμικρό. Γι’ αυτό ανησυχώ. Άντε, εβίβα!

Βοηθήστε το χωριό Καλιβάτσι

2007-04-10T11:11:00.000-07:00

Αντιγράφω από το N.ago (http://agonek.blogspot.com)

Παρακαλείτε όποιος blogger το επιθυμεί, ας βάλει το συγκεκριμένο θέμα στο δικό του blog!

Το Καλιβάτσι(Kalivaci), είναι ένα ορεινό χωριό στο νομό Τεπελενίου στη νότια Αλβανία. Χωρισμένο σε πέντε μαχαλάδες, σε μια πολύ μεγάλη γεωγραφική έκταση, κάποτε, στις αρχές του 90’, απαριθμούσε περίπου 2000 κατοίκους και 350 οικογένειες! Μετά το άνοιγμα των συνόρων, όπως συνέβη παντού στην Αλβανία, κι από το χωριό αυτό, μετανάστευσε ο περισσότερος πληθυσμός. Σήμερα, έχουν μείνει κοντά 100 οικογένειες από τις οποίες, ενεργές είναι το 50% περίπου! Από αυτές προέρχονται και τα παιδιά του σχολείου του χωριού(Δημοτικό-Γυμνάσιο) που απαριθμεί 110 μαθητές. Αυτό, όμως, που πρέπει εδώ να σημειωθεί είναι ότι, η οικονομική κατάσταση των ανθρώπων που έχουν απομείνει εκεί, αν και υπάρχουν οι εξαιρέσεις, είναι αρκετά δύσκολη, για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη. Μαζί με τους δασκάλους και καθηγητές, έχουμε αναλάβει μια πρωτοβουλία που θα βοηθήσει έστω στο ελάχιστο, τους μαθητές του χωριού, και θα ελαφρύνει έστω λίγο τον οικογενειακό προϋπολογισμό των γονιών τους ,για το επερχόμενο σχολικό έτος.

Ξεκινώντας από εσάς τους επισκέπτες αυτού του ταπεινού blog, που η γνωριμία μεταξύ μας είναι εντελώς ανιδιοτελής και χωρίς κανένα συμφέρον, κάνω έκκληση σε όλους, όποιος μπορεί να βοηθήσει, ας το κάνει .
Αυτό που σκεφτήκαμε είναι να προσφέρουμε σε κάθε παιδί-μαθητή, στις 12 Αυγούστου που γιορτάζονται και τα 70 χρόνια της λειτουργίας του σχολείο, μια σχολική τσάντα για κάθε μαθητή μαζί με τη γραφική ύλη ( τετράδια, μολύβια, κασετίνα, γεωμετρικά σχήματα, πλαστελίνες) . Θα είναι το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε. Πριν απευθυνθώ σε «έχοντες και κατέχοντες», ξεκινώ από εμάς που δεν μας περισσεύουν. Το σημείο συγκέντρωσες του υλικού, θα είναι η American Bank of Albania ( Εμμ.Μπενάκη 14 & Πανεπιστημιου 54) στην Αθήνα και για τη Θεσσαλονίκη, θα ενημερώσουμε πολύ σύντομα.
Όποιος πραγματικά θέλει να προσφέρει, ανώνυμα ή και επώνυμα, έχει την ευκαιρία να το κάνει. Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να έρθετε σε επαφή στο προσωπικό μου e-mail που βρίσκεται πάνω δεξιά στην αρχή της σελίδας.
Σε όποιον το ζητήσει, θα δοθούν και τα τηλέφωνα επικοινωνίας με τη τράπεζα και τα δικά μου προσωπικά.
Θέλουμε να στείλουμε 105 τσάντες , όσο και οι μαθητές τη νέα χρονιά . Ας βρεθούμε τόσα άτομα που θα κάνουμε τα παιδάκια αυτά και τις οικογένειες τους χαρούμενα.
Αν θέλεις, μπορείς να βοηθήσεις!

Τα Γενέθλια

2007-04-02T11:54:00.000-07:00

Κανείς δε μπορεί να μαντέψει την ηλικία του. Όλοι τον περνάνε για πολλά χρόνια νεότερο. Είναι που έχει ανακαλύψει χίλιους διαφορετικούς τρόπους να την καμουφλάρει. Πέρα από το νεανικό ντύσιμο και κούρεμα ή τη γυμνασμένο σώμα, αυτό που ξεγελά τους περισσότερους και κυρίως τις γυναίκες είναι το βλέμμα του που κρύβει μέσα του μια παιδική ψυχή. Η λάμψη στα μάτια του όταν ενθουσιάζεται, τα μούτρα που μπορεί να σου κρατήσει αν ξεχάσεις κάτι που εκείνος θεωρεί σημαντικό και αυτό το αχόρταγο πνεύμα που θέλει συνεχώς να ανακαλύπτει νέα πράγματα, συνθέτουν την εικόνα ενός ανθρώπου που απλά ξέχασε να μεγαλώσει.

Περνάνε τα χρόνια και εκείνος νιώθει πάντα 20 χρονών. Δεν είναι ότι η ζωή τον έχει κακομάθει, αντιθέτως. Ο σοφός νέος παίρνει τα μαθήματα της και προχωράει παρακάτω, όχι πάντα τόσο εύκολα όσο θα ήθελε. Λένε, όμως, ότι η εμπειρία δεν κρύβεται. Είναι αλήθεια. Αν πλησιάσεις λίγο πιο κοντά στο πρόσωπο του, θα προσέξεις τις ύπουλες ρυτίδες που έχουν σχηματιστεί γύρω από τα μάτια του. Αν τον αιφνιδιάσεις πρωί πρωί, πριν προλάβει να ξυριστεί, θα παρατηρήσεις τις πρώτες υποψίες από τα άσπρα γένια του. Μπορεί και να τον δεις να φοράει γυαλιά πρεσβυωπίας για να διαβάσει την πρωινή αλληλογραφία του. Και αν μπορούσες να τον δεις τα βράδια όταν γυρνάει μόνος σπίτι του, θα έβλεπες μια μάλλον κωμική προσπάθεια του να κάνει μασάζ στους ώμους του.

Σήμερα είχε τα γενέθλια του. Όλh τη νύχτα δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Σηκώθηκε βαρύς από το κρεβάτι του και όσο κρύο νερό και αν έριχνε στο πρόσωπο του, δεν μπορούσε να διώξει την κούραση από πάνω του. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Αυτό το γερασμένο πρόσωπο ήταν το δικό του; Πήρε την πετσέτα στα χέρια του και την άφησε να χαϊδέψει απαλά κάθε του ρυτίδα, να περιεργαστεί τη νέα πραγματικότητα. Έφτιαξε βιαστικός ένα καφέ και έφυγε για τη δουλειά. Το κινητό το άφησε κλειστό στο σπίτι. Δεν ήθελε να απαντήσει σε αυτήν την ευχή- κατάρα που του υπενθύμιζε ότι είχε ήδη ζήσει «χρόνια πολλά».

Το βράδυ πήγε να γιορτάσει μόνος του. Το τρίτο ποτήρι με το Ουίσκι, που δεν ήταν διαφορετικό σε γεύση από τα προηγούμενα δύο, ήταν η μόνη του συντροφιά. Το περιεχόμενο του ποτηριού κυμάτιζε ελαφρά, όπως είχαν αρχίσει να τρεκλίζουν και οι σκέψεις του.

Επιτέλους πέρασε η μέρα αυτή. Σε λίγο θα ξημέρωνε και εκείνος γυρνούσε σπίτι του. Λίγο πριν γυρίσει το κλειδί της πόρτας κοντοστάθηκε. Ο θόρυβος από ένα σκουριασμένο και τσαλαπατημένο κονσερβοκούτι τον έκανε να γυρίσει. Ένας γέρος μεθύστακας και άστεγος προφανώς, το είχε πατήσει κατά λάθος όταν εκείνο βρέθηκε στο δρόμο του. Φορούσε τα κουρέλια της ζωής του και περπατούσε με δυσκολία εξαιτίας της καμπούρας που τον ανάγκαζε να κοιτάει στο έδαφος και να μην μπορεί να δει την υπέροχη ανατολή του ήλιου.

Μόνο ένας από τους δύο τους μπορούσε να τη δει και στεκόταν με δέος απέναντι στην ομορφιά της άφθαρτης φύσης. Πήρε μια βαθιά ανάσα θάρρους και το παιδί μέσα του είπε αποφασίστηκα: «Δεν θα καταλήξω ποτέ έτσι!», εννοώντας την δίχως όνειρα πια ύπαρξη που κατέβαινε την κατηφόρα με αργά και ασταθή βήματα.

Λυπάμαι…

2007-03-22T08:28:00.000-07:00

…Αλλά ούτε και σήμερα θα ποστάρω!
Έχω αποδεχτεί παραπάνω προ(σ)κλήσεις απ ‘ ότι θα ήθελα και έτσι τώρα πρέπει να φανώ ασυνεπής σε κάποιες απ’ αυτές (Συγγνώμη Ελαφίνι).
Όλα θέμα προγραμματισμού είναι βέβαια, αλλά το μυαλό μου τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε ανοιξιάτικες διακοπές!
Το blog αυτό, λοιπόν, τελεί υπό (εγ)κατάληψη μέχρι να πάψουν οι αλανιάρες σκέψεις μου να είναι homeless!!!

Θα Φαστφουντάρω

2007-03-12T04:17:00.000-07:00

Σε γενικές γραμμές μεγάλωσα στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, τρέχοντας ανέμελα στα χωράφια σαν τη μικρή Λώρα που πρώτα έφτανε εκείνη στον προορισμό της και μετά οι κοτσίδες της. Θυμάμαι μάλιστα αμυδρά τις κότες και τα πρόβατα που είχε ο παππούς μου. Ζούσα λιγάκι απομονωμένα και έβρισκα παιδάκια να παίζω, μόνο όταν τα έφερναν οι γονείς τους τα Σαββατοκύριακα για να αναπνεύσουν λίγο καθαρό αέρα. Εν ολίγοις, η παιδική μου ηλικία χαρακτηρίζονταν από πολλή ηρεμία και ξυπόλυτους περιπάτους στους χωματόδρομους ή στην αμμουδιά. Όταν επέστρεφα σπίτι, έβρισκα πάντα μαγειρεμένο φαγητό της μαμάς, η οποία ευτυχώς δεν χρειαζόταν να δουλεύει, γιατί οι γονείς μου είχαν μεγαλώσει κι αυτοί με λίγα και ήξεραν πώς να τα βγάζουν πέρα.
Αυτές τις αρχές προσπάθησαν να τις περάσουν και στα παιδιά τους. Σε μένα πιστεύω ότι το πέτυχαν, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι από τότε που γεννήθηκα ήμουν ιδιότροπη στο φαγητό. Ανάγκαζα η δεσποινίς Aυτού Μεγαλειοτάτη τον μπαμπά να μου φέρνει γάλα από την Ελβετία, επειδή όλα τα άλλα δεν τα άντεχε το λεπτεπίλεπτο στομάχι μου.
Συνεπώς, μην ρωτήσετε καλύτερα πόσους σερβιτόρους έχω στείλει στο ψυχιατρείο, επειδή κάθε φορά που βγαίνω για φαγητό έξω θέλω το χρόνο μου μέχρι να βρω στον κατάλογο κάτι που να μ’ αρέσει. Βέβαια κι εγώ περνάω ένα αβάσταχτο μαρτύριο για τον ίδιο λόγο. Κι άντε οι ταβέρνες και τα εστιατόρια είναι κάπως πιο κοντά στο «σπιτικό» φαγητό, τι γίνεται με τις πιτσαρίες, κρεπερί, γυράδικα, φαστ-φουντάδικα και… δεν συνεχίζω άλλο γιατί ήδη ανακατεύομαι!
‘Έλα, όμως που τον τελευταίο καιρό έχω καταλήξει να βρίσκομαι όλη μέρα και σχεδόν όλη νύχτα εκτός σπιτιού (μόνο κάποια πρωινά καταφέρνω να βρίσκομαι εκεί, όπου φυσικά κοιμάμαι)! Θα μου πείτε, θέμα επιλογών είναι, αλλά όταν είσαι νέος, η φιλοδοξία σε πιέζει να αναλαμβάνεις χιλιάδες πράγματα συγχρόνως, ενώ το σύνδρομο της μεταεφηβικής τρέλας (που απ’ ότι υποψιάζομαι σε κάποιους δεν περνάει ποτέ) σε κάνει να θες να διασκεδάσεις το βράδυ, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να ξημερώνει χωρίς ο ήλιος να προλάβει να σ’ ενημερώσει πρώτα!
Οι σημερινοί ρυθμοί της ζωής είναι γρήγοροι, ξέφρενοι και άκρως ανθυγιεινοί (ειδικά το φαγητό και τα ποτά τους) και δεν ξέρω, αν συμφωνείται, αλλά κάποιες φορές αισθάνομαι ότι θα φαστφουντάρω!

P.s. Αυτό το ποστ διαβάζεται με μουσική υπόκρουση τους Pink Floyd, “Alan’s Psychedelic Breakfast” από το άλμπουμ Atom Heart Mother.

Αδελφή Ψυχή

2007-03-05T14:08:00.000-08:00

Άλλους ανθρώπους τους συμπαθούμε αμέσως, άλλους τους αντιπαθούμε ή τους βρίσκουμε αποκρουστικούς. Άλλους τους αγαπάμε και άλλους τους μισούμε. Κάποιους τους ερωτευόμαστε, τους ποθούμε, λιώνουμε για χάρη τους και κάποιους άλλους τους γνωρίζουμε μερικά λεπτά και μετά τους ξεχνάμε.
Υπάρχει όμως και μια πολύ ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων. Αυτούς που τους συναντάμε και νιώθουμε αμέσως ότι κάτι βαθύτερο μας συνδέει, ότι κάπου τους έχουμε ξαναδεί, ότι τους γνωρίζαμε μια ολόκληρη ζωή. Είναι περίεργο συναίσθημα, δεν μπορείς να το προσδιορίσεις ακριβώς. Κάποιες φορές νομίζεις ότι είναι φιλία, άλλες έρωτας, μπορεί και να το μπερδέψεις με την αγάπη. Όμως ακόμα και αν κάποια από αυτά τα συναισθήματα εμπεριέχονται σε αυτό που αισθάνεσαι απέναντι στον άλλον, δεν καλύπτουν πλήρως όλο το φάσμα.
Δε μπορώ να σας εξηγήσω καλύτερα τι εννοώ. Δεν μπορώ να σας περιγράψω αυτό το έντονο συναίσθημα που νιώθουμε για κάποιους ανθρώπους που παίζουν αυτόν τον ξεχωριστό ρόλο στη ζωή μας. Είναι πάντως ένα συναίσθημα ανιδιοτελές, δεν κατανοείς απλά τον άλλον, τον ζεις, είναι φορές που μπαίνεις μέσα του ή αυτός μέσα σε σένα. Ξαφνικά σε καταβάλει ένα συναίσθημα ή μια σκέψη που δεν είναι δική σου, αλλά δική του. Ακόμα και αν είναι μακριά σου, για λίγο είναι σαν να έχεις συνδεθεί με τον εγκέφαλο του. Κάποιες φορές του λες να κάνει κάτι και αυτός χωρίς απαραίτητα να ξέρει ότι εσύ τον καλείς, το κάνει αυθόρμητα, γιατί κάποιο «περίεργο» συναίσθημα δεν τον αφήνει σε ησυχία Αγγίζουν τα όρια της τρέλας αυτά που γράφω- και ίσως ακούγονται τρομακτικά- αλλά σκεφτείτε το. Δεν σας έχει συμβεί ποτέ να σκέφτεστε έντονα ένα πρόσωπο και εκείνο να σας παίρνει τηλέφωνο, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο; Ή το αντίθετο. Να σας περνάει από το μυαλό μια σκέψη του τύπου: «Τι να κάνει άραγε ο Τάδε; Καιρό έχω να ακούσω νέα του, για να τον πάρω ένα τηλέφωνο!» και του τηλεφωνείτε και εκείνος με το που το σηκώνει σας λέει: «Έλα ρε! Το πιστεύεις ότι και εγώ ήμουν έτοιμος να σε πάρω τώρα τηλέφωνο;»
Έχω μπλέξει σκόπιμα την τηλεπάθεια με την έννοια της «αδελφής ψυχής», κυρίως επειδή πιστεύω ότι οι αδελφές ψυχές έχουν μεγαλύτερο βαθμό τηλεπάθειας μεταξύ τους.
Λένε ότι για τον καθένα υπάρχουν 7 αδελφές ψυχές. Ίσως να είναι τα κομμάτια του ίδιου όλου, που απλά διασπάστηκε για κάποιο λόγο και εσύ μια ζωή ψάχνεις υποσυνείδητα ή συνειδητά να βρεις τα κομμάτια του puzzle.
Αν το εξηγούσα ορθολογικά το μόνο που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι το εξής: Έστω ότι δεχόμαστε ότι οι σκέψεις είναι κύματα, άρα ο καθένας όταν σκέφτεται εκπέμπει κάποια κύματα. Δεν είναι τυχαία η έκφραση «εκπέμπουμε στα ίδια μήκη κύματος», μπορεί πράγματι να συμβαίνει αυτό: Να επικοινωνούμε δηλαδή με κάποιους ανθρώπους καλύτερα γιατί απλά εκπέμπουν στα ίδια μήκη κύματος με εμάς και άρα είμαστε πιο δεκτικοί στις σκέψεις τους! Προσοχή! Δεν εννοώ ότι σκέφτονται τα ίδια πράγματα με εμάς, αντιθέτως μπορεί να έχουν απόψεις πολύ διαφορετικές από μας. Απλά εκπέμπουν στο ίδιο «κανάλι».
Βέβαια δεν είναι όλοι τόσο δεκτικοί σε αυτό το φαινόμενο. Προφανώς κάποιοι παράγοντες συμβάλλουν στο να μοιάζει η τηλεπάθεια του ενός με τις δυνατότητες που έχει ένα παλιό τρανζίστορ και η τηλεπάθεια του άλλου με μια καλωδιακή τηλεόραση με δορυφορική σύνδεση!
Όπως και να έχει, η ιδέα του να διαβάζει κανείς τη σκέψη του άλλου ή της επικοινωνίας των ψυχών είναι κάτι που ελκύει τους περισσότερους Από την άλλη, βέβαια, δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η παράνομη είσοδος στο προσωπικό απόρρητο του άλλου είναι επιθυμητή (και ηθική). Πως θα νιώθατε εσείς αν ξέρατε ότι κάποιος μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις σας; Ή για να το πάω λιγάκι παραπέρα, σε πιο Big Brother καταστάσεις, όταν το κράτος μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις σας;

Θα τραβήξω τις κοτσίδες μου!

2007-03-02T14:06:00.000-08:00

Σήμερα δίδαξα σε μια μαθήτρια μου τα διάφορα είδη ταινιών στα Αγγλικά (e.g. comedy, cartoon, thriller* e.t.c.) και για καλύτερη εμπέδωση του καινούριου λεξιλογίου ασχοληθήκαμε με μια άσκηση συμπλήρωσης κενών. Υπήρχε λοιπόν η εξής πρόταση:

It was a great ______________ film about Vietnam.

Μόλις διάβασε την πρόταση, με ρώτησε ευθύς αμέσως:
«Κυρία, ο Vietnam είναι ηθοποιός;»

Στο κενό έμπαινε κανονικά η λέξη “war film”, αλλά μήπως τελικά η σωστή απάντηση είναι drama?

p.s. Με το παραπάνω ποστ σαφώς δε θέλω να δείξω ότι τα ξέρω όλα, έχω πετάξει κι εγώ κάτι μαργαριτάρια, μα κάτι μαργαριτάρια! Αλλά, μήπως, θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε λιγάκι τι γνώσεις που μεταδίδουμε στα παιδιά μας; Όχι τίποτε άλλο, έχω βαρεθεί εδώ και 2 μέρες να απαντάω στην ερώτηση αν μπορούμε να κάνουμε κανένα listening με το τραγούδι του Σαρμπέλ (Δεν τον συμπαθώ, δεν τον συμπαθώ, δεν μπορώ να το κρύψω άλλο!)!!!

*Το ξέρατε ότι στα Αγγλικά “thriller” ονομάζονται οι αστυνομικές ταινίες, ενώ οι ταινίες τρόμου λέγονται “horror films”?

Ποιος φταίει που θα μας εκπροσωπήσει ο Σαρμπέλ στη Eurovision?

2007-02-28T15:47:00.000-08:00

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΜΟΝΤΡΕΣΟΡ!!!

Η μαμά μου δηλαδή!

Φαγώθηκε που δεν πρόλαβε να δει το πρώτο υποψήφιο τραγούδι, γιατί θυμηθήκαμε τελευταία στιγμή ότι σήμερα ήταν ο διαγωνισμός.
Μαμά Μόντρεσορ: Ωραία η Τάμτα, ωραίος και ο Δάντης, αλλά κρίμα που δεν είδαμε το πρώτο τραγούδι, θα το ξαναδείξει άραγε;
Όλη το βράδυ αυτό την απασχολούσε! Ε τελικά της δόθηκε η ευκαιρία, στο τέλος, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα!

Υστ. Αυτό για όσους αναρωτιούνται από πού κληρονόμησα τις υπερφυσικές μου γκαντεμοδυνάμεις!

Όχι άλλα λόγια

2007-02-25T13:44:00.000-08:00

Σε παρακαλώ σταμάτα να μου αναφέρεις στατιστικές για το πόσα παιδιά πεθαίνουν στην Αιθιοπία. Βαρέθηκα να μην ακούω για τον πόλεμο στο Ιράκ, το θυμάται άραγε κανείς; Τι να τις κάνω τις φωτογραφίες των κακοποιημένων παιδιών; Μην κοιτάζεις με αυτό το δήθεν λυπημένο βλέμμα τους άστεγους που κοιμούνται στα παγκάκια και προπάντων μην μου αρχίζεις τις συζητήσεις του τύπου «Εσένα σε προβληματίζει αν έσπασε το νύχι σου, ενώ άλλοι προσεύχονται να είναι ακόμα ζωντανοί όταν ξημερώσει». Τα ξέρω όλα αυτά, τα έχω ακούσει χιλιάδες φορές.
Λόγια, λόγια, λόγια. Λόγια που τα παίρνει ο αέρας, σκέψεις που γεμίζουν σκόνη στις γωνίες του μυαλού μας.
Δεν είμαι κατά της ενημέρωσης. Καλά κάνουν οι δημοσιογράφοι και όλοι όσοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας ενημερώσουν για το τι γίνεται στον κόσμο. Χωρίς αυτούς, θα συνεχίζαμε να πίνουμε άπραγοι το ποτό μας ή να τρώμε ανέμελοι τη σοκολάτα μας και για αυτό το λόγο η δουλειά τους είναι πολύτιμη. Τώρα πίνουμε το ποτό μας και συζητάμε για όσα έκτροπα γίνονται στον κόσμο μας.
Μήπως, όμως, λέω, μήπως, τα λόγια αυτά θα έπαιρναν μεγαλύτερη αξία αν συνοδεύονταν και από πράξεις; Και δεν λέω να γίνουμε όλοι γιατροί χωρίς σύνορα, αλλά να αρχίσουμε από τα μικρά και εύκολα:
Την επόμενη φορά που θα συναντήσεις ένα παιδάκι να ζητιανεύει ή έναν άστεγο, αγόρασε του μια τυρόπιτα! (Έτσι θα ανακαλύψεις κιόλας αν έχεις να κάνεις με άνθρωπο που έχει πραγματικά ανάγκη, γιατί εκείνος θα δεχτεί την πρόταση σου, ενώ ο κάλπικος θα σε βρίσει που δεν του έδωσες χρήματα).
Την επόμενη φορά που θα κάνεις το σταυρό σου την ώρα που περνάει το λεωφορείο από κάποια εκκλησία, κοίταξε γύρω σου μήπως υπάρχει κάποιος που έχει περισσότερη ανάγκη τη θέση σου από εσένα.
Την επόμενη φορά που θα θελήσεις να πετάξεις στα σκουπίδια τα περσινά ρούχα επειδή έχεις βάλει μερικά κιλά από τότε ή είναι εκτός μόδας ή πιάνουν περιττό χώρο στη ντουλάπα, προτίμησε να τα δώσεις σε κάποια άπορη οικογένεια.
Τέλος, την επόμενη φορά που θα γκρινιάξεις ότι δεν έχεις λεφτά για διακοπές, κάνε μια εκδρομή ως τη Ρουμανία- φτηνά είναι άλλωστε- και επανέλαβε σε εκείνους το παράπονο σου. Από την άλλη, μπορείς βέβαια να χαρίσεις τα παλιά παιχνιδάκια των παιδιών σου. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν κάποιες μικρές ψυχούλες που θα χαρούν πάρα πολύ με την κίνηση σου αυτή!

Ένα Παιχνίδι για 5 Παίκτες και Πάνω

2007-02-16T16:15:00.001-08:00

Στο παιχνίδι με έβαλε ο Numb και τον ευχαριστώ γι’ αυτό!
Βέβαια με δυσκόλεψε γιατί ζητάει να πούμε μόνο 5 πράγματα για τον εαυτό μας και όταν είσαι μια τόσο πολυσύνθετη προσωπικότητα όπως εγώ, αυτό είναι μια δύσκολη δοκιμασία. Ας ξεκινήσω λοιπόν:

1. Δεν ξέρω να βάζω tags!
Τι είναι πάλι αυτό?!
Τι να κάνω ρε παιδιά που δεν σκαμπάζω από pc κι ας μου είναι πολύτιμοι! Έχω μια περίεργη σχέση με την τεχνολογία, όπως και με τους ανθρώπους. Ξέρω για αυτήν μόνο όσα μου χρειάζονται. Επίσης κάνω πολύ συχνά γκάφες ως φοβερά αδέξια φύση που είμαι, με αποτέλεσμα να βγάζω νοκ άουτ ακόμα και το πιο ισχυρό σύστημα (αυτό ισχύει πάλι και για την τεχνολογία και για τους ανθρώπους)!
2. Λατρεύω ότι είναι μπλε
Είναι το χρώμα μου, πώς να το κάνουμε. Στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια είχα μόνο μπλε ρούχα και αγόραζα μανιωδώς οτιδήποτε μπλε για το δωμάτιο μου. Ο πρώτος μου έρωτας, λιγάκι αργότερα, γκρίνιαζε συνεχώς για το σαράβαλο που είχε για αυτοκίνητο. «Δεν είναι απαίσιο το αυτοκίνητο μου;», είχε ρωτήσει. «Πράγματι. Αν ήταν μπλε, θα ήταν πολύ καλύτερο!» του είχα απαντήσει.
Συνεχίζω να τρέφω το ίδιο πάθος για το χρώμα αυτό, με τη διαφορά ότι τώρα που ωρίμασα- καλά αυτό είναι σχετικό- προσπαθώ να μην το δείχνω τόσο. Δεν μπορώ να αντισταθώ, όμως, με τίποτα στην υπέροχη θέα της θάλασσας ή του ουρανού (ειδικά όταν μπλέκονται και άλλα παιχνίδια της φύσης, όπως ο χορός των ηλιαχτίδων στα κύματα της θάλασσας ή το μωβ-κόκκινο χρώμα πίσω από τα σύννεφα όταν δύει ο ήλιος ή ακόμα η γυμνή ομορφιά της σελήνης).
3. Πάσχω από το Σύνδρομο του Πήτερ Παν
Δεν θέλω να μεγαλώσω ποτέ κι ως τώρα τα έχω καταφέρει νομίζω. Κουβαλάω την ίδια τρέλα που είχα ως παιδί και την ίδια υπέρμετρη αισιοδοξία (είμαι μονίμως με ένα χαμόγελο, σε σημείο που σπάω τα νεύρα μερικών ή κάνω κάποιους να πιστεύουν ότι δεν πρέπει ποτέ να αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα ή δυσκολία). Με δυο λόγια, ζω στον κόσμο μου! Βλέπω τον κόσμο με έναν δικό μου τρόπο, και μάλιστα είμαι πεπεισμένη ότι έχω και δίκιο (ξέρετε τώρα τι πείσμα έχουμε εμείς τα παιδιά). Τέλος παρά την αγγελική μου εξωτερική εμφάνιση, αν μου δώσει κάποιος λίγο παραπάνω θάρρος, μεταμορφώνομαι σε ενοχλητικό ζιζάνιο και πειραχτήρι που δεν σε αφήνει σε ησυχία! Πάντα γλιτώνω, όμως, το ξύλο παρά τρίχα!
4. I am a coffee- addict
Αν κάποτε καταστραφούν οι φυτείες καφέ- φάε τη γλώσσα σου παιδί μου Μοντρεσορ-, αυτό για ‘μενα θα είναι η μέγιστη καταστροφή! Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που αν δεν πιουν καφέ το πρωί που θα ξυπνήσουν, δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Ο πρωινός καφές είναι είδος πρώτης ανάγκης, ενώ ο απογευματινός (που τον τελευταίο καιρό έχει καταντήσει να είναι βραδινός) η υπέρτατη απόλαυση και χαλάρωση (ναι καλά διαβάσατε χαλάρωση)! Και φυσικά, τρελαίνομαι να πειραματίζομαι με νέες γεύσεις και ποικιλίες.
5. Λατρεύω το παράξενο και μυστηριώδης
Μην δω κάτι περίεργο, αμέσως να τρέξω να το εξερευνήσω. Είμαι κυνηγός των πραγμάτων που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα. Έτσι καταλήγω γραφική στις παρέες μου, με τις συχνές άγνωστες λέξεις που περιέχει το λεξιλόγιο μου!
Π.χ. «Λυπάμαι, δεν θα μπορέσω να έρθω για καφέ σήμερα, θέλω να ποστάρω κάτι στο μπλόγκ μου!»
«Βρε παιδιά, αυτός δεν μοιάζει λίγο με Vryl, τέτοια αυτιά που έχει;»
Νομίζω, λοιπόν, ότι είναι λογικό πως όποιος λατρεύει το παράξενο, δεν μπορεί να μην τον ελκύει και το μυστήριο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Συνεπώς ξεκοκαλίζω τις ιστορίες μυστηρίου και τα ψυχολογικά θρίλερ!

Και τώρα το δύσκολο κομμάτι: Να βάλω κι άλλους μπλογκερς στο παιχνίδι. Ευτυχώς που πολλούς από τους αγαπημένους μου τους βάλατε ήδη στο παιχνίδι, αλλά ρε γμτ πάλι μένουν κάποιοι απ’ έξω!
1. Ατταλάντι. Ως παιδί που είμαι, τρελαίνομαι για παραμύθια!
2. Κυκλοδίωκτον. Πάρε κόσμε προβληματισμούς και φιλοσοφικούς στοχασμούς, πάρε πάρε λέμε! Είναι και ψυχούλα… ή μήπως ψυχάρα?
3. Nada. Του το χρωστάω, αυτός φταίει, κύριοι δικαστές, που εθίστηκα στο σπορ του μπλογκαρίσματος!
4. Πτώση. Ε ρε γέλιο που πέφτει!
5. Ροίδης. Ο άλλος Ρο όμως. Δεν λέω και με τον κανονικό καλά τα πάω, κι ας έχει διαφορετική κοσμοθεωρία από μένα. Αλλά ο άλλος είναι αλλιώς!
5+1. Είναι και εκείνα τα ρεμάλια, ο Bolek & Lolek, που δεν μπορούσα να τους αφήσω απ’ έξω γιατί πολύ θα ήθελα να μάθω 5+5 ασήμαντα πράγματα γι’ αυτούς!

Θέμα Οπτικής

2007-02-14T14:30:00.000-08:00

Στο γυμναστήριο όπου πηγαίνω κυκλοφορούν πολλά ψώνια. Τους παρακολουθώ εδώ και καιρό. Φοράνε καρό παντελόνια ή κολλάν για να φαίνεται η σωματική τους διάπλαση και κολλητό- σε σημείο σκασμού- φανελάκι για να μένουν γυμνά τα στιβαρά τους μπράτσα και οι ζουμερές τους ωμοπλάτες. Έχουν ύφος «I am the king of the world” ή σε ελληνική μετάφραση «Γαμάω και δέρνω» (ας με συγχωρήσουν οι εκατοντάδες υψηλού επιπέδου αναγνώστες μου) και τίποτα δεν μπορεί να πτοήσει το διογκωμένο με ορμόνες ΕΓΩ τους.
Για κακή μου τύχη, ένας τέτοιος με πλησίασε σήμερα. Δε θα αναλύσω το γιατί και πως του ήρθε να γυρίσει να με κοιτάξει, γιατί ίσως συνειδητοποιήσω ότι τους μοιάζω πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελα και δε θα την αντέξω αυτήν την κεραμίδα… αυτόν τον τσιμεντόλιθο… αυτήν την σιδερόβεργα… καλά έτσι όπως πάω θα χτίσω σπίτι σε λίγο, οπότε ας γυρίσω στην αφήγηση μου. Ο τύπος που λέτε σίγουρα όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη βλέπει τον εαυτό του κάπως έτσι:

Έτσι εξηγείται άλλωστε ο αέρας αυτοπεποίθησης που είχε όταν ήρθε για να μου πιάσει την κουβέντα, γιατί αν ήξερε τι εικόνα έχω εγώ γι’ αυτόν, μάλλον θα ήθελε να κρυφτεί για πάντα στο πιο σκοτεινό υπόγειο και να μην ξαναπατήσει πόδι στην επιφάνεια της γης… χμμμ… δεν είναι κακή ιδέα! Για να το δοκιμάσω. Ιδού:

Άραγε αυτός τι είδε σε μένα και του έκανα τόσο φοβερή εντύπωση;

Η ίδια βέβαια έχω μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τον εαυτό μου:

Οι περισσότεροι φίλοι μου από την άλλη με βλέπουν κάπως έτσι:

Οι μαθητές μου πιθανότατα έχουν την παρακάτω εικόνα για μένα:

Θα μπορούσα να συνεχίσω τη λίστα έπ’ άπειρον μα δε θέλω να σας κουράσω. Εξάλλου, είμαι σίγουρη ότι τόσην ώρα μόνο μια σκέψη περνάει από το μυαλό σας. Πώς να είναι άραγε πραγματικά η Μόντρεσορ; Ποια είναι η αληθινή της εικόνα;
Παιδιά λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά δεν θα τη μάθετε ποτέ! Όχι επειδή δεν υπάρχει (σίγουρα σαν ιδέα υφίσταται), αλλά γιατί πάντα η εικόνα αλλάζει ανάλογα με αυτόν που την βλέπει και ο παρατηρητής πάντα θα φιλτράρει την πραγματικότητα με βάση τις δικές του εντυπώσεις, απόψεις και προσδοκίες. Η αντικειμενική αλήθεια υπάρχει, απλά δεν υπάρχουν αντικειμενικοί παρατηρητές.

Υστ. Αυτός ο Άγιος Βλαχεντίνος, Φράγκεντινος, Τσαρλατίνος- πως τον λένε τέλος πάντων- ποιος είναι ρε παιδιά; Για εξηγήστε μου! Όχι τίποτε άλλο μου έκανε εντύπωση που αντί να πάμε στην εκκλησία για να τον τιμήσουμε βγαίνουμε για ποτό λέει. Μπας και με κορόιδευε ο Μπόντυ Μπίλντερ;

Είμαι μια νοικοκυρά εγωωωωώ

2007-01-14T10:31:00.000-08:00

Το ντεμπούτο μου στο άθλημα του blogging το έκανα πριν ένα χρόνο περίπου με το παρακάτω κείμενο. Χαμογελώ όταν σκέφτομαι πόσα έχουν αλλάξει από τότε. Το κυριότερο: έχω γίνει πιο νοικοκυρά! Καλά τι βήχετε φίλοι και γνωστοί, δεν μπορώ να καταλάβω! Για του λόγου το αληθές σας παραπέμπω στο blog- τσελεμεντέ της Nosyparker, "Nosy-Νοστιμιές http://nosyparker-mageiremata.blogspot.com της οποίας το blog κοντεύει να ξεπεράσει σε όγκο τα βιβλία της Βέφας! Είπα και εγώ να συμμετάσχω για να αποδείξω σε μερικούς μερικούς ότι το μαγείρεμα και εγώ έχουμε μια σχέση πάθους! Εσείς έχετε να αντιμετωπίσετε 2 πραγματικότητες και να διαλέξετε όποια αγαπάτε (εξάλλου είναι γνωστό ότι είμαι ο άνθρωπος των 1000 αντιφάσεων).

Ακολουθώντας το φεμινιστικό πνεύμα της εποχής μας, το παραδέχομαι πως είμαι περισσότερο γυναίκα καριέρας παρά κορίτσι για σπίτι.
Το άκουσα το "ωχ" από σας τους εκπροσώπους της «παλαιάς» γενιάς και έχετε απόλυτο δίκιο! Διότι υπάρχει πρόβλημα! Αφού οι γυναίκες αρνιόμαστε να μένουμε σπίτι, το ίδιο όμως και οι άντρες, ποιος μένει να κρατήσει σε τάξη το σπίτι και να αναθρέψει τα παιδιά; Να σας δώσω την απάντηση εγώ. Άντε την καθαριότητα την αναλαμβάνει η οικιακή βοηθός, την ανατροφή των παιδιών, όμως, ποιος θα την αναλάβει; Πάλι η οικιακή βοηθός; Ή μήπως η πεθερά; Ή μήπως ακόμη χειρότερα και το πιο σύνηθες σε αυτή την κοινωνία τα παιδιά από μόνα τους; Α! Να μην ξεχάσω και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπου πέρα από την τηλεόραση συγκαταλέγεται και ο pc!
Αυτά τα τραγικά αναλογίστηκα και εγώ η δόλια τις προάλλες και αποφάσισα να ερευνήσω σε βάθος το παραφυσικό αυτό θέμα που λέγεται «δουλειές του σπιτιού». Για να είμαι ειλικρινής, δεν το αποφάσισα από μόνη μου, αλλά με ανάγκασαν οι περιστάσεις καθώς είχε αρρωστήσει βαριά με γρίπη η μητέρα μου.
Η πρώτη μου δουλειά ήταν το πλύσιμο των πιάτων και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν τα πήγα καθόλου άσχημα για πρώτη φορά! Κατάφερα να σώσω σχεδόν τα μισά από αυτά!
Έπειτα είπα να συγυρίσω. Ξεκίνησα από το δωμάτιο μου, το οποίο ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση! Στην αρχή βρέθηκα σε ιδεολογική σύγκρουση καθότι είμαι οικολόγα και το δωμάτιο μου έχει ανακηρυχθεί εδώ και χρόνια προστατευόμενη περιοχή για τις κατσαρίδες, τις αράχνες και τα τρωκτικά. Έκανα την καρδιά μου πέτρα, όμως, και συνέχισα το έργο μου. Πήρα την ηλεκτρική σκούπα… αλλά ρε παιδιά να σας δώσω μια συμβουλή. Όταν αποφασίζετε να κάνετε κάτι τέτοιο φροντίστε πρώτα να μαζέψετε από το πάτωμα τυχόν αντικείμενα που μπορεί να βρίσκονται εκεί. Προσωπικά έχασα τα κλειδιά μου, μερικά κέρματα και τα αγαπημένα μου σκουλαρίκια.
Αποκαρδιωμένη από αυτήν την κατάληξη και για να αλλάξω παραστάσεις είπα να καθαρίσω τα τζάμια των παραθύρων. Καλά ε ξαφνικά ένιωσα λες και βίωνα κάποιο θαύμα… οι αχτίδες του ήλιου μπήκαν με φόρα στο δωμάτιο μου και το φώτισαν όσο ποτέ άλλοτε!
Την θεϊκή αυτή παρέμβαση διέκοψε απότομα η γκρίνια της μικρής μου αδελφής και του πατέρα μου οι οποίοι είχαν πεινάσει λέει. «Τι να παραγγείλω;» ρωτάει ο πατέρας. «Καλέ υπάρχει καλύτερο πράγμα από το σπιτικό φαγητό;» αντέτεινα εγώ όλο αυτοπεποίθηση και έπιασα το τηγάνι. «Εξαρτάται από το ποιος το μαγειρεύει» πέταξε και ο πατέρας μου φανερά δύσπιστος. Για να μη σας τα πολυλογώ… η τελευταία δουλειά που έκανα εκείνη την μέρα ήταν να ταΐσω το σκύλο μας, τον Γκούφυ, με τα λίγο ωμά και υπερβολικά αλατισμένα κεφτεδάκια μου και τις τηγανιτές μου πατατούλες με την ελαφρώς καρβουνιασμένη τους απόχρωση!
Ευτυχώς που η θητεία μου στις οικιακές υποθέσεις έληξε την επόμενη μέρα, καθώς η μητέρα μου είχε θεραπευτεί ως δια μαγείας από το κρύωμα της!
posted on Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2006 1:44 πμ

Υστ. Όπως καταλάβετε δεν έχω χρόνο να ποστάρω καινούρια κείμενα και ανακυκλώνω παλιά!

Ματαιοδοξία

2007-01-05T16:33:00.000-08:00

Όσο αυξάνονται οι επιτυχίες στη ζωή σου, τόσο πιο ματαιόδοξος γίνεσαι. Αρχίζω να καταλαβαίνω τους διάσημους ηθοποιούς ή τους σταρ του τραγουδιού. Είναι λογικό, όταν σου λένε συνέχεια «Μπράβο» κάποια στιγμή, χωρίς να το θέλεις βλέπεις τον εαυτό σου ως κάτι ανώτερο από τους άλλους. Δεν είναι μόνο τα λόγια, αλλά και η αίσθηση της δημοτικότητας: όλοι θέλουν να κάνουν παρέα μαζί σου επειδή είσαι σπουδαίος, όλοι σου φέρονται με το γάντι γιατί είσαι άνθρωπος ξεχωριστός. Όταν όλοι ασχολούνται με σένα, ξεχνάς να ασχοληθείς με τους άλλους, αφού δεν τους έχεις ανάγκη πλέων, αφού ότι και να κάνεις, όλοι θα σε ακολουθούν. Παύεις να ασχολείσαι με τη βελτίωση του εαυτού σου, μιας και τα φαινόμενα δείχνουν ότι έχεις επιτύχει το τέλειο, ποιος ο λόγος τώρα να κουράζεσαι άδικα;
Κι όμως τότε είναι που θέλει την περισσότερη δουλειά. Πρέπει να μάθεις να μένεις ο εαυτός σου, αυτός που ήσουν πάντα. Μόνο έτσι καταφέρνεις να μείνεις στην κορυφή, αλλιώς εσύ ο ίδιος θα σε γκρεμίσεις από το βάθρο που σ’ έχουν ανεβάσει. Πρέπει να μάθεις να χρησιμοποιείς σωστά τη νέα σου «δύναμη». Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τα σημαντικά από τα ασήμαντα, τα αληθινά από τα ψεύτικα, την αγάπη από την υστερόβουλη κολακεία. Σαν το παγώνι που ανοίγει την ουρά του για να προσελκύσει την προσοχή μας. Ξεχνάμε όμως ότι αυτά που έχουν την μεγαλύτερη αξία είναι όσα δεν φαίνονται.
Πρέπει (με τόσα πρέπει ακούγομαι λιγάκι σαν δασκάλα, το ξέρω) ακόμα να μάθεις να δέχεσαι την καλοπροαίρετη αρνητική κριτική, γιατί χωρίς αυτήν δε θα μπορέσεις να δεις καθαρά τον εαυτό σου. Χωρίς την κριτική το είδωλο που σου επιστέφει ο καθρέφτης είναι παραμορφωμένο. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, όταν την μη πραγματική αυτή εικόνα, ενισχύουν διάφοροι κόλακες. Πρέπει, επίσης, να μάθεις να αντέχεις το ψυχολογικό πόλεμο που σου κάνουν όσοι θα ήθελαν να είναι στη θέση σου και το σημαντικότερο: Να μπορέσεις να καταλάβεις πότε είναι η ώρα να δώσεις τη σκυτάλη στον επόμενο και να αποχωρήσεις με αξιοπρέπεια από τη σκηνή.
Θα μου πείτε: «Και τι μας τα λες όλα αυτά; Είναι κανείς από μας ο Brad Pitt ή η Δέσποινα Βανδή ή η Montresor;». Μάλλον όχι, δεν είστε, δεν σας ξέρω και όλους προσωπικά για να το πω με απόλυτη βεβαιότητα, αλλά δε χρειάζεται να είσαι VIP για να την ψωνίσεις (Καλέ γιατί στρέψατε όλοι ξαφνικά το βλέμμα σας επάνω μου;)! Φτάνουν μερικές επιτυχίες στη δουλειά σου ή λίγο ταλέντο ή μια αρκετά ελκυστική εμφάνιση ή κανένας λόγος απολύτως (ξέρω και πολλούς τέτοιους ανθρώπους, πιστέψτε με!) για να αρχίσεις να πιστεύεις στις υπερφυσικές δυνάμεις του εαυτού σου, παρά στις περίεργες συμπτώσεις της μοίρας. Η αλήθεια βέβαια βρίσκεται κάπου στη μέση αυτών των δύο άκρων.
Η ζωή, όμως, έχει πάντα το σκληρό της τρόπο για να σε προσγειώνει. Για να το αποφύγεις αυτό, καλό είναι να είσαι πάντα προετοιμασμένος. Να έχεις γνώση των καλών σου στοιχείων (η μαγική αστερόσκονη που σε απογειώνει και σε κάνει να πετύχεις το ακατόρθωτο), αλλά να θυμάσαι πάντα και τα αρνητικά σου (το αλεξίπτωτο που θα σε σώσει την ώρα της πτώσης). Σε αυτό βοηθάνε πάντα οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά και δεν διστάζουν να σου επισημάνουν το λάθος σου. Έχε πάντα τα μάτια σου ανοιχτά για να ξεχωρίζεις τους πραγματικούς φίλους και τα αυτιά σου διαθέσιμα για να ακούσεις την κριτική τους. Το στόμα ας μείνει αμέτοχο καλύτερα!

Ποδαρικό

2007-01-01T12:06:00.000-08:00

Καλή χρονιά σ’ όλους, χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα και ευχαριστώ πάρα πολύ όσους μου ευχήθηκαν στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, αλλά και όσους μου ευχήθηκαν εκτός σχολίων ετούτου του blog!
Θα κρατήσω σιγή ιχθύος για το πώς γιόρτασα τον ερχομό του νέου έτους. Το σημαντικό για μένα δεν είναι τα γεγονότα, αλλά το ότι όταν έφτασε η ώρα να προσγειωθώ στην αγκαλιά του μαξιλαριού μου, δεν είχα καθόλου τη διάθεση για κάτι τέτοιο! Έφτιαξα άλλον έναν καφέ, συμμάζεψα τα ασυμμάζευτα και εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία να απολαύσω την πρώτη ανατολή του 2007. Έκτοτε βέβαια κυκλοφορώ σαν το ζόμπι, μα κάτι μου λέει ότι δεν είμαι η μόνη!
Η βραδιά ήταν κλασικά Μοντρεσοριανή. Ξεκίνησε με πολλά ευτράπελα, αλλά ελπίζω τελικά όλοι να πέρασαν τόσο καλά όσο εγώ. Όχι τίποτε άλλο, είναι κάποιοι που παρόλο που με γνωρίζουν ελάχιστα έκαναν πολλά χιλιόμετρα για να παραστούν (θα μου πείτε για αυτό ήρθαν, αν με γνώριζαν καλύτερα μάλλον θα το είχαν αποφύγει, χιχι).
Λένε ότι όταν έχεις καλή παρέα, παντού περνάς ωραία! Εσείς συμφωνείτε μ’ αυτό; Επίσης, είμαι πολύ περίεργη να μάθω πως τα περάσατε εσείς, αλλά θα συγκρατηθώ, μη με πείτε και κουτσομπόλα…

Φλωρινιάζοντας

2006-12-28T04:22:00.000-08:00

Εάν δεν σας άρεσαν τα φετινά Χριστούγεννα, σας έχω μια πρόταση για του χρόνου. Να πάτε στη Φλώρινα, εκεί θα καταλάβετε Χριστούγεννα. Οι εορτασμοί ξεκινάνε από τις 21 Δεκεμβρίου με αποκορύφωμα τα μεσάνυχτα στις 23 με ξημερώματα 24. Σε κάθε γειτονιά ανάβουν τεράστιες φωτιές με μεγαλύτερη αυτή στην πλατεία Ηρώων ή αλλιώς στο Big Ben της Φλώρινας. Βεγγαλικά, ζωντανή μουσική και άφθονο κρασί, πίτες, χυλωμένη φασολάδα και γλυκά φροντίζουν να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα μαζί με τις φωτιές!
Κατά τα άλλα η Φλώρινα είναι μια πολύ όμορφη πόλη και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ήταν πολύ πρωτότυπα στολισμένη, ειδικά οι καφετέριες στον πεζόδρομο! Στην πλατεία εκεί κοντά, υπήρχαν μικρά ξύλινα σπιτάκια, απ’ όπου μπορούσες να αγοράσεις σουβενίρ ή άλλα ντόπια προϊόντα.
Για τη βραδινή σας διασκέδαση προτείνω το «Γιάζι» (ρεμπετάδικο κοντά στο ποτάμι, διακοσμημένο με αντικείμενα που χρονολογούνται από το 1940 και βρέθηκαν στα καταφύγια της Φλώρινας) το «Pas mal» (club του οποίου μάλλον σκότωσα την ορθογραφία) και τις Μάσκες (μπουζούκια). Για τους πιο ροκ τύπους (εδώ αναφέρομαι σε μένα κυρίως) προτείνω τον «Κούκο» (πάλι δίπλα στο ποτάμι) ή το «The rose» (στον πεζόδρομο). Για το απογευματινό σας καφέ ή βραδινό ποτό να μην παραλείψετε να πάτε στο «Alter Ego», μια καφετέρια που στεγάζεται σε ένα παλιό αρχοντικό της πόλης και οι ρομαντικοί τύποι θα με θυμηθούν. Φυσικά θα βρείτε και αρκετές ταβέρνες για να μη γυρίσετε την πόλη με άδειο στομάχι. Άλλωστε τέτοιο κρύο δεν αντέχετε χωρίς μια καλή στρώση προστατευτικού λίπους (οπότε εγώ απορρίπτομαι ως μόνιμος κάτοικος Φλώρινας!). Αν ξέχασα να αναφερθώ σε κανένα μαγαζί, φταίει που δεν είχαμε και χρόνο να τα γυρίσουμε όλα!
Αν πάλι δε σας φτάνει ολόκληρη Φλώρινα, μπορείτε να επισκεφτείτε το χιονοδρομικό κέντρο, τη Βίγλα, που απέχει μισή ώρα από εκεί ή το Νυμφαίο που απ’ ότι μου είπαν (αλλά δεν με πήγαν- κλαψ) είναι ένα γραφικότατο μέρος. Αν είστε οικολόγοι, μπορείτε να πάτε μια βόλτα και από τον χώρο του Αρκτούρου (βρίσκεται κοντά στο Νυμφαίο), όπου ζούνε αρκούδες που παλιότερα είχαν ταλαιπωρηθεί από αρκουδιάρηδες. Και αν έχετε χρόνο και θέλετε να κάνετε μια στάση στο γυρισμό, μπορείτε να περάσετε από Έδεσσα να δείτε τους καταρράχτες (η Έδεσσα απέχει περίπου μια ώρα από τη Φλώρινα).
Αυτό που με προβληματίζει βέβαια είναι ότι εσείς βρήκατε που θα πάτε τα επόμενα Χριστούγεννα, αλλά εγώ που να πάω;

Καλά Χριστούγεννα!

2006-12-21T15:15:00.000-08:00

Ε ναι λοιπόν ήθελα να σας ευχηθώ «Καλές Γιορτές, Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένος ο Νέος Χρόνος» από τώρα γιατί δεν κρατιέμαι άλλο μέχρι να ‘ρθουν οι γιορτές! Φταίει η μυρωδιά από τα μελομακάρονα που λατρεύω!
Φίλτατοι bloggers, μη σταυροκοπιέστε ή φτύνετε τον κόρφο σας (αναλόγως θρησκευτικών- ή μη- πεποιθήσεων) επειδή σας ευχήθηκα εγώ! Να αισθάνεστε τυχεροί που ζω αυτή την εποχή. Φανταστείτε να ζούσα πριν 2007 χρόνια, τι θα μπορούσε να είχε συμβεί! Θα γιορτάζαμε άραγε τα Χριστούγεννα με τον ίδιο τρόπο...;

Υστ. Έχετε δίκιο... είναι λίγο βιαστικά γραμμένο το ποστ μου, αλλά είναι 1 μετά τα μεσάνυχτα και αύριο φεύγω ταξιδάκι και πρέπει να ετοιμάσω το σακίδιο μου! Δεν ήθελα όμως να φύγω χωρίς να σας χαιρετήσω!

Κατάργηση Ακαδημίας Επιστημών στην Αλβανία

2006-12-16T14:06:00.000-08:00

Μετά τη ψηφοφορία (12/12/2006) από την πλειοψηφία στη Βουλή της Αλβανίας, η χώρα δεν έχει πλέον την Ακαδημία των Επιστημόνων! Αργά τη νύχτα, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης(;) «Για την Ακαδημία των Επιστημόνων» με 75 ψήφους υπέρ(!) 2 κατά και 3 παρών! Σύσσωμη η αντιπολίτευση, απείχε της διαδικασίας, διαμαρτυρόμενη για το πρωτοφανές αυτό γεγονός. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα, εκλιπαρούσανε, θεωρώντας την πράξη αυτή ως έγκλημα κατά της επιστήμης, η κυβέρνηση ωστόσο επέμενε και κατάφερε τελικά, να κλειδώσει τις πόρτες τον Ερευνητικών Ινστιτούτων που ήταν υπό την Ακαδημία!
Οι βουλευτές του PBDNJ(Κόμμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) Spiro Peçi και Leonard Solis ήταν αυτοί που ψήφισαν κατά του νομοσχεδίου και οι Leonard Demi(PD), Ymer Tola(PDK, Niko Nerenxi(PAA) δήλωσαν παρών!
Παρακαλώ πολύ, αν το γεγονός αυτό σε αγγίζει κι εσένα, είτε κάνε μια αναφορά είτε ανέβασε την είδηση στο δικό σου μπλογκ! Έτσι, η φωνή της διαμαρτυρίας, θα δυναμώσει και θα κάνει τους παχύδερμους και αυταρχικούς κυβερνώντες στην Αλβανία, να σκεφτούνε καλά, πριν οριστικοποιήσουν την ειδεχθή τους πράξη!

Υστ. Το ποστ αυτό ανέβηκε μετά από σχετικό σχόλιο του Ν. Αgo

Στην πυρρά!

2006-12-14T04:01:00.000-08:00

Εχθές γυρνώντας αργά στο σπίτι (ακόμα και τα φαντάσματα ετοιμάζονταν να πάνε για ύπνο) και έχοντας πιει λιγάκι παραπάνω (μην σπεύσετε να με περάσετε από αλκοτέστ, δεν οδηγούσα εγώ... αν και δε θυμάμαι ακριβώς σε τι κατάσταση βρίσκονταν ο οδηγός- χικς!), ξαφνικά είδαμε από μακριά το γειτονικό σπίτι της φίλης μου να καίγεται! Η φωτιά είχε ήδη τυλίξει ολόκληρο το κτίριο, το οποίο φωτίζονταν απόκοσμα από τις πορτοκαλοκόκκινες φλόγες.
Και οι τέσσερις μας αναφωνήσαμε τρομαγμένοι και ο οδηγός πάτησε γκάζι για να φτάσουμε εκεί πιο γρήγορα. Καθ΄ ότι μύωπας, που δεν φορούσα τα γυαλιά μου εκείνη την ώρα, άργησα λιγάκι να καταλάβω γιατί οι υπόλοιποι τρεις έσκασαν στα γέλια λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.
Η «φωτιά» δεν ήταν τίποτε άλλο από το Χριστουγεννιάτικο φωτισμό του εν λόγο σπιτιού. Κρίμα που δεν έβγαλα μια φωτογραφία για να καταλαβαίνατε και εσείς το υπερβολικό της υπόθεσης. Δεν υπήρχε σημείο που να μην είχε καλυφτεί από λαμπάκια, όλων των χρωμάτων παρακαλώ. Στα μπαλκόνια του διώροφου σπιτιού στριμώχτηκαν ο Αι- Βασίλης με τη γυναίκα του, τους τάρανδους του και το έλκηθρο του. Επίσης 2 χιονάνθρωποι, ένα αγγελάκι, ένα αστέρι που έμοιαζε με κομήτη και- αν δεν με απατά η μνήμη μου- είδα και ένα φωτεινότατο “Merry Christmas”.
Δε θα μιλήσω για την απαίσια αισθητική που διακατέχει τους περισσότερους από μας κατά τη διάρκεια των γιορτών, αυτό είναι το λιγότερο επικίνδυνο. Το γεγονός, όμως, ότι οδηγώντας στην πόλη μπορεί να περάσεις ένα κόκκινο ή πράσινο λαμπάκι για φανάρι, ίσως θα έπρεπε να μας κάνει να ξανασκεφτούμε τη χρησιμότητα του χριστουγεννιάτικου στολίσματος. Αφήστε που μετά τις γιορτινές μέρες αυξάνονται τα εγκεφαλικά επεισόδια και ένας από τους λόγους είναι ο ερχομός του λογαριασμού της ΔΕΗ.
Η μόνη σκέψη που δεν με κάνει να τηρώ απόλυτα αρνητική στάση στο θέμα αυτό, είναι το ότι έτσι φωτίζονται τα σκοτεινά σοκάκια της πόλης. Αφού δεν το κάνει ο νομάρχης, φροντίζουν τουλάχιστον για την ασφάλεια μας, κάποιοι ευσυνείδητοι πολίτες (αν και η συνείδηση αυτή εξαφανίζεται πάλι μετά τις γιορτές και δυστυχώς όχι μόνο στο θέμα του φωτισμού).

Journey Into Myself

2006-12-10T14:29:00.000-08:00

...Ήταν ο τίτλος του μουσικού θεάματος που παρακολούθησα εχθές το Σάββατο σε μια από τις αποθήκες του λιμανιού της πόλης μας. Την επιμέλεια του ταξιδιού ανέλαβε ο Χρίστος Χριστοφής και πράγματι φρόντισε να μας μαγέψει όλους! Η Latin μουσική μπερδεύονταν με την ορχηστρική, χορευτές ανακατεμένοι ανάμεσα στο κοινό ξαφνικά άρχισαν να λικνίζονται στους ήχους ενός βαλς, το βιολοντσέλο ακολουθούσε τις κινήσεις του σκοινοβάτη που ακροβατούσε σε ένα λεπτό σκοινί, οι ακροβάτες έπαιρναν τη σκυτάλη από τους χορευτές, μονάχα για να δώσουν αμέσως μετά τη θέση τους στις εικόνες ή στα διάφορα οπτικά τρικ. Περισσότερο μας ενθουσίασε η κοπέλα που πιασμένη από 2 σεντόνια έμοιαζε να αψηφά τον κίνδυνο και εκτελούσε με αξιοζήλευτη χάρη τις ακροβατικές της φιγούρες...
...Καβάλα σε μια Yamaha μηχανή( για πρώτη φορά καλά τα πήγα, ε ξάδελφε;), αψηφώντας τη «δροσιά» μιας Δεκεμβριανής νύχτας (σαν να έχω ένα ελαφρύ συνάχι και έναν περίεργο πονόλαιμο, ξάδελφε) και απολαμβάνοντας την υπέροχη αίσθηση του να σκίζεις τον αέρα με μεγάλη ταχύτητα μέσα στους δρόμους της πόλης (βλακείες λέω, είχε υπερβολική κίνηση και με τα πόδια θα έφτανα πιο γρήγορα ξαδελφούλη, αλλά χαλάλι) καταλήξαμε για αμπελοφιλοσοφική μπυρίτσα στο πιο σωστό μέρος, δε σας λέω ποιο, αλλά εκεί ο dj ξέρει να παίζει μουσική (θα με συγχωρέσεις, ξάδελφε, που δε θα αναφέρω την ενδιάμεση στάση για μάσα, δεν ταιριάζει στο ατμοσφαιρικό ποστ που πάω να γράψω, καταλαβαίνεις)...
...Ένας καλός συνομιλητής έχει τη μυστηριώδη δύναμη να σε κάνει να ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα για τον εαυτό σου, είναι σαν να κάνετε και οι δύο μια μικρή εκδρομή στα βάθη του εαυτού σας και να ανακαλύπτετε μαζί πράγματα για τον άλλο και για σας. Ίσως ο καθένας να επικεντρώνεται σε διαφορετικά στοιχεία, αλλά ένας καλός διάλογος είναι πάντα πολυεπίπεδος. Υπάρχει το «κοινό» έδαφος-απαραίτητο για την καλή επικοινωνία- υπάρχουν οι σκέψεις που κάνει ο καθένας για όσα λέει, για όσα ακούει, για όσα θα ήθελε να πει ή να ακούσει, και τέλος οι άσχετες με τη συζήτηση σκέψεις( όπως: «μα που είναι επιτέλους το ποτό μου;» «αυτός εδώ τι απαίσια μπλούζα που φοράει», «αύριο πρέπει να θυμηθώ να ξυριστώ επιτέλους»)...
...Ο δρόμος της επιστροφής... ρεμβάζεις και κοιτάζεις έξω από το παράθυρο, αλλά δεν παρατηρείς το χιλιοειδωμένο εξωτερικό τοπίο, το μυαλό σου ξετυλίγει σαν ένα φιλμ από φωτογραφίες τα δρώμενα της βραδιάς... η νύστα αρχίζει να σε τυλίγει απαλά και ο ταξιτζής σου σπάει τα νεύρα με τη φλυαρία του...
...Είμαι πλέων χιλιόμετρα χωμένη κάτω από το πάπλωμα μου και μόλις κλείσω τα μάτια, το ταξίδι αυτό θα λάβει τέλος...
Καληνύχτα!

Υπάρχει Τέλεια Χυλόπιτα;

2006-12-05T01:57:00.000-08:00

Η απάντηση που έρχεται στα στόματα όλων μας είναι μάλλον όχι. Παρόλα αυτά είναι δύσκολη υπόθεση, δεν νομίζεται; Αφού θα αρνηθείς στον άλλο, δεν υπάρχει τρόπος να μην τον πληγώσεις. Θα μου πει τώρα κάποιος κυνικός «Και γιατί νοιάζεσαι τόσο για τα συναισθήματα του άλλου; Νοιάστηκε ποτέ κανένας για το πώς θα το πάρεις εσύ;» Θα εκπλαγείτε, αλλά η απάντηση είναι θετική και το εκτίμησα πάρα πολύ, γιατί ξέρω από προσωπική πείρα ότι θέλει κότσια κάτι τέτοιο, ειδικά αν είσαι ήδη σε μια σχέση και όχι στο αρχικό στάδιο της γνωριμίας ( εδώ μπέρδεψα το χωρισμό με τη χυλόπιτα, αλλά και τα δύο απόρριψη είναι στην ουσία).
Το θέμα που με απασχολεί λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να νοιάζομαι ή όχι για τον άλλο, είναι στη φύση μου να το κάνω και δεν μπορώ να με αλλάξω. Το θέμα είναι ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις κάτι τέτοιο.
Ας σας δώσω και μια εικόνα. Τις προάλλες ένα πολύ φιλικό μου ζευγάρι μου γνώρισε έναν κοινό τους φίλο. Ποιος ξέρει τι του είπαν για μένα, πάντως εκείνος αγωνιούσε να με γνωρίσει. Εμένα πάλι δεν μου είπαν τίποτα γιατί μάλλον φοβήθηκαν ότι θα τους σκότωνα μετά η αχάριστη. Μεταξύ μας, είχαν δίκιο, ακόμα θέλω να το κάνω αυτό, κυρίως γιατί έδωσαν τόσες ελπίδες στο παιδί σε σημείο που βρέθηκα σε δύσκολη θέση!
Μακάρι να μου άρεσε και μένα όπως εμφανώς άρεσα σε εκείνον και έτσι θα είχε λήξει το ζήτημα. Έλα όμως που είναι πολύ καλό παιδί, ανοιχτός άνθρωπος (σε 2 ώρες έμαθα σχεδόν τα πάντα για εκείνον), ώριμος, ευγενικός, με χιούμορ, 2 μέτρα παλικάρι στην κυριολεξία… και δε συνεχίζω άλλο γιατί θα με βρίσετε και θα μου πείτε: «Μα καλά αυτός έχει όλα τα καλά του κόσμου και εσύ τον πετάς έτσι απλά;»
Δεν μου έκανε κλικ ρε παιδιά, δεν έχει αυτό το κάτι που θέλω (αν σας θύμισα παλιό άσμα της Γαρμπή δεν το έκανα σκόπιμα!), τι να κάνω τώρα; Και μη βγάλετε αμέσως το συμπέρασμα ότι εμένα μου αρέσουν οι σκοτεινοί τύποι, τα κακά παιδιά, οι ανώριμοι, αγενέστατοι κομπλεξικοί που δεν έχουν την αίσθηση του χιούμορ και συν τοις άλλοις είναι και κοντοί! Ούτε αυτό ισχύει. Έπιασα τα άκρα τώρα το ομολογώ, αλλά με αυτό ήθελα απλά να πω ότι δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο που δεν μου άρεσε στον άνθρωπο αυτό, απλά δεν υπήρξε η κατάλληλη ερωτική χημεία. Θα έκανα πολύ ευχαρίστως παρέα μαζί του και πέρασα πολύ όμορφα το βράδυ που βγήκαμε όλοι μαζί, αλλά ως εκεί.
Αυτό, όμως, πως το λες στο παιδί που θέλει απεγνωσμένα να βγούμε και έχει κάνει χρυσούς τους φίλους μας να το κανονίσουν; (Θα το έλεγε και σε μένα, μα δεν έχει το τηλέφωνο μου!)
Το καλύτερο μάλλον που έχω να κάνω είναι του πω όσα είπα και σε εσάς, εξάλλου είμαι σίγουρη ότι αυτό θα κάνω τελικά. Πάσχω, ξέρετε, από το σύνδρομο της ειλικρίνειας… σε σημείο βλακείας καμιά φορά. Από την άλλη όμως εμένα γιατί με ξινίζει αυτό το «Είσαι υπέροχος άνθρωπος, αλλά…»;?;?

The Science of Sleep/ Σε Είδα στ’ Όνειρο Μου

2006-12-03T09:38:00.000-08:00

The Science of Sleep/ Σε Είδα στ’ Όνειρο Μου

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική μετάφραση του τίτλου της ταινίας δεν έχει και πολύ μεγάλη σχέση με τον πρωτότυπο τίτλο, αλλά μάλλον η ακριβής απόδοση «Η Επιστήμη του Ύπνου» δε θα μας γέμιζε και πολύ το μάτι. Ο Έλληνας έχει πάρει εδώ και χρόνια το μεταπτυχιακό (μην σας πω και το διδακτορικό) στην «επιστήμη» αυτή, τι καινούριο θα είχε να του προσφέρει λοιπόν η ταινία;
Επίσης, αν είστε ρεαλιστές και αγαπάτε τη δράση ή εάν είστε άνθρωποι που βλέπουν ταινίες που περιγράφουν τη σκληρότητα της ζωής ή που έχουν τουλάχιστον ένα βαθύ πολιτικό-κοινωνικό περιεχόμενο, καλύτερα να μην πάτε να δείτε την ταινία. Θα κλαίτε τα λεφτά σας!
Εάν όμως λατρεύετε το σουρεαλισμό, συνηθίζετε να ονειρεύεστε ακόμα και στον ξύπνιο σας, αναζητάτε τη φαντασία στη βαρετή κατά τα άλλα καθημερινότητα, αγαπάτε τις video art δημιουργίες τότε αυτή η ταινία θα σας ταξιδέψει. Εξάλλου πρόκειται για ένα έργο τέχνης, εφ’ όσων οι ήρωες τις ταινίας χρησιμοποιούν ποικίλα υλικά για να συνθέσουν τα όνειρα τους, όπως χαρτόνι, σελοφάν, χαρτάκια από καραμέλες, ρολά από χαρτιά υγείας και πάει λέγοντας.
Η υπόθεση αφορά έναν ντροπαλό νεαρό που ερωτεύεται τη γειτόνισσα του, αλλά έχει πρόβλημα στο να διαχωρίσει το όνειρο από την πραγματικότητα. Εξαιτίας αυτού συμβαίνουν πολλά τρελά σκηνικά, τα οποία υπόσχονται αρκετό γέλιο εξαιτίας της υπερβολής τους καμιά φορά.
Σκηνοθετεί ο Μισέλ Γκόντρι και παίζουν οι Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Σαρλότ Γκενσμπουργκ, Αλέν Σαμπάτ. (Ναι καλά το καταλάβατε. Εκτός από Αγγλικά, θα ακούσετε και αρκετά Γαλλικά).

Υποθαλάσσιος Τρόμος

2006-11-25T10:28:00.000-08:00

Ποιος τη χάρη μας! Η Θεσσαλονίκη μας μετά από πολλές δεκαετίες προσμονής θα δει ένα μεγάλο της όνειρο να γίνεται πραγματικότητα! Θα αποκτήσει ΜΕΤΡΟ (Παρακάμπτουμε βέβαια το γεγονός ότι μέχρι να γίνουν τα έργα, θα κάνουμε διπλάσιο και τριπλάσιο χρόνο απ’ ότι κάναμε ως τώρα για να πάμε στον προορισμό μας εξαιτίας των κλειστών δρόμων)!
Και όχι μόνο θα αποκτήσουμε ΜΕΤΡΟ, αλλά και Υποθαλάσσια αρτηρία! Βέβαια, με την κατασκευή της ο Θερμαϊκός κόλπος θα επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο απ’ ότι είναι ήδη σήμερα και σημαντικό κομμάτι πρασίνου θα εξαφανιστεί από την περιοχή του ξενοδοχείου «Μακεδονία Παλλάς» και το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου όπου θα εκβάλλει η αρτηρία. Επίσης θα καταστραφεί σημαντικό τμήμα του λιμανιού, απ’ όπου θα ξεκινάει η αρτηρία, διότι προβλέπεται η κατεδάφιση ιστορικών αποθηκών και πρόσφατα ανακαινισμένων κτιρίων στα Λαδάδικα.
Συν τοις άλλοις, η αρτηρία δε φαίνεται να εξυπηρετεί και πολύ, αφού το μήκος της είναι σχετικά μικρό και δεν ενώνεται με το πολυσύχναστο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης. Πιστεύω, ότι θα εξυπηρετούσε περισσότερο αν ένωνε απομακρυσμένες από το κέντρο περιοχές, όπως την περιοχή της Κρήνης ή του Αεροδρομίου.
Το πιο τρελό είναι ότι σκέφτονται να πεζοδρομήσουν το δρόμο της παλιάς παραλίας και να μειώσουν το πλάτος της Τσιμισκή. Αυτό τώρα ποιόν εξυπηρετεί;
Επίσης, κάτι ακούγεται ότι δεν υπάρχει επαρκής μέριμνα όσων αφορά την ασφάλεια. Πείτε ότι- χτύπα ξύλο- γίνεται ένα ατύχημα εκεί, κάτω από το βυθό της θάλασσας, ποιος μας εγγυάται ότι υπάρχουν αρκετοί έξοδοι διαφυγής; Μπρρρρρρ τρομάζω μόνο με τη σκέψη!
Για να μη σας τα πολυλογώ, έχω μια έντονη ανησυχία από την ώρα που διάβασα ένα άρθρο του κ. Νίκου Καλογήρου στο περιοδικό “Parallaxi” ότι αυτή η υποθαλάσσια αρτηρία μάλλον περισσότερο με εφιάλτη μοιάζει, παρά με όνειρο!

Υστ. Και επειδή άκουσα κάτι φωνές εκεί στο βάθος- ναι, εσάς εκεί πίσω λέω- να αντιδρούν και να λένε: «Καλές οι ενστάσεις σου αγαπητή Montresor, αλλά τι λύση προτείνεις για το κυκλοφοριακό χάος της πόλης μας;» σας απαντώ ευθύς αμέσως: Να φτιάξουμε εναέριο! Τι είναι αυτό; Στην πόλη Wuppertal της Γερμανίας έχουν τη λεγόμενη Schwebebahn, ένα εναέριο τρένο (μοιάζει λίγο με τα τελεφερίκ) που λειτουργεί με ηλεκτρικό. Κατασκευάστηκε πριν 100 χρόνια (!!!) και είναι οικονομικό, φιλικό προς το περιβάλλον και εξυπηρετεί 20.000.000 ανθρώπους κάθε χρόνο. Για περισσότερες πληροφορίες για ρίξτε μια ματιά στο http://schwebebahn.com/home.asp

Μια τρελή, τρελή ορκωμοσία

2006-11-22T07:22:00.000-08:00

Θα έπρεπε να θεσπιστεί νόμος που να απαγορεύει να γίνονται οι ορκωμοσίες 9 το πρωί. Είναι δυνατόν; Πρέπει να σηκωθείς από τα χαράματα- ούτε στο κομμωτήριο προλαβαίνεις να πας- και το μόνο που μπορείς να κάνεις για να κεράσεις τους φίλους σου είναι να τους πάς για πρωινό σε μπουγατσατζίδικο και μετά για καφέ μπας και ανοίξει το μάτι!
Επίσης πιστεύω δεν αξίζει τον κόπο όλη αυτή η φασαρία για πέντε λεπτά υπόθεση (αναφέρομαι στην στιγμή που φωνάζουν το όνομα σου και σου δίνεται το παλιόχαρτο για το οποίο ίδρωσες τόσα χρόνια). Τις προηγούμενες μέρες επικρατεί πανικός. Να μη ξεχάσεις να καλέσεις κανέναν, να φροντίσεις για το πώς θα έρθουν όσοι δε διαθέτουν μέσο και να βρεις τι θα φορέσεις. Είναι και πρωί, μην το ξεχνάμε αυτό, οπότε δεν δικαιολογείται ντύσιμο του τύπου «Θα πάμε στα μπουζούκια μετά και δε θα προλάβω να αλλάξω», εκτός βέβαια αν θες να το γιορτάσεις την προηγούμενη μέρα και να έρθεις απευθείας από εκεί στην τελετή, έχοντας πιει κάνα δυο ποτηράκια παραπάνω-χικς- και έχοντας αποκτήσει και μερικούς «φίλους» παραπάνω που θα ήθελαν να σε καμαρώσουν στην ιδιαίτερη εκείνη στιγμή!
Τι έλεγα; Α ναι για το ντύσιμο! Ρε παιδιά το ξέρατε ότι κοστίζουν τόσο τα φορέματα; Στο πρώτο μαγαζί είδα 4-5 φορέματα που μ’ άρεσαν και αφού τα δοκίμασα, τα πρόβαρα και με θαύμασα στο καθρέφτη, κατέληξα στο ότι μου άρεσαν και τα 5 εξίσου! Ρώτησα για τις τιμές τους. Το φτηνότερο έκανε 150 ευρώ! Για το ακριβότερο μην μπείτε καν στον κόπο να ρωτήσετε! Αν και μπήκα στον πειρασμό να περάσω από τη λαϊκή (που παιδιά μην γελάτε, πλέων φέρνουν ωραία ρούχα), τελικά αποφάσισα να βασιστώ στο αγοραστικό μου δαιμόνιο και να κάνω μια καλή έρευνα αγοράς, όπως και να επιστρατεύσω όλη τη γλυκύτητα μου και την ικανότητα μου να παζαρεύω (το τελευταίο δεν το κατέχω καθόλου, ευτυχώς που έχω τα άλλα δύο όμως), μέσα σε δυο μέρες βρήκα τα κατάλληλα ρούχα. Μιλάμε για προσωπική επιτυχία, αν σκεφτεί κανείς ότι μια φίλη μου που ορκίζονταν επίσης, έκανε ένα μήνα!!!
Και πάμε στη μεγάλη μέρα. Φυσικά χτύπησε για άλλη μια φορά η κλασσική κακοτυχία μου και αφού έπρεπε να αντιμετωπίσουμε μια έφηβη αδελφή που μας καθυστέρησε γιατί χρειάζεται πολύ μα πάρα πολυυυυυυ χρόνο για να ετοιμαστεί, ένα σκουπιδιάρικο που μας έκλεισε το δρόμο, μια φοβερή κίνηση, έναν μ@λ@κ@ ταξιτζή και πολλά άλλα που δεν θέλω να θυμάμαι πια, τελικά έφτασα εγκαίρως στην αίθουσα όπου γινόταν η τελετή.
Περίμενα κάτι μεγάλο και σπουδαίο, αλλά δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Δεν είπαν ούτε ένα τραγούδι, δεν ακούσαμε ούτε έναν συγκινητικό λόγο από κάποιον φοιτητή για το πόσα τραβήξαμε για να φτάσουμε ως εδώ και φτου μας και μπράβο μας και τα λοιπά (καλά δεν λέω, υπάρχουν πιο σπουδαία πράγματα που μπορεί να πετύχει κανείς, αλλά επιτρέψτε μου να χαρώ τη δική μου προσωπική επιτυχία για λίγο!). Καλύτερα να είχε έρθει ο μαθητής μου ο Γιαννάκης που από την αρχή της χρονιάς είχε κάνει χρυσούς τους γονείς του, να τον αφήσουν να έρθει κι ας έχει σχολείο (ωραία δε θα ήταν να ερχόταν οι μαθητές μου;). Αυτός που λέτε έχει φτιάξει ένα ροκ συγκρότημα με τους φίλους του και ήθελε να έρθει να τραγουδήσει κάτι. Και όταν του είπα ότι μάλλον δύσκολα θα τον άφηναν να κάνει κάτι τέτοιο κατά τη διάρκεια της τελετής, πρότεινε να στηθεί απ’ έξω και με το που θα έβγαινα έξω να αρχίζουν να παίζουν! Αυτό μάλιστα, κυρίες και κύριοι. Εκεί θα έλεγα ότι έχω κάτι να θυμάμαι από την ορκωμοσία μου!
Να ναι καλά οι φωτογράφοι. Αυτοί είναι οι μόνοι που φρόντισαν να έχω κάτι να θυμάμαι! Με έκαναν να αισθανθώ σαν VIP έτσι που ερχόταν από το πουθενά και μου έβγαζαν φωτογραφίες. Έδιναν και οδηγίες για το πώς να στήσουν τη φωτογραφία και σαν να κατάλαβα λιγάκι τι τραβάνε τα δόλια τα φωτομοντέλα!
Α ναι! Είναι και οι ανθοδέσμες, που σε κάνουν να αισθανθείς ότι κάτι ξεχωριστό έχει ετούτη η μέρα. Όπως παρατήρησε και ένα φιλαράκι μου, ο Γιώργος, έτσι όπως κρατούσα στην αγκαλιά μου τις ανθοδέσμες, έμοιαζα με πωλήτρια από αυτές που στήνονται έξω από το πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι για μια στιγμή η σκέψη αυτή με έβαλε σε πειρασμό. Αν τις πουλούσα, θα έβγαζα τόσα λεφτά όσα χρειαζόμουν για να κεράσω φίλους και συγγενείς, αλλά μετά θυμήθηκα τι έπαθε εκείνος ο άλλος ο τσιγκούνης ο Σκρούτζ από το γνωστό χριστουγεννιάτικο παραμύθι και συγκρατήθηκα. Το φωτάκι με το σήμα του ευρώ που είχε ανάψει πάνω από το κεφαλάκι μου (όπως συμβαίνει στους ήρωες των κόμιξ όταν βρίσκουν μια καλή ευκαιρία για να βγάλουν λεφτά), έσβησε αμέσως.
Μπορεί να μην έχω πολλές εικόνες να θυμάμαι από την ορκωμοσία, αλλά σίγουρα έχω πολλές να θυμάμαι από τον καφέ μετά. Εκτίμησα πολύ τους φίλους που ήρθαν γιατί το να έρθει κάποιος από μακριά ή να πάρει άδεια από τη δουλειά του ή να πάρει απουσία στο εργαστηριακό μάθημα ειδικά για σένα, όσο να ναι σε συγκινεί. Αυτά είναι πράγματα που τα κρατάς και τα θυμάσαι, όπως και κάποιες πολύ ωραίες ατάκες του τύπου:
«Μόντρεσορ καιρός να σοβαρευτείς τώρα» (Μα δεν είμαι σοβαρή εγώ; Μάλλον δεν με ξέρεις καλά…)
«Κόρη μου, πάρε την ανθοδέσμη με τα άσπρα τριαντάφυλλα για να μοιάζεις με νυφούλα!» (Και εσύ μαμά Βρούτε;)
«Μόντρεσορ! Στις ομορφιές σου σήμερα! Η αλήθεια είναι ότι δεν σε περίμενα να έρθεις ντυμένη τόσο κυριλέ. Σε είχα ικανή να έρθεις με κανένα τζιν παντελόνι ή με καμιά από αυτές τις ινδικές-χίπικες μπλούζες που φοράς συνήθως! Και τι ωραίο το μαλλί σου! Επιτέλους αποφάσισες να το χτενίσεις!» (Έχει πλάκα που πάντα όταν κάνεις μια αλλαγή στην εμφάνιση σου, όλοι βρίσκουν το θάρρος να σου πουν πόσο χάλια ήσουν πριν!)
«Να σου πω, τώρα που πήρες το πτυχίο σου, θα συνεχίσεις να βασανίζεις τα παιδάκια στα οποία κάνεις μάθημα; Αλλιώς σου έχω μια δουλειά, ενδιαφέρεσαι;»
(Αυτό θα πει άμεση επαγγελματική αποκατάσταση!)
Πάμε για άλλα τώρα!!!

Αναζητώντας τους Αυθεντικούς Ανθρώπους

2006-11-12T13:41:00.000-08:00

Γνώμη μου είναι ότι στην εποχή μας λείπει το αυθεντικό. Δεν είπα ότι δεν υπάρχει- έχω βρει κάποια δείγματα άλλωστε- αλλά δεν αποτελεί και την πλειοψηφία. Ζούμε σε μια εποχή μιμητισμού. Αλήθεια πόσες φορές κάνετε κάτι επειδή πραγματικά το θέλετε και όχι γιατί σας το επιβάλλει η γενική τάση που επικρατεί αυτόν τον καιρό; Ας φέρω ένα απλό παράδειγμα. Τα καινούρια παπούτσια που αγοράσατε είναι πράγματι του γούστου σας ή τα πήρατε γιατί τα παλιά είναι τελείως εκτός μόδας και δεν θέλετε να είστε δαχτυλοδεικτούμενοι; Τι είπατε; Ότι σας άρεσαν πράγματι; Είστε τόσο σίγουροι; Βάζουμε στοίχημα ότι του χρόνου δε θα σας αρέσουν καθόλου και θα τρέχετε πάλι να αγοράσετε ένα καινούριο ζευγάρι; Έτσι δεν έγινε και με τα προηγούμενα;
Ένα άλλο παράδειγμα. Κάνετε δίαιτα και πάτε γυμναστήριο επειδή πράγματι θέλετε να προσέξετε τη διατροφή σας και να τηρήσετε το αρχαίο ρητό «Νους υγιείς εν σώματι υγιές»; Ή μήπως κοπιάζετε και ξοδεύετε τόσα λεφτά επειδή τα ανορεξικά μοντέλα και οι «Θεές/ Θεοί» της showbiz σας αναγκάζουν να ακολουθήσετε τα πρότυπα τους, γιατί αλλιώς δύσκολα θα βρείτε σύντροφο;
Αλήθεια κάνεις μια σχέση επειδή σου αρέσει κάποιος άνθρωπος και θέλεις να περνάς το χρόνο σου μαζί του ή επειδή φοβάσαι να μείνεις μόνος/ η και συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε σχετικά «καλό»; Να μη μιλήσω για την κοινωνία και το στενό οικογενειακό- φιλικό περιβάλλον που περιμένουν πότε θα σε δουν νυφούλα ή γαμπρούλη! Όσο να ναι όταν είναι αδέσμευτος κανείς αποτελεί μια «μειονότητα», η οποία δύσκολα γίνεται αποδεκτή από τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας που θέλουν να βάζουν τους ανθρώπους σε καλούπια. Πρέπει κάπως να σε εντάξουν στο κοινωνικό σύνολο. Αν δεν μπορούν, τους μπερδεύεις.
Μου τη δίνουν οι συμβιβασμοί, αν και ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω πάντα του κεφαλιού μου. Αλλά γιατί να πάω για παράδειγμα στo trendy μπαράκι επειδή συχνάζει εκεί όλος ο «καλός» κόσμος; Ποιος τους ονόμασε «καλούς»; Μήπως είναι και λίγο μ@λ@κες, μετά συγχωρήσεως, που επιτρέπουν στους μαγαζάτορες να τους συμπεριφέρονται σαν μετακινούμενα χαρτονομίσματα; Για ένα ποτό πληρώνεις τη δεκαπλάσια τιμή από αυτήν που θα πλήρωνες αν το αγόραζες από το σούπερ μάρκετ, στριμώχνεσαι σε μια γωνία προσπαθώντας να αποφύγεις την ασφυξία και ανέχεσαι την απαίσια εξυπηρέτηση. Μα καλά δεν θα έπρεπε να σε έχουν στα όπα όπα; Στην τελική δεν τους έχεις ανάγκη, δεν τους ζητάς δανεικά. Αντιθέτως, θα τους κάνεις πλουσιότερους.
Αλλά αφού πας και εσύ, καλά να πάθεις! Για ρίξε όμως μια ματιά γύρω σου την επόμενη φορά που θα βγεις σε κάποια βραδινή διασκέδαση. Άνθρωποι ανέκφραστοι που κάθονται μόνοι, κοιτάζοντας το ποτό τους. Τι να γυρεύουν άραγε εκεί στον πάτο του ποτηριού; Το νόημα της ζωής που τους διαφεύγει; Ματιές κενές που δεν καθρεφτίζουν τίποτα. Παρέες νέων που κάθονται χωρίς να ανταλλάζουν λέξη μεταξύ τους, εκτός από τα πολύ τυπικά και χιλιοειπωμένα.
Άνθρωποι χωρίς ενδιαφέροντα. Που δεν ξέρουν τι να κάνουν στον ελεύθερο χρόνο τους. Για αυτούς ο ελεύθερος χρόνος είναι εφιάλτης, δεν ξέρουν πώς να τον «σκοτώσουν». Το μόνο που μπορούν να σκεφτούν είναι να βγουν έξω για να γλιτώσουν από τους τοίχους του σπιτιού τους που τους πλακώνουν. Τελικά, ανάμεσα στο πλήθος συνειδητοποιούν ακόμα περισσότερο τη μοναξιά τους.
Πού είναι οι άνθρωποι που νιώθεις ότι επικοινωνείς πραγματικά μαζί τους; Οι άνθρωποι που νιώθεις ότι δεν σου φτάνει ποτέ ο χρόνος για να τα πεις όλα, που μπορεί η συζήτηση να πετά από το ένα θέμα στο άλλο, σαν το μπαλάκι του πινγκ πονγκ, αλλά εσένα να μη σε νοιάζει γιατί περνάς καλά. Πού είναι οι άνθρωποι που έχουν διάθεση να προβληματιστούν, να εκφραστούν και να ανταλλάξουν τις σκέψεις τους με άλλους ανθρώπους; Πού είναι οι άνθρωποι που θέλουν να δημιουργήσουν και να αφήσουν τη φαντασία τους ελεύθερη; Πού είναι οι άνθρωποι που έχουν προσωπικότητα, που έχουν στόχους, όνειρα και ελπίδες; Πού είναι οι αυθεντικοί άνθρωποι τέλος πάντων;

Δάκρυ

2006-11-05T15:39:00.000-08:00

Καμιά φορά μόνο εξαιτίας μιας απλής λέξης ή φράσης μπορεί να κάνεις στροφή 180 μοιρών.
Μπορεί να μην είναι καν τα λόγια, αλλά ο τόνος της φωνής που κάνει ακόμα και ένα σίδερο να λυγίσει.
Ή ακόμα περισσότερο ένα βλέμμα μπορεί να μείνει καρφωμένο στη ψυχή σου σαν υπενθύμιση για πολύ καιρό μετά.
Σ’ αυτές τις στιγμές είναι αφιερωμένο το δάκρυ αυτό.

Βρείτε τη διαφορά!

2006-11-02T14:28:00.000-08:00

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην ιδιοφυΐα και στη βλακεία;
…
…
…

Η ιδιοφυΐα έχει όρια, ενώ η βλακεία όχι.

Παράπονο

2006-10-29T14:12:00.000-08:00

Μόλις με πήρε τηλέφωνο μια «φίλη». Δεν πρόλαβα να σηκώσω το τηλέφωνο, με έβρισε και με χαρακτήρισε αναίσθητη, αχάριστη, εγωίστρια και γαϊδούρα (αυτό το τελευταίο θα το πάρω ως κομπλιμέντο. Έχετε προσέξει ποτέ τι γλυκύτατες φάτσες που έχουν τα γαϊδουριά;). Έχει πλάκα να ανακαλύπτεις ποιοι είναι οι αληθινοί σου φίλοι, όταν απλά δεν «θυμάσαι» να τους πάρεις τηλέφωνο για δύο ολόκληρες βδομάδες(!!!). Δεν λέω και εγώ θα το θεωρούσα περίεργο αν ένας κοντινός μου άνθρωπος- που συνηθίζει να επικοινωνεί μαζί μου συχνά- ξαφνικά εξαφανιζόταν. Βέβαια επειδή εγώ είμαι ων παράξενο και εξωγήινο, αντί να το πάρω προσωπικά, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουν είναι ότι κάτι έπαθε.
Όπως βλέπετε βέβαια είμαι ζωντανή. Προφανώς για να επιθυμώ να αποκοπώ με τον έξω κόσμο θα είχα τους λόγους μου. Δεν ισχυρίζομαι ότι η συμπεριφορά μου ήταν η πιο ενδεδειγμένη. Αυτό που με πείραξε είναι ότι δεν ρώτησε καν τι είχε συμβεί, αλλά έβγαλε τα δικά της συμπεράσματα χωρίς να με ακούσει. Και δεν ήταν η μόνη. Μπορεί για παράδειγμα να πνιγόμουν στη δουλειά γιατί κλασικά έχω αναλάβει 100 δουλειές ταυτόχρονα. Μπορεί επίσης να είχαμε χωρίσει με το φίλο μου και να ήθελα λίγο χρόνο να συνεφέρω τον εαυτούλη μου. Μπορεί ακόμη να είχε πεθάνει ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο και ταυτόχρονα να θέλω να συμπαρασταθώ σε κάποια άλλα αγαπημένα πρόσωπα. Θα μπορούσαν να είναι χίλιοι άλλοι οι λόγοι που είχα υπάρξει τόσο αναίσθητη ή όλοι οι παραπάνω μαζί και κανένας από αυτούς να μην έχει να κάνει με το γεγονός ότι ξύπνησα ένα όμορφο πρωινό και αποφάσισα να γράψω εις των παλαιοτέρων των υποδημάτων μου τους φίλους μου!
Τέλος πάντων. Τον τελευταίο καιρό έζησα διάφορα τέτοια συμπτώματα και «κρίσεις» φιλίας, θα έπρεπε να το είχα συνηθίσει ως τώρα. Και μετά αναρωτιούνται κάποιοι γιατί δεν ανοίγομαι και προτιμώ να λύνω τα προβλήματα μου μόνη μου. (Αυτοκριτική: Και τώρα γιατί τα δημοσιοποιώ; Επειδή πρέπει κάπου να τα πω κι εγώ! Άσε που πάντα εκφραζόμουν καλύτερα γραπτώς. Μπορεί κι γι’ αυτό να μην με καταλαβαίνουν οι φίλοι μου, επειδή δεν τους ΓΡΑΦΩ).

Υστ. Βρε μπας και ξέχασα να βγάλω τα γυαλιά ηλίου που φορούσα τις μέρες που είχε «ηλιοφάνεια» και μου φαίνονται όλα μαύρα ξαφνικά;

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME

2006-10-27T15:34:00.000-07:00

Οκτώβριος 26, 2006, 11:05 pm
Δημοσιέυθηκε από BLOGME το NEA TOY Blogme.gr
ΠΡΟΣΟΧΗ

Πριν λίγο έλαβα ένα μήνυμα από τον δικηγόρο μου ότι ενημερώθηκε ότι το παρακάτω κείμενο που υπάρχει και στην πρώτη σελίδα του blogme και περιγράφω την κατάσταση της μήνυσης/σύλληψης , θα θεωρηθεί υβριστικό για την αστυνομία και την εισαγγελία., και αν δε το κατεβάσω μέχρι αύριο το πρωί θα πάει στην εισαγγελία.Αν και δεν αναφέρω ονόματα, ούτε θίγω τις αρχές,(που ισα-ισα διευκρινίζω ότι ήταν υποχρεωμένες να ακολουθήσουν την διαδικασία ακόμα και αν δεν έχεις κάνει τίποτα) αναγκάζομαι να κατεβάσω το κείμενο μέχρι να δούμε τι συμβαίνει.Μια υπόθεση διαδικτυακής λογοκρισίας, μετά την Σιγκαπούρη και την Κίνα, τώρα και στην Ελλάδα Το Blogme.gr δέχτηκε αρκετά μηνύματα από τους φιλοξενούμενους του και ερωτήσεις σχετικά με την (προσωρινή) διακοπή της λειτουργίας του, και γιατί επί αρκετές εβδομάδες είναι υπό ανακατασκευή και εκτός λειτουργίας.Έχοντας υποχρέωση να απαντήσω στα 300 περίπου blogs που φιλοξενούνταν μέχρι την διακοπή,παραθέτω τις απαντήσεις, αποφεύγοντας ωστόσο, προς το παρόν, την δημοσίευση ονομάτων και λεπτομερειών περί της υπόθεσης. Ο Έντυπος και Ηλεκτρονικός Τύπος, η ΕΕΧΙ, τα Ελληνικά blogs και ο Διεθνής Διαδικτυακός Τύπος (ενασχολούμενος με θέματα πληροφορικής), θα ενημερωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα λεπτομερώς για το θέμα και τα πρόσωπα, έπειτα από την ολοκλήρωση των νομικών διαδικασιών.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το Blogme.gr για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο. Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου άλλου blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής RSS. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία. Για όσους δεν γνωρίζουν σχετικά με τις υπηρεσίες του Blogme ακολουθούν τα παρακάτω.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ BLOGME

Το Blogme αποτελεί μια δωρεάν διαδικτυακή προσπάθεια συλλογής πληροφοριών, με σκοπό την ταξινόμηση των Ελληνικών blogs, και την εύκολη εύρεση καθώς και ανάγνωσή τους από τους ενδιαφερόμενους. Το Blogme προσφέρει δωρεάν στα Ελληνικά blogs,υπηρεσίες directory και RSS (για την οποία και μηνύθηκε). TI EINAI BLOGS Blog=Ιστολόγιο. Πρόκειται για την ελληνική απόδοση της λέξεως weblog (web + log). Ένα blog είναι μια διαδικτυακή έκδοση που αποτελείται από περιοδικά άρθρα. Δηλαδή, ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο προσωπικών απόψεων. Τα blogs, χρησιμοποιούνται ως φορείς της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, της έκφρασης απόψεων, των καλλιτεχνικών προσπαθειών, και των εικαστικών δημιουργιών. Υπεύθυνος για το περιεχόμενο των άρθρων, αλλά και την δημοσίευση ή μη, των σχολίων που έχουν κάνει οι επισκέπτες, είναι μόνο ο διαχειριστής του κάθε blog. Μια διεθνής υπηρεσία που φιλοξενεί και υποστηρίζει δημιουργία blogs είναι το BLOGGER http://www.blogger.com

ΤΙ ΕΙΝΑΙ RSS

RSS, είναι οι υπηρεσίες εκείνες που σχετίζονται με την άμεση ανάγνωση κειμένων σε blogs, η ειδήσεις. Χρησιμοποιώντας την τεχνική των RSS, την οποία διαθέτουν τα blogs, συγκεντρώνονται και ταξινομούνται αυτόματα, ανά ημερομηνία, όλα τα τελευταία κείμενα των blogs, ενώ εμφανίζονται μέσα σε μια σελίδα, όπως είναι και η ανάλογη του Blogme. Αυτό εξυπηρετεί τον αναγνώστη διότι έχει την δυνατότητα σε ελάχιστο χρόνο, να δει τα τελευταία περιεχόμενα, από όλα τα blogs μαζί, τα οποία βρίσκονται ταξινομημένα εντός μίας σελίδας . Σημειώτεον, τα περιεχόμενα δεν αναπαράγονται κατά επιλογή μας μέσα στο site, ούτε αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του server μας. Τα αποτελέσματα αυτά εμφανίζονται αυτόματα μέσα σε μία σελίδα, αντικατοπτρίζοντας ότι υφίσταται τη συγκεκριμένη στιγμή, ή την επιλεγμένη από τον αναγνώστη, ημερομηνία. Εφόσον κάποιο blog βρίσκεται εκτός λειτουργίας, στην σελίδα του Blogme δεν θα εμφανιστεί τίποτα. Σε αντίθεση, με κάποια από τα μεγαλύτερα και πιο διαδεδομένα Ελληνικά portals μεγάλων δημοσιογραφικών οργανισμών, όπου το περιεχόμενο του κάθε blog αποθηκεύεται στον σκληρό τους δίσκο, χάρις των υπηρεσιών Cached pages, έτσι ώστε ακόμα και όταν το blog ή η ιστοσελίδα μπορεί να είναι εκτός λειτουργίας, η ανάγνωση να είναι δυνατή. Μεσα από το Blogme,καθίσταται αδύνατη η επεξεργασία από τους διαχειριστές των blogs, ή η προσθήκη σχολίων από τους επισκέπτες, χρησιμοποιώντας την εφαρμογή RSS μόνο για μαζική ανάγνωση των blogs και για τίποτε άλλο. Μια παρόμοια διεθνής υπηρεσία RSS είναι το KINJA http://www.kinja.com/topic/bloggery

ΤΙ ΕΙΝΑΙ DIRECTORY

Το Blogme directory είναι κατάλογος που ταξινομεί τα blogs, ανάλογα με το περιεχόμενο τους, πχ, αθλητισμός, τέχνες, κλπ,(όπως πχ το in.gr) έτσι ώστε να διευκολύνει τον επισκέπτη να περιηγηθεί εύκολα μέσα στις κατηγορίες που τον ενδιαφέρουν. Μια παρόμοια διεθνής υπηρεσία είναι το BLOGRANKINGS http://www.blogrankings.com/

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΝΥΣΗΣ / ΑΥΤΟΦΩΡΟΥ:

Δίχως καμιά προηγούμενη ειδοποίηση από τον μηνυτή ( για λόγους διευθέτησης της υπόθεσης , εξηγήσεων τεχνικών η μή,) έλαβε στην έδρα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη από αστυνομικούς της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, εν παρουσία εισαγγελέα. (Όντας υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme, και μη έχοντας κάτι να φοβηθώ, ή να αποκρύψω, υπήρχαν δημοσιευμένα τα πλήρη στοιχεία μου- όπως και θα υπάρχουν μετά την επανέναρξη του site). Αφού έγινε σχετική έρευνα, προανάκριση και κατάσχεση του σκληρού δίσκου, ακολούθησε σύλληψη. Υπό τη συνοδεία των αστυνομικών οργάνων, οδηγήθηκα τέλος, στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών ΓΑΔΑ. Ακολουθώντας τις διαδικασίες του αυτοφώρου (αποτυπώματα , σχετική απολογία, κλπ ), όπου η αστυνομία φυσικά ήταν υποχρεωμένη να πράξει εφόσον είχε προηγηθεί μήνυση προωθήθηκα για την διανυκτέρευση στα κρατητήρια. Την επόμενη ημέρα, και έπειτα από την διαδικασία της φωτογράφησης, φορώντας χειροπέδες, όπως προβλέπει η διαδικασία, οδηγήθηκα στην εισαγγελία (Ευελπιδων), οπού διατάχτηκε περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά του internet οπού ασκήθηκε ποινική δίωξη για ένα site συλογής πληροφοριών το οποίο τεχνικά δεν είναι δυνατόν να σχετίζεται με το περιεχόμενο των κατοχυρωμένων ιστοσελίδων.Έως σήμερα, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν έχει υπάρξει παρόμοια δίωξη από θιγόμενο πρόσωπο, παρά μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα. Αναφορικά, ως πιο πρόσφατα παραδείγματα έχουμε την Σιγκαπούρη και την Κίνα. Οι περιπτώσεις των μηνύσεων ωστόσο, αφορούσαν τον ίδιο τον διωκόμενο που ήταν και ο ίδιος ο διαχειριστής του blog, και όχι το μέσο συγκέντρωσης των blogs και συλλογής πληροφοριών, καθώς είναι το Blogme. Σημειωτέων, ότι ενώ κάποιοι χρήστες των blogs εκμεταλλεύονται τις υπηρεσίες του Google ώστε με λέξεις κλειδιά να εμφανιστούν αποτελέσματα με σκοπό να σατιρίσουν η να "δυσφημήσουν" διεθνή πρόσωπα όπως ο G. Bush, Ελληνικά κόμματα και υπουργούς, κανείς εξ αυτών δεν στράφηκε εναντίων του Google και των υπηρεσιών του, διότι το σκεπτικό είναι αφελές. Σε αντίθεση με την περίπτωση του Blogme όπου υπάρχει ένα πρωτοφανές γεγονός νομικής αντιπαράθεσης. Ο οποιοσδήποτε μέσος χρήστης του ιντερνετ , γνωρίζει τον αυτονόητο τρόπο λειτουργίας ενός οποιουδήποτε website συλλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme . Γνωρίζει ποιο είναι το αντικείμενο του, καθώς γνωρίζει ότι σκοπός του είναι να συλλέγει πληροφορίες. Επίσης, ξέρει πως είναι αδιανόητο να ευθύνεται κάποιο ανάλογο website για περιεχόμενο που δεν υπάρχει μέσα στο ίδιο website, αλλά σε άλλες απομακρυσμένες ιστοσελίδες ή blogs, όπου δεν έχει την ευθύνη της διαχείριση και δεν συνυπογράφει.Οποιοσδήποτε επίσης μέσος χρήστης γνωρίζει ότι η περίπτωση ενός blog (προσωπικού ηλεκτρονικού ημερολογίου),αποτελεί αυτό που λέει η ίδια η λέξη: προσωπικό ημερολόγιο, έκφρασης και ιδεών και που διεθνώς, διακατέχεται από τους ίδιους ιδιαίτερους "κανόνες" προσωπικής ευθύνης των περιεχομένων και της ιδιωτικής έκφρασης, που το διαφοροποιούν από την απλή ιστοσελίδα. Πιστεύουμε ότι το οποιοδήποτε θιγόμενο πρόσωπο, εάν δεν γνωρίζει, οφείλει να διερευνήσει και να ενημερωθεί, προτού προβεί στην οποιαδήποτε ενέργεια. Δεν είμαι υποχρεωμένος να αναπαράγω αυτή τη στιγμή τους διαδικτυακούς "κανόνες" που διακρίνουν ένα blog, και την σχέση του η όχι, με ένα site συλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme. Για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, μια επίσκεψη στους όρους χρήσης ενός blog , ή της εταιρίας που το φιλοξενεί, ή του παρέχει τη δωρεάν εφαρμογή , μπορεί να του δώσει μια γρήγορη απάντηση. Το αποτέλεσμα της επιλεκτικής αυτής ποινικής δίωξης, είναι το Blogme να γίνει το μοναδικό website συλλογής πληροφοριών, που σηκώνει το βάρος αυτής της ενέργειας, ανάμεσα στα εκατοντάδες που υπάρχουν στο Ελληνικό και παγκόσμιο ιντερνερτ. Πολλά, εκ των οποίων, εμφανίζουν με διαφόρους τρόπους, αποτελέσματα του επίμαχου blog και με υπηρεσίες αποθήκευσης. Τη στιγμή που το επίμαχο blog υφίσταται στα μεγαλύτερα ελληνικά sites συλλογής πληροφοριών, και ενώ το blogme είναι το μόνο το οποίο μηνύθηκε, ωστόσο δεν υποστηρίζω και την ποινική δίωξη και αυτών. Το blogme ακολουθώντας την διεθνή δεοντολογία που διακρίνει τα sites συλλογής πληροφοριών, δεν φέρει καμία γνώμη τόσο για το συγκεκριμένο blog, όσο και για κανένα άλλο blog, καθώς και περιεχόμενο άλλης ιστοσελίδας που δεν συνυπογράφει. Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΗ υπόθεση της μήνυσης εναντίων του Blogme συσχετίζετε άμεσα περί της ελευθερίας του τύπου και της κοινωνίας της πληροφορίας .Παραθέτουμε αποσπάσιμα από το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 131 (ΦΕΚ Α´ 116/16.05.2003)Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31 του Ευρωπαίκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά. (Οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο).4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών. Αρθρο 11 Απλή μετάδοση 1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών: α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών, β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης και γ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες. 2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η μήνυση η οποία μου ασκήθηκε θεωρώ ότι θίγει το κύρος και την αξιοπρέπεια μου, τόσο σε προσωπικό και οικογενειακό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η κατάσχεση του σκληρού δίσκου, με εργασίες μου και backup αρχεία πελατών μου,οδήγησε στην επαγγελματική μου κατάρρευση (μιας προσωπικής επιχείρησης επιδοτούμενης από πρόγραμμα ανεργίας του ΟΑEΔ)με ανεπανόρθωτες επαγγελματικές και οικονομικές συνέπειες. Η αξιοπιστία μου κλονίστηκε έναντι των πελατών μου, καθώς και επιδεινώθηκε και κάποιο προσωπικό μου πρόβλημα, που δεν μπορώ να αναφέρω, και μόνο στις δικαστικές αρχές θα κοινοποιήσω.Πιστεύοντας ότι η μήνυση εξαπολύθηκε εναντίον του blogme λόγω άγνοιας και λάθους συσχετισμού του με το επίμαχο blog, καθώς και αναγνωρίζοντας το δικαίωμα που παρέχει ο νόμος στον οποιονδήποτε θιγόμενο πολίτη να στραφεί νομικά προς υπεράσπιση του , το Blogme δεν θα προβεί σε καμία νομική κίνηση εντυπωσιασμού η αμυντικού χαρακτήρα, (όπως πχ η ψευδή καταμήνυση), πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, παρά μόνο μετά το πέρας αυτής. Δεδομένου όλων των παραπάνω γεγονότων, που αντικατοπτρίζουν την παρούσα κατάσταση, το Blogme , δεσμεύεται να δημοσιοποιήσει πολύ σύντομα τις λεπτομέρειες και τα πρόσωπα της υπόθεσης στον παγκόσμιο ιστό και στα ΜΜΕ, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των προανακριτικών διαδικασιών, και επιφυλάσσεται να ανταπαντήσει με κάθε νόμιμη ενέργεια, μετά το πέρας της εκδίκασης, δια την αποκατάσταση του, επιθυμώντας την λύση να δώσουν τα αρμόδια δικαστήρια .

Αντώνης Τσιπρόπουλος

Υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme

contact@blogme.gr

Ρε παιδιά μπερδεύτηκα!

2006-10-15T16:25:00.000-07:00

Τι το θέλω και ασχολούμαι με την πολιτική, αφού δεν σκαμπάζω εγώ από αυτά! Σήμερα έπρεπε να ψηφίσω λέει. Η διαδικασία απλή μου είπαν. Βάζεις κάτι σταυρουδάκια σε 2-3 ονόματα! «Α αυτό είναι όλο! Πέντε λεπτά υπόθεση, ας πάω λοιπόν!»
Και εκεί είναι που άρχισαν τα δύσκολα. «Εμένα να ψηφίσεις» είπε ο πρώτος άγνωστος με το που έφτασα στο εκλογικό κέντρο, «γιατί εγώ θα τον αλλάξω τούτο τον τόπο!» Μετά είδα εκείνο τον άλλο τον κύριο που είχε έρθει πριν μια εβδομάδα περίπου εκεί που κοιμόμουν γλυκά και αμέριμνα (8 το πρωί ήταν, τι άλλο να έκανα Σαββατιάτικα δηλαδή) και μου χτύπησε την πόρτα… καλά για το τηλέφωνο δεν το συζητώ! Ούτε υποψήφια δήμαρχος να ήμουν, τέτοια δημοτικότητα! Με θυμόταν διάφοροι γνωστοί και μη και με παρακαλούσαν να τους ψηφίσω, οι μισοί δε από τους οποίους ήταν μαγνητοφωνημένοι.
Ας γυρίσω, όμως, στον κύριο που έκανε τον κόπο και θέλησε να με γνωρίσει προσωπικά και μου χτύπησε την πόρτα. Και είμαι και γειτόνισσα του Διαόλου τη μάνα, καταλαβαίνετε πόσο δρόμο έκανε ο άνθρωπος! Δεν ήταν- δυστυχώς- κανένας άλλος σπίτι οπότε είχε την τύχη να γνωρίσει εμένα. «Γεια είμαι υποψήφιος σύμβουλος και θα κάνω αυτό και εκείνο και το άλλο για να αλλάξω τον τόπο, αλλά πες μου εσύ τι θα ήθελες να κάνω για σένα;»
«Χμμ… κοιτάξτε τη δουλίτσα μας την έχουμε, αλλά μήπως έχετε κάτι καλύτερο να μου προσφέρετε; Ένα διορισμό στο δημόσιο ας πούμε, ή μια θεσούλα στο πανεπιστήμιο ή γιατί όχι σε κανένα υπουργείο; Δρόμο όχι μωρέ δεν χρειαζόμαστε, μας τον έστρωσε εχθές ένας άλλος κύριος που σας έμοιαζε κιόλας λιγάκι, αδελφός σας είναι; Τώρα στο σπίτι θα την ήθελα μια πισίνα είναι η αλήθεια, αυτό αν θέλετε σημειώστε το. Α ξέρετε τι θα ήθελα! Ένα αυτοκίνητο, κατά προτίμηση σε μπλε χρώμα για να το συνδυάζω με τα ρούχα μου και να σας πω, αν πάρω αυτό, παίρνω δώρο και το home cinema με dolby surround?»
Για να μη σας τα πολυλογώ κατάλαβα ότι η ψήφος μου είναι πολύ σημαντική για το μέλλον όλων μας και ότι θα έπρεπε με πολύ περισυλλογή και σπουδή να επιλέξω τον κατάλληλο άνθρωπο…
ΚΑΛΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ; ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ή ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ! ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ Ή @$%^@^^$ (εδώ έπεσε λογοκρισία, όσο να ναι δεν πρέπει να ξεχνάω την αριστοκρατική μου καταγωγή!)
Τελικά ψήφισα τον πατέρα μιας φίλης μου, πολύ καλός άνθρωπος, ψήνει καταπληκτικές μπριζόλες, τώρα αν κάνει για πολιτικός, η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω, αλλά τουλάχιστον τον ξέρω και είναι δικός μου άνθρωπος.
Ω ναι εκεί καταλήξαμε! Και να θες να έχεις πολιτική άποψη, δεν βρίσκεις κάποιον που να μπορεί να τις εκφράσει και να τις αντιπροσωπεύσει.
Αυτό πάντως που μου έκανε εντύπωση είναι το μεγάλο ποσοστό που απείχε από τις εκλογές. Στην τηλεόραση είπαν ότι αυτό αποτελεί πολιτικό μήνυμα. Μόνο που δεν κατάλαβα ποιο ακριβώς ήταν αυτό!
Α. Ότι ο κόσμος μπούχτισε και με τον τρόπο αυτό έδειξε τη δυσφορία του για την πολιτική κατάσταση της χώρας μας, αρνούμενος να συμμετάσχει σε κάτι μάταιο… ή
Β. Ότι προτίμησε να πάει καμιά εκδρομούλα γιατί ποσώς τον ενδιαφέρει όλος αυτός ο ντόρος που γίνεται για τις εκλογές!.
Αλλά εκεί που έγινε το μεγάλο μπέρδεμα είναι στο ποιος κέρδισε ή έχασε! Η Ν.Δ. έλεγε πως αυτή κέρδισε γιατί ο χάρτης βάφτηκε περισσότερο μπλε απ’ ότι πράσινος, ενώ το ΠΑΣΟΚ έλεγε πως η Ν.Δ. έχασε γιατί δεν βάφτηκε τόσο μπλε ο χάρτης όσο θα έπρεπε. Άρα κέρδισε το ΠΑΣΟΚ; Όχι βέβαια αφού οι περισσότεροι δήμαρχοι είναι μπλε. Ναι αλλά τα ποσοστά δείχνουν ότι η μάχη έγινε στήθος με στήθος, πράγμα που σημαίνει ότι έχει ανέβει το ΠΑΣΟΚ. Μα από την άλλη στα ποσοστά θα δώσουμε σημασία ή στο αποτέλεσμα το οποίο δείχνει ότι…
ΟΥΦ ΔΕΝ ΜΕ ΠΑΡΑΤΑΤΕ ΟΛΟΙ! ΘΑ ΚΑΕΙ Ο ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΗΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ! ΒΓΑΛΤΕ ΑΚΡΗ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ! ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ, ΜΠΛΕ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟΥΣ ΜΑΡΚΑΔΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ. ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ!

Η Συγγνώμη ή αλλιώς το σκαλοπάτι πριν τη συγχώρεση

2006-10-08T05:32:00.000-07:00

Πόσο εύκολο είναι άραγε να παραδεχτείς ένα λάθος σου και να ζητήσεις από κάποιον να σε συγχωρέσει;
Καθόλου, θα μου πείτε. Πρέπει να ρίξεις τον εγωισμό σου, να παραδεχτείς ότι έσφαλλες και να βρεις το κουράγιο να αναλάβεις τις ευθύνες σου, κι όλα αυτά γνωρίζοντας ότι έχεις πληγώσει τον άλλο.
Η ειλικρίνεια είναι μάλλον ο καλύτερος συνεργός σου σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις.
Πόσο εύκολο είναι τώρα να συγχωρέσεις κάποιον; Ειδικά όταν σε έχει πληγώσει με κάτι που είπε ή έκανε. Τον βλέπεις μετανιωμένο, τον βλέπεις ότι υποφέρει εξαιτίας του λάθους του και θες να του πεις ότι όλα είναι εντάξει, αλλά έλα που τα γεγονότα δεν ξεγίνονται και δεν διαγράφονται από τη μνήμη. Έπειτα πώς είναι δυνατόν να ξανακολλήσεις κάτι που έχει σπάσει;
Γι’ αυτό θεωρώ την συγχώρεση πιο δύσκολη από τη συγγνώμη. Όταν όμως το καταφέρνεις, τότε φεύγει ένα βάρος και από το θύτη και το θύμα. Είναι απίστευτα υπέροχη η αίσθηση να είσαι συνοδοιπόρος με αγαπημένους ανθρώπους σε ένα ταξίδι χωρίς περιττές αποσκευές, που μόνο πόνο και ταλαιπωρία φέρνουν!

Έρωτας και Μαρξισμός

2006-10-06T14:01:00.000-07:00

Πριν δικαιολογήσω την επιλογή του τίτλου μου για αυτό το ποστ, θα σας ρωτήσω κάτι:
Πόσες φορές αγανακτήσατε που δεν επιθυμείτε το καλό παιδί/ καλή κοπέλα που θα έκανε τα πάντα για σας, αλλά από την άλλη επιθυμείτε τρελά αυτόν/ αυτήν που σας φτύνει κανονικότατα;
Αν σας εκφράζει η παραπάνω ερώτηση και οι απαντήσεις σας είναι κάτι σαν: «Πάντα έτσι είναι!», «Μοντρεσορ μην ξύνεις πληγές τώρα!» κτλ, τότε για διαβάστε το παρακάτω κείμενο και πείτε μου τη γνώμη σας.
Δυστυχώς δεν είναι δικές μου σκέψεις αλλά τις έκλεψα από το βιβλίο του Αλαιν Ντε Μποττον: Μικρή Φιλοσοφία του Έρωτα, εκδόσεις πατάκη, που μου χάρισε ο «δάσκαλος» που με έχει αναλάβει τώρα τελευταία. :-)
Να τονίσω πως μισώ την τακτική της παράθεσης αποσπασμάτων ενός βιβλίου γιατί αισθάνομαι σαν χασάπης που το πετσοκόβει. Γι’ αυτό λοιπόν θα σας πρότεινα να το διαβάσετε κι εσείς αν βέβαια σας ενδιαφέρει να αμπελοφιλοσοφήσετε για τον έρωτα!

Μαρξισμός
Όταν κοιτάζουμε κάποιον [έναν άγγελο] από τη θέση του ερωτευμένου που δεν ανταποδίδεται ο έρωτας μας και φανταζόμαστε ποιες απολαύσεις θα νιώθαμε όντας στον έβδομο ουρανό μαζί του, τείνουμε να παραβλέπουμε ένα σημαντικό κίνδυνο: πόσο σύντομα ενδέχεται τα θέλγητρα του να ωχριάσουν, αν τυχόν ο έρωτας μας ευοδωθεί. Συχνά ερωτευόμαστε για να γλιτώσουμε από τον εαυτό μας, παίρνοντας θέση δίπλα σ’ ένα πλάσμα που είναι ωραίο, έξυπνο και πνευματώδες όσο άσχημοι, βλάκες και πληκτικοί είμαστε εμείς. Τι γίνεται όμως αν μια μέρα το πλάσμα εκείνο αλλάξει γνώμη και αποφασίσει να μας ερωτευτεί; Δεν μπορεί, θα υποστούμε σοκ- πως είναι δυνατόν να το θεωρούμε υπέροχο, όπως ελπίζαμε, και να έχει τόσο κακό γούστο, ώστε να εγκρίνει ανθρώπους σαν και εμάς; Εφόσον για να ερωτευτούμε πρέπει να πιστέψουμε ότι το προσφιλές μας πρόσωπο μας υπερβαίνει κατά κάποιον τρόπο, δεν εγείρεται άραγε ένα οξύ παράδοξο όταν μας ανταποδίδει τον έρωτα μας; Ωθούμαστε στο ερώτημα: « Αν είναι πράγματι τόσο υπέροχος/ η, πώς είναι δυνατόν να ερωτεύτηκε κάποιον σαν εμένα;»[…]
Αν είσαι ερωτευμένος και δεν σου το ανταποδίδουν, μπορεί να πονάς, αλλά είναι ασφαλές, γιατί δε βλάπτεσαι παρά μόνο εσύ, από έναν πόνο προσωπικό, που είναι πικρόγλυκος και τον προκαλείς μόνος σου. Όμως, από τη στιγμή που ο έρωτας σου γίνεται αμοιβαίος, πρέπει να είσαι έτοιμος να εγκαταλείψεις την παθητικότητα του πάσχοντος και να αναλάβεις την ευθύνη ότι μπορείς κι εσύ να πληγώσεις.[…]
Είναι γνωστό το ευφυολόγημα του Γκράουτσο Μαρξ ότι ποτέ δεν θα καταδεχόταν να γίνει μέλος μιας λέσχης, η οποία θα συναινούσε να εγγράψει ως μέλη της ανθρώπους σαν αυτόν- στάση που ισχύει κάλλιστα και στον έρωτα. Ο γκραουτσομαρξισμός βγάζει γέλιο επειδή είναι παράλογα αντιφατικός:
Πως είναι δυνατό και να θέλω να γίνω μέλος μιας λέσχης και να παύω να το επιθυμώ τη στιγμή που με δέχονται;
Ίσως υπάρχει, λοιπόν, μια μορφή λατρείας που απορρέει από την παρόρμηση μας να γλιτώσουμε από τον εαυτό μας και τις αδυναμίες μας, μέσω μιας συμμαχίας με κάποιον ωραίο και ισχυρό- το Θεό, μια λέσχη, το προσφιλές πρόσωπο. Μα αν το πλάσμα αυτό τσιμπηθεί μαζί μας, ωθούμαστε να επανέλθουμε στον εαυτό μας και κατά συνέπεια, σε όλα εκείνα που μας έστρεψαν προς τα έξω. Ίσως, τελικά, να μη ζητούσαμε πράγματι τον έρωτα, ίσως θέλαμε να πιστέψουμε σε κάποιον, μα πώς θα εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε στο προσφιλές πρόσωπο τώρα που πιστεύει αυτό σε μας;[…]
Οι μαρξιστές κατά βάθος θεωρούν εαυτόν απαράδεκτο και πιστεύουν ότι σε μια ενδόμυχη σχέση θα φανεί αμέσως ότι είναι τσαρλατάνοι. Γιατί λοιπόν να δεχτούν τον έρωτα που τους προσφέρεται, εφόσον είναι βέβαιο ότι εντός ολίγου θα τους τον πάρουν πίσω; Αν μ’ ερωτεύτηκες, είναι επειδή δε με ξέρεις καλά, σκέφτονται, κι αν δε με ξέρεις καλά, θα ήταν παλαβό να συνηθίσω στον έρωτα σου, αφού αργά ή γρήγορα θα με μάθεις;
Για τους λόγους αυτούς οι μαρξιστές, εγκαθιδρύουν μια ορθόδοξη συμμαχία, βασισμένη στην άνιση ανταλλαγή συναισθημάτων. Παρ’ όλο που μέχρι να ανταποδοθεί ο έρωτας τους λαχταρούν να ευδοκιμήσει, κατά βάθος προτιμούν να παραμείνει το όνειρο τους στο βασίλειο της φαντασίας. Θέλουν ο έρωτας τους να γίνει δεχτός, αλλά με ρέγουλα, θέλουν το προσφιλές πρόσωπο να κρατήσει απόσταση και να τους κάνει τη χάρη να μην είναι συναισθηματικά προσιτό τον περισσότερο καιρό, κατάσταση που γενικά συνάδει με την αίσθηση τους για το ότι το αξίζουν- γιατί τάχα κάποιος να τους εκτιμήσει περισσότερο απ’ όσο εκτιμούν οι ίδιοι τον εαυτό τους; Αν, ατυχώς, το προσφιλές πρόσωπο σχηματίσει καλή εικόνα γι’ αυτούς (πλαγιάσει μαζί τους, χαμογελάσει, τους ετοιμάσει πρωινό), τότε η πρώτη τους παρόρμηση είναι να διακόψουν τη σχέση, όχι επειδή δεν τη θέλουν, αλλά επειδή νιώθουν ότι δεν την αξίζουν. Η τελειότητα αμαυρώνεται, αφού συναγελάζεται δυστυχώς με αγύρτες.[…]
Άρα το προσφιλές πρόσωπο καλείται να βρει τη σωστή κατά το μαρξιστή θέση, σ’ ένα ζήτημα όπου φαίνεται να δεσπόζει η ανισορροπία: πρέπει να ζυγιαστεί στο κατάλληλο σημείο ανάμεσα στην υπερβάλλουσα ευσυγκινησία και στην υπέρ το δέον διάθεση ανεξαρτησίας. […]
Με βάση αυτήν την οπτική οι εραστές δεν μπορούν παρά να αμφιταλαντεύονται μεταξύ της λαχτάρας και της όχλησης. Ο έρωτας δεν έχει ουδέτερο έδαφος, είναι μόνο πορεία. Μόλις συλλάβει το αντικείμενο της επιθυμίας του, παύει να το επιθυμεί. Επομένως, θα έσβηνε κατά την εκπλήρωση του, η κτήση του επιθυμητού, θα εξάλειφε την επιθυμία.[…]
Συνήθως υπάρχει μια στιγμή μαρξισμού στις περισσότερες σχέσεις (το σημείο όπου γίνεται σαφές ότι ο έρωτας ανταποδίδεται) και η έκβαση της εξαρτάται από την ισορροπία ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος που τρέφει καθένας για τον εαυτό του. Αν υπερισχύει το δεύτερο, τότε ο αποδέκτης του έρωτα θα δηλώσει ότι το προσφιλές πρόσωπο για τον άλφα ή βήτα λόγο, δεν είναι αντάξιο του (είναι ανυπόληπτο έστω και μόνο επειδή συγχρωτίζεται με ανυπόληπτους). Αν όμως υπερισχύει η αγάπη για τον εαυτό, ενδέχεται καθένας από τους δύο να αποδεχτεί ότι η ανταπόδοση του έρωτα του δεν αποδεικνύει το χαμηλό ποιόν του άλλου, αλλά ότι, τελικά, ο ίδιος, ως φαίνεται, είναι άξιος να αγαπηθεί.

Υστ.1: Συμπέρασμα: Να μην αγαπάς υπερβολικά τον εαυτό σου για να μπορέσεις να ερωτευτείς κάτι τελειότερο και ανώτερο, αλλά να μην τον μισείς κιόλας για να μπορείς να δεχτείς τον έρωτα του άλλου.
Υστ.2: Ξέχασα να σας πω κάτι σημαντικό. Το βιβλίο αυτό δεν είναι καθαρά φιλοσοφικό. Είναι μυθιστόρημα και τα αποσπάσματα που σας παρέθεσα περικλείονται στην ιστορία.

Η Περιπέτεια μιας Διαταγής

2006-10-02T11:31:00.000-07:00

Ο λοχαγός δίνει στον ανθυπασπιστή του την εξής διαταγή:
«Όπως γνωρίζετε, αύριο έχουμε έκλειψη ηλίου, πράγμα το οποίο δε συμβαίνει κάθε μέρα. Θα συγκεντρώσετε όλους τους άνδρες στην αυλή στις εννέα, εν στολή υπηρεσίας, ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν το σπάνιο αυτό φαινόμενο. Θα τους εξηγήσω τα αίτια της έκλειψης. Εάν βρέχει, τότε δε θα μπορούμε να δούμε τίποτε και θα συγκεντρώσετε τους άνδρες στο γυμναστήριο».
Ο ανθυπασπιστής δίνει την ίδια διαταγή στον επιλοχία με την εξής διατύπωση:
«Κατόπιν διαταγής του κυρίου λοχαγού, αύριο στις 9 θα γίνει έκλειψη του ηλίου εν στολή υπηρεσίας, πράγμα το οποίο δε συμβαίνει κάθε μέρα. Εάν ο καιρός είναι βροχερός, είναι περιττόν οι άνδρες να συγκεντρωθούν έξω, η έκλειψη θα λάβει χώρα εντός του γυμναστηρίου».
Στη συνέχεια ο επιλοχίας δίνει στο λοχία την ίδια διαταγή ως εξής:
«Δια διαταγής του κ. λοχαγού, αύριο στις 9, εν στολή υπηρεσίας, θα γίνουν τα εγκαίνια της έκλειψης ηλίου, εις περίπτωση βροχής ο κ. λοχαγός θα δώσει το πρόσταγμα εις το γυμναστήριο, πράγμα το οποίο δε συμβαίνει κάθε μέρα».
Και η περιπέτεια της διαταγής συνεχίζεται από το λοχία στο δεκανέα, στον οποίο φτάνει ως εξής:
«Αύριο στις 9, εν στολή υπηρεσίας, ο κ. λοχαγός θα κάνει έκλειψη του ηλίου στην αυλή, αν ο καιρός είναι καλός. Αν βρέχει, δε θα γίνει η έκλειψη, πράγμα το οποίο δε συμβαίνει κάθε μέρα».
Τελικά ο δεκανέας μεταφέρει στους στρατιώτες τη διαταγή ως εξής:
«Αύριο στις 9 θα γίνει έκλειψη του κ. λοχαγού, δια της ενεργείας του ηλίου. Εάν είναι καλός ο καιρός, θα γίνει στην αυλή, εάν βρέξει, θα γίνει στο γυμναστήριο».

Το βρήκα στο βιβλίο «Διακοπές με το Ροζ Πάνθηρα», εκδ. Σμυρνιωτάκης

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

2006-09-27T07:56:00.000-07:00

Δυο είναι τα μέρη που θα μου λείψουν τώρα που κλείνει το κεφάλαιο της ζωής μου που αφορά τη φοιτητική μου ζωή. Το πρώτο είναι η βιβλιοθήκη της σχολής μας, η οποία βρίσκεται στον τρίτο όροφο και τα τελευταία χρόνια με φιλοξένησε άπειρες χειμωνιάτικες μέρες για να καλύψω τα κενά ανάμεσα στα μαθήματα. Δεν μπόρεσα ποτέ να συγκεντρωθώ εκεί για να διαβάσω και ο λόγος ήταν η υπέροχη πανοραμική θέα της πόλης που πρόσφερε. Από εκεί πάνω βλέπεις όλη την άνω πόλη, ως τα κάστρα! Έξω να βρέχει κι εσύ να κάθεσαι μέσα, αγκαλιά με ένα λογοτεχνικό βιβλίο το οποίο τελικά θα διαβάσεις όταν πας σπίτι και το μόνο που σου λείπει, είναι ένας αχνιστός cappuccino με άρωμα κανέλας (αχ γιατί να μην επιτρέπουν τους καφέδες στη βιβλιοθήκη!).
Μια τέτοια βροχερή μέρα που πάλι το βλέμμα μου έκανε νοητά ταξίδια στο υπερπέραν, μου ήρθε μια τρελή ιδέα. Να κάνω έναν περίπατο με προορισμό τα κάστρα. «Και τι πειράζει που βρέχει; Θα λιώσω;», σκέφτηκα. Άλλωστε εκείνη την περίοδο με βάραιναν διάφορα προβλήματα (υλικής και συναισθηματικής φύσεως) και ο καιρός ταίριαζε απόλυτα με την μελαγχολική μου διάθεση. Στην αρχή ήταν υπέροχα! Δεν χρειαζόταν να κλάψω, το έκανε ο ουρανός για μένα. Άλλωστε ήταν τόσο γκριζογάλανος όσο η διάθεση μου!
Μετά από λίγο, όμως, άρχισε να μου περνά η συναισθηματική φόρτιση που ένιωθα. Συνειδητοποίησα ότι η διαδρομή ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι περίμενα, το κρύο τσουχτερό και τα ρούχα μου εντελώς μούσκεμα, κολλούσαν βαριά επάνω μου. Τελικά δεν έφτασα ποτέ στον προορισμό μου. Πήρα ταξί και γύρισα. Την επόμενη μέρα περίμενα ότι ο οργανισμός μου θα με εκδικούνταν με ένα γερό κρύωμα, κάτι που δεν έγινε όμως. Μάλλον είχα περισσότερες αντοχές απ’ ότι νόμιζα. Άλλωστε την επόμενη μέρα είχε πολύ καλό καιρό και η προηγούμενη φάνταζε σαν κάτι πολύ μακρινό…
Όταν, πάλι είχε καλό καιρό, καθόμουν στην αγαπημένη μου γωνία, στα παγκάκια που βρίσκονται κοντά στο κτίριο της σχολής μας. Υπάρχει αρκετό πράσινο εκεί και η εικόνα αυτή έχει γίνει πηγή έμπνευσης πολλές φορές. Νομίζω ότι έχω κάνει τις ωραιότερες συζητήσεις εκεί πέρα. Φραπές κυλικείου, τσιγάρο για όσους καπνίζουν και μπόλικη διάθεση για αμπελοφιλοσοφία. Τα μεσημέρια βέβαια είναι θάνατος, γιατί έτσι όπως έχεις αράξει και αφεθεί στην γλυκιά ζεστασιά του ήλιου, άντε να βρεις όρεξη για μάθημα μετά! Βασικά, δεν τη βρίσκεις και λες: «Δεν πίνω έναν κανονικό καφέ στις καφετέριες δίπλα;»
Τι ήθελα και τα θυμήθηκα αυτά τώρα! Πάω να πιω κάνα καφέ μπας και συνέλθω!
«Έναν cappuccino παρακαλώ!»

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΜΕ ΤΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

2006-09-24T03:59:00.000-07:00

Ήταν νύχτα, μετά τα μεσάνυχτα και εγώ έγραφα αμέριμνα στον υπολογιστή μου, όταν ξαφνικά μια τρελή πεταλούδα προσγειώθηκε πάνω στην οθόνη! Η πρώτη στιγμιαία μου σκέψη ήταν ότι ίσως γοητεύτηκε από όσα υπέροχα έγραφα εκείνη την ώρα, αλλά αμέσως συνήλθα και θυμήθηκα ότι το έχουν αυτό οι πεταλούδες, έλκονται από το φως.
Την έδιωξα διακριτικά γιατί ναι μεν ήταν μισή μερίδα, αλλά καθόταν ακριβώς στην μέση του κειμένου μου και εγώ ήθελα να τελειώνω. Ζαλισμένη παραπέταξε (κατά το παραπάτησε) και μπλέχτηκε ανάμεσα στα πλήκτρα του πληκτρολογίου μου! Ακόμα χειρότερα δηλαδή από πριν, μιας και τώρα δεν μπορούσα να πληκτρολογήσω. Λυπόμουν να την τσαλαπατήσω με τα άκομψα δαχτυλάκια μου.
Άναψα το φωτιστικό γραφείου με την ελπίδα ότι εκεί θα της άρεσε περισσότερο, μα εκείνη παρέμεινε πεισματικά στη θέση της. Έκανα διάφορες απειλητικές κινήσεις με το χέρι μου, μέχρι που άρχισα να της φυσάω και μόνο τότε πέταξε λίγο πιο πέρα (ίσως γιατί κρύωσε), πάνω στο κινητό μου, το οποίο χτυπούσε εκείνη την ώρα και για αυτόν το λόγο αναβόσβηνε το φωτάκι του!
Βρε ανόητη πεταλούδα την ακτινοβολία δεν τη σκέφτηκες; Θα πάθεις κανέναν καρκίνο στα φτερά και πως θα με ενοχλείς μετά;
Τελικά βρήκα τη λύση! Άνοιξα την τηλεόραση. Όλο το υπόλοιπο της βραδιάς είχε μεταμορφωθεί σε μια couch butterfly και παρακολουθούσε με μεγάλο ενδιαφέρον το τηλεμάρκετινγκ. Ποιος ξέρει, μπορεί να ήθελε να αγοράσει κανένα φακό για να μπορέσει να βρει το δρόμο για το σπίτι της!

ΑΛΛΟΙ ΜΕΝΟΥΝ, ΑΛΛΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ

2006-09-22T04:05:00.000-07:00

Έντρομος μου τηλεφώνησε χτες μετά τα μεσάνυχτα ένα φιλαράκι μου. «Φεύγει η Χριστίνα! Φεύγει σου λέω! Τι θα κάνω;»
Δεν ξέρω γιατί αλλά πολλοί φίλοι και γνωστοί μου τηλεφωνούν ή θέλουν να βγουν για καφέ μαζί μου όταν περνάνε κάποια κρίση. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ποτέ δεν ακούν τις συμβουλές μου (ευτυχώς δηλαδή γιατί είναι τόσο σουρεαλιστικές που θα τους κατέστρεφαν) και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να μου τηλεφωνούν! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Που είχαμε μείνει; Α ναι! Στο ότι έφευγε η Χριστίνα για Αμερική, η οποία Χριστίνα, όπως σίγουρα θα καταλάβατε, είναι η κοπέλα του φίλου μου. Στην αρχή του είπα πως αν αγαπιούνται αληθινά δε θα χαθούν (εκτός από σουρεαλιστική, είμαι και ρομαντική, αν και αυτά τα δύο μάλλον πάνε πακέτο). Τότε εκείνος μου θύμισε τις τιμές των εισιτηρίων και την πενιχρή του οικονομική κατάσταση (η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ θα ήξερα τι να κάνω, από τα λίγα λεφτά που βγάζω τα μισά πάνε στους οικογενειακούς λογαριασμούς του σπιτιού και με τα άλλα κοιτάω να καλύψω τα δικά μου «ταπεινά» έξοδα που σίγουρα δε φτάνουν για υπερατλαντικά εισιτήρια!).
Ακολούθησαν πολλά λόγια παρηγοριάς (ευτυχώς που είχε πάρει τηλέφωνο ο φίλος μου και δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα χρυσοπληρώσει τον ΟΤΕ) και έπειτα το ρίξαμε στην φιλοσοφία (αυτός ο τομέας είναι από τους καλύτερους μου, μάλλον το έχουν αυτό, όλοι οι σουρεαλιστές!). Η κατάληξη ήταν η εξής πάνω κάτω: Ότι οι άνθρωποι που παίζουν κάποιο σημαντικό ρόλο μπορεί να μείνουν μαζί μας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας (μακάρι) ή μόνο για κάποιο συγκεκριμένο διάστημα, μέχρι να εκπληρώσουν τον σκοπό για τον οποίο έχουν έρθει. Εδώ είναι που για να συμφωνήσετε μαζί μου θα πρέπει να δέχεστε και τον παράγοντα «μοίρα» και ότι κάποια πράγματα που ζούμε ήταν γραφτό να τα ζήσουμε. (Ναι και αυτή η θεωρία πηγάζει από τον σουρεαλισμό μου).Τον λόγο που συναντάμε κάποιους ανθρώπους στο δρόμο μας δεν τον ξέρουμε πάντα εξ’ αρχής, μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι- και αν- τον καταλάβουμε! Η ουσία είναι ότι έρχονται στη ζωή μας για να μας μάθουν κάτι άλλα ως γνωστόν εξαρτάται από τον μαθητή αν θα μάθει το μάθημα του.
Όταν έκλεισα το τηλέφωνο σκέφτηκα αμέσως τους ανθρώπους που υπάρχουν τώρα στη ζωή μου. Άραγε μετά από 10 χρόνια με πόσους από αυτούς θα μιλάω ακόμα; Και για να το πάρουμε και από την ανάποδη… πόσοι από τους ανθρώπους που αποτελούσαν το στενό μου περιβάλλον πριν 10 χρόνια, συνταξιδεύουν μέχρι και σήμερα μαζί μου;
Ξεκίνησα από τις πιο τραγικές περιπτώσεις. Τον παππού μου που πέθανε πρόσφατα και μια φίλη μου από τα μαθητικά μου χρόνια που έμαθα τις προάλλες ότι έχει μπλέξει άσχημα με τα ναρκωτικά…
Γυρίζοντας σελίδα, θυμήθηκα τα φλερτ μου και τους λίγους μα εκλεκτούς ανθρώπους που ερωτεύτηκα κατά καιρούς. Κι εκείνοι έφυγαν ή θα φύγουν από τη ζωή μου, όπως η Χριστίνα του φίλου μου…
Τόσοι φίλοι και φίλες που απλά με τον καιρό χαθήκαμε, αν και με δύο άτομα το ήθελε η μοίρα και ξαναβρεθήκαμε μετά από χρόνια. Δεν θα πω ότι ήταν σαν να μην είχαμε χαθεί ποτέ. Αντιθέτως, αλλάξαμε, μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε (αν και για το τελευταίο διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις) και όμως ξαναβρεθήκαμε και ξαναγεμίζουμε τώρα ο ένας την καθημερινότητα του άλλου!
Χαίρομαι όταν μπαίνουν καινούριοι άνθρωποι στη ζωή μου ή όταν επιστρέφουν κάποιοι παλιοί, είναι όλοι ευπρόσδεκτοι. Δεν υπάρχει πλουσιότερος άνθρωπος από αυτόν που έχει ανθρώπους να τον αγαπάνε και που τους αγαπά. Για αυτό πιστεύω ότι δεν πρέπει να φερόμαστε εγωιστικά όταν έρχεται η ώρα να φύγουν. Πρέπει να τους αφήσουμε να εκπληρώσουν και το δικό τους πεπρωμένο και να δεχτούμε ότι έκλεισε ο κύκλος μας μαζί τους. Αν πονάει λέει… φυσικά και πονάει… αλλά αυτή είναι η ζωή, ένα ταξίδι με πολλές στάσεις και πολλούς συνεπιβάτες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν από το λεωφορείο ασταμάτητα… όλοι τους διαφορετικοί, όλοι τους μοναδικοί… μέχρι να φτάσει και η δική σου σειρά να κατέβεις και το ταξίδι συνεχίζεται και συνεχίζεται… κανείς δεν ξέρει για πόσο!
Με βρίσκετε σουρεαλιστική; Κι εγώ, αλλά έτσι μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα...ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ!!!
Τέλος να ευχαριστήσω προκαταβολικά για τις πολύτιμες αναμνήσεις, εμπειρίες, μαθήματα ζωής που μου έχουν χαρίσει, χαρίζουν και θα χαρίζουν οι δικοί μου συνεπιβάτες στην τρέλα!

Βραχώδης Δύναμη

2006-09-14T07:08:00.000-07:00

Ο πατέρας μια φίλης μου μπήκε αυτό το καλοκαίρι δύο φορές στο νοσοκομείο. Πάσχει εδώ και χρόνια από την ανίατη ασθένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Αισθάνεται το σώμα του να παραλύει σιγά σιγά και γνωρίζει ότι έχει πάρει ένα δρόμο δίχως επιστροφή.
Εδώ και μερικά χρόνια δεν μπορεί να δουλέψει κανονικά. Προσπαθεί να ζήσει την οικογένεια του με την αναπηρική σύνταξη που παίρνει και μέχρι πρόσφατα είχε ένα πάγκο όπου πουλούσε φρούτα και λαχανικά. Ο γιος του πάσχει από κάποια νοητική ασθένεια και το μέλλον του διαγράφεται μάλλον δυσοίωνο.
Θα περίμενε κανείς από τον άνθρωπο αυτό να έχει εγκαταλείψει τον αγώνα για ζωή και να κατηγορεί τη μοίρα του που του φέρθηκε τόσο άσχημα.
Κι όμως δεν έχω ξαναδεί πιο πρόσχαρο και ζωντανό άνθρωπο. Μεγάλος καλαμπουρτζής, πάντα θα βρει μια πετυχημένη ατάκα για να σε πειράξει και να σε αναγκάζει να χαμογελάσεις, ακόμα και αν δεν το θες.
Όταν έμαθα την πρώτη φορά ότι μπήκε στο νοσοκομείο και πήγα να το δω, σφίχτηκε η ψυχή μου. Καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι, να μην μπορεί να κουνηθεί.
Κι όμως, ξέρετε ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπε;
«Άαα καλώς την Μοντρεσορίτσα μας! Τι κάνεις; Πώς ήρθες τόσο γρήγορα; Μη μου πεις ότι πήρες επιτέλους αυτοκίνητο; Α ρε μόλις σηκωθώ από εδώ, θα σε αναλάβω, ξεφτέρι θα σε κάνω στην οδήγηση!» και αμέσως μετά: «Να πεις τον πατέρα σου να προσέχει. Να μην αγχώνεται πολύ. Γιατί πάνω απ’ όλα είναι η υγεία μας!»
Μου κάνει εντύπωση η ψυχική δύναμη αυτού του ανθρώπου που ακόμα και σε τέτοιες στιγμές ξοδεύει τις σκέψεις του για άλλους ανθρώπους.

Να μη μιλήσω για την κόρη του και συνομήλικη φίλη μου, που είναι μια απίστευτα ώριμη κοπέλα και δυναμικός χαρακτήρας. Η δεύτερη φορά που μπήκε ο πατέρας της στο νοσοκομείο ήταν όσο η ίδια έδινε εξετάσεις για τη σχολή και έψαχνε δουλειά. Μπόρεσε να πετύχει και τους δύο στόχους της, χωρίς να απομακρυνθεί στιγμή από το πλευρό της οικογένειας της.

Είχε Πανσέληνο Τη Μέρα Που Σε Γνώρισα

2006-09-07T14:32:00.001-07:00

Φτού! Πάλι ερωτεύτηκα!
Δεν λέω, το συναίσθημα αυτό έχει ευεργετικές ιδιότητες: Σε κάνει πιο δημιουργικό και δραστήριο. Έχεις αυτή την υπερφυσική δύναμη να κάνεις τα πάντα! Ξέρετε τώρα, μετά από μια δύσκολη μέρα με μπόλικο τρέξιμο, ένα σωρό υποχρεώσεις, αναποδιές και γκρίνιες, εσύ το βράδυ που θα δεις επιτέλους τον άνθρωπο σου λάμπεις ολόκληρος/ η και μοιάζεις σαν… πολυέλαιος εκκλησίας!
Τώρα αυτός ο συνειρμός μου ήρθε τυχαία ή σκέφτομαι κιόλας το γάμο;!!
Ο ύπνος καταντά είδος προς εξαφάνιση, γιατί ποιος θέλει τώρα να κοιμάται, όταν έχει χίλιους καλύτερους λόγους, που αθροίζονται σε έναν και μοναδικό, για να μείνει ξύπνιος; Από την άλλη μπορεί να κοιμάσαι λιγότερο, αλλά σίγουρα ονειρεύεσαι περισσότερο! Αντί να διαβάζεις για παράδειγμα για την εξεταστική σου (συγκεντρώσου επιτέλους, είσαι στο πτυχίο πανάθεμα σε!), εσύ βλέπεις ρόζ συννεφάκια, μοβ διαστημόπλοιά και ρομαντικές πανσελήνους…
Καλά σε μένα ισχύει κυριολεκτικά το «Είχε πανσέληνο τη μέρα που σε γνώρισααααααααα» (Απλά δε θα σας αποκαλύψω σε ποια από όλες!)! Πάντως από τότε τριγυρνώ σαν τη σεληνιασμένη. Έχω γίνει πιο χαζοχαρούμενη απ’ ότι ήμουν πριν. Ω ναι γίνεται κι αυτό, απλά τώρα το χαμόγελο μου δεν φτάνει μόνο ως τα αυτιά, αλλά ως τα φρύδια! Επίσης έχω γίνει πιο αφηρημένη. Αυτό το τελευταίο σηκώνει ανάλυση:
Που λέτε ένα βράδυ πεινούσα. Βγάζω λοιπόν το ζαμπόν και το τυρί από το ψυγείο για να φτιάξω ένα λαχταριστό τοστ. ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ! Έχω την κακή συνήθεια, όταν μιλάω στο τηλέφωνο, να τριγυρνώ άσκοπα από δωμάτιο σε δωμάτιο. Έτσι, μετά το τέλος της τηλεφωνικής συνδιάλεξης, προσπαθούσα απεγνωσμένα να θυμηθώ τι έκανα πριν.
Τα πόδια μου με έφεραν μηχανικά ως την κουζίνα και βλέποντας το τυρί πάνω στο τραπέζι, θυμήθηκα την αρχική μου λιγούρα. Πάω να βγάλω και το ζαμπόν από το ψυγείο, αλλά άφαντο αυτό. «Ωχ που το άφησα τώρα;» γκρίνιαξα φωναχτά.
Έκανα άνω κάτω όλο το σπίτι και επειδή με ξέρω, έψαξα στα πιο απίθανα μέρη. Τελικά κατέληξα στο μπάνιο! Μπορείτε να μαντέψετε τρεις φορές για να βρείτε που είχα εγκαταλείψει το πολυπόθητο ζαμπόν:
ΕΣΕΙΣ: Στην μπανιέρα;
ΜΟΝΤΡΕΣΟΡ: Όχι.
ΕΣΕΙΣ: Στην κρεμάστρα με τις πετσέτες;
ΜΟΝΤΡΕΣΟΡ: Τσου.
ΕΣΕΙΣ: Στο πάτωμα; Γιατί τέτοια αδέξια που είσαι, σίγουρα σου έπεσε κάτω!
ΜΟΝΤΡΕΣΟΡ: Λυπάμαι χάσατε! Το ζαμπόν ήταν μέσα στο πλυντήριο!
…
…
…
ΜΟΝΤΡΕΣΟΡ: Ρε παιδιά, πόσον καιρό κρατάει αυτή η ασθένεια του έρωτα;!!!

Me Tarzan, You Pc?

2006-09-01T03:29:00.000-07:00

Να σας συστηθώ.
Με λένε η Κουτσή Μαρία των PC, κυρίως επειδή όταν πρωτόπιασα πληκτρολόγιο στα χέρια μου, έγραφα τόσο αργά που κάποιοι είχαν την εντύπωση ότι πληκτρολογούσα μe τα δάχτυλα των ποδιών μου, εκ των οποίων το ένα ήταν και κουτσό!
Είμαι, όμως, πεισματάρα και δεν το έβαλα κάτω. Δυστυχώς, όμως, τόσα χρόνια που ασχολούμαι με τους υπολογιστές και αυτοί έχουν γίνει πολύτιμο εργαλείο για τις σπουδές, δουλειά και ελεύθερο χρόνο μου, συνεχίζω να μην μπορώ να τους καταλάβω. Μου διαφεύγει ο τρόπος σκέψης και λειτουργίας τους, κάτι σαν τους άντρες δηλαδή!
Μπορεί τα βιβλία πληροφορικής να λένε ότι το μόνο που κάνει ο υπολογιστής είναι να ξεχωρίζει ένα 0 από το 1, αλλά εγώ στα απλά πράγματα είναι που τα κάνω μαντάρα! Ευτυχώς που έχω και δυο ανθρώπους που με πολύ μεγάλη υπομονή έχουν αναλάβει την μάταιη εκπαίδευση μου: Ένα φιλαράκι μου που ας τον ονομάσουμε Πέτρο για να διατηρήσει την ανωνυμία του (έχω βάσιμες υποψίες πως ντρέπεται να παραδεχτεί ότι έχει εμένα ως μαθήτρια του) και ο ξάδελφος μου.
Τις προάλλες, λοιπόν, πήρα έντρομη τηλέφωνο τον Πέτρο και του λέω:

Μοντρεσορ: Πέτροοοοο βοήθεια! Νομίζω ότι κόλλησα ιό. Ο υπολογιστής μου δεν μπαίνει στα windows, σταματάει λίγο πριν!

Πέτρος: Που λίγο πριν δηλαδή;
Μοντρεσορ: Να εκεί που βγάζει κάτι γραμματάκια και λέει τις πληροφορίες του συστήματος.
Πέτρος: Δεν μπορεί να μπουτάρει δηλαδή; ( από το αγγλικό ρήμα boot που σημαίνει εκκινώ. Εννοείται πως πρώτη φορά την άκουγα αυτή τη λέξη και χρειάστηκε εκ των υστέρων να κάνω ολόκληρη γλωσσολογική έρευνα!).
Μοντρεσορ: Ε ναι απ’ αυτό!
Πέτρος: Ωχ άσχημα τα πράγματα. Πρέπει να έρθω να ρίξω μια ματιά. Απλά τώρα βρίσκομαι σε διακοπές, θα γυρίσω σε 4 μέρες.
Οιμέεεεεε! Πως θα περνούσαν αυτές οι 4 μέρες χωρίς pc! Πώς ζούσαν οι άνθρωποι παλιότερα χωρίς υπολογιστές; Ήταν πραγματικοί ήρωες!
Τελικά, για να μη σας τα πολυλογώ, το πρόβλημα αποκαταστάθηκε όταν την τέταρτη μέρα, λίγο πριν έρθει ο φίλτατος Πέτρος ανακάλυψα την πηγή του κακού. Είχα ξεχάσει μια δισκέτα μέσα και όπως μου εξήγησε ο Πέτρος, ο υπολογιστής έκανε αυτό το boot από τη δισκέτα και όχι από το σκληρό δίσκο που κάνει συνήθως και για αυτό δημιουργήθηκε το πρόβλημα!
Η πιο τραγική ιστορία, όμως, είναι η ακόλουθη! Ένα βράδυ πάω να ανοίξω τον υπολογιστή. Πατάω το κουμπάκι, τίποτα αυτός. Νέκρα. Πατάω, ξαναπατάω, τίποτα! Μες τη μαύρη απελπισία εγώ, «πάει τα τίναξε ο pc» σκέφτηκα εγώ. Καταστεναχωρημένη και γεμάτη τύψεις το λέω στον πατέρα μου:
Μοντρεσορ: Μπαμπάαααα το computer πέθανε.
Μπαμπάς: Μα καλά έτσι απλά; Τι του έκανες;
Μοντρεσορ: Δεν ξέρω! Λες να φταίει που έπαιζα εχθές πολλές ώρες πασιέντζα και το κούρασα το μηχάνημα;
Μπαμπάς: Δεν νομίζω, τι άλλο έκανες;
Μοντρεσορ:Τίποτα! Μόνο πασιέντζα έπαιξα καλέ μπαμπά!
Μπαμπάς: Περίεργο! Κάτσε να πάρουμε ένα τηλέφωνο το ξάδελφο. Για άναψε το φως να βρω τη κινητό του στην ατζέντα.
Ούτε το φως άναβε, διότι απλούστατα είχε κοπεί το ρεύμα!
Game over!

Η Ζωή είτε είναι Ωραία είτε Άσχημη είναι η Μόνη που έχουμε!

2006-08-25T01:31:00.000-07:00

Είναι κρίμα να την ξοδεύεις με γκρίνια και αυτολύπηση!
Είναι σαν να σου χαρίζουν μια καρδιά για να ζήσεις και εσύ αντί να τη δεχτείς, επιλέγεις να τη ρίξεις στη λεκάνη της τουαλέτας και να τραβήξεις το καζανάκι.
Να γελάς, να κλαις, κάνε ότι θες, αλλά να μη ξεχνάς να ζεις.
Και την επόμενη φορά που κάποιος θα σου δώσει νερό να πιεις, εσύ μην το πετάξεις στα ξεραμένα λουλούδια της γλάστρας που έχεις ξεχάσει καιρό τώρα στο περβάζι του κλειστού παραθύρου σου.
Το θυμάσαι άραγε το πανέμορφο λουλούδι που φύτρωνε κάποτε εκεί μέσα;
Τι; Δεν το είχες προσέξει ποτέ! Για ποια γλάστρα μιλάω;
Αχ συνήθισες τόσο το σκοτάδι που προτιμάς να μένεις στη γνώριμη παγωνιά του.
Βγες έξω από τη σπηλιά σου επιτέλους! Άνοιξε τα μάτια σου! Ξέρω, εκεί έξω υπάρχουν πολλά τέρατα που έχουν τη μορφή Αγγέλων και γι’ αυτό φοβάσαι τον κόσμο, μην μαγευτείς από καμιά νεράιδα που όταν σου αποκαλύψει το αληθινό της πρόσωπο, θα είναι μια τρομαχτική μέδουσα.
Ναι, αλλά αν σταθείς τυχερός και συναντήσεις κάτι πραγματικά ωραίο και αληθινό; Έναν άνθρωπο ας πούμε;
Τι είπες; Εσύ δεν είσαι τυχερός;
Φυσικά και δεν είσαι! Που να σε βρει το τυχερό σου αστέρι όταν εσύ κρύβεσαι στις παρατημένες υπόγειες αποθήκες του μυαλού σου; Μόνος, βυθισμένος στην βολική αδράνεια σου. Στην ηλίθια, καταστροφική, βολική αδράνεια σου.
Κάποιος σου χτυπάει την πόρτα. Τώρα χτυπάει και το κουδούνι. Δεν τον ακούς; Άνοιξε του!
Όπα! Την βλέπεις τη φωτεινή ηλιαχτίδα που σου κλείνει τσαχπίνικα το μάτι;
Επιτέλους χαμογελάς! Τι σπάνια εικόνα! Ίσως και να σιγοτραγουδάς κιόλας μια μελωδία που νόμιζες πως την είχες ξεχάσει
Συμφιλιώσου με τον εαυτό σου και θα συμφιλιωθείς και με τη ζωή, όσες αναποδιές και αν σου φέρνει. Το ξέρω ότι σου κάνει νάζια και δεν σου δίνει αυτά που θέλεις. Ξέρεις όμως γιατί; Γιατί θέλει να της δείξεις ότι την αγαπάς. Αγάπα την λοιπόν ακόμα και με τα ελαττώματα της.
Γιατί… Η ζωή είτε είναι ωραία είτε άσχημη είναι η μόνη που έχεις!

ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ: ΑΠΟΡΙΕΣ

2006-08-22T14:16:00.000-07:00

Είμαι κατά του θρησκευτικού φανατισμού είτε αυτός είναι υπέρ μιας θρησκείας, είτε κατά, πράγμα πολύ δύσκολο στη μελέτη του Ισλάμ.
Κι όμως διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό για την ιστορία του Ισλαμισμού βρέθηκα προ εκπλήξεων!
Το ξέρατε ότι η γυναίκα στις αραβικές προισλαμικές κοινωνίες είχε υψηλή θέση; Ήταν ελεύθερη και την σέβονταν τόσο που η προσβολή της μπορούσε να γίνει αφορμή πολεμικής διαμάχης. Ήταν αρκετές οι γυναικείες προσωπικότητες που έπαιξαν σπουδαίο ιστορικό ρόλο.
Τα πράγματα άλλαξαν μετά την επιβολή της νέας θρησκείας, η οποία ως γνωστόν βασίστηκε στην χριστιανική. Ακόμα και η λέξη «φερετζές» προέρχεται γλωσσικά από την ελληνική λέξη «φορεσιά» σύμφωνα με τον καθηγητή Σ. Βρυώνη.
Μου κάνει μεγάλη εντύπωση αυτή η στροφή στην ιστορία. Θα πρέπει άραγε να κατηγορήσουμε την χριστιανική και ισλαμική θρησκεία για την επιβολή μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας; Θα μπορούσε άραγε να υποστηρίξει κανείς πως οι κοινωνίες ξεκίνησαν με πιο «φεμινιστικά» και μητριαρχικά πρότυπα, αλλά μετά την επιβολή του χριστιανισμού και αργότερα του ισλαμισμού οδηγήθηκαν σ’ έναν θρησκευτικό σκοταδισμό και μισογυνισμό;
Πιστεύω πως αρχικά δεν ήταν αυτός ο σκοπός των θρησκειών αυτών. Το δείχνουν άλλωστε τα κηρύγματα του Χριστού ο οποίος φαίνονταν να εκτιμά και να σέβεται το γυναικείο φύλλο. Ή επίσης το γεγονός ότι η λέξη Αλλάχ είναι θηλυκού γένους στην Αραβική γλώσσα!
Είναι γνωστό ότι τα θρησκευτικά ρεύματα χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς για να εξυπηρετήσουν πολιτικά συμφέροντα. Ο ισλαμισμός για παράδειγμα ιδωμένος από κοινωνικοπολιτική οπτική γωνία ήταν μια προσπάθεια ένωσης των διάφορων αραβικών φύλλων για τη δημιουργία ενός ενωμένου αραβικού έθνους, προσπάθεια η οποία στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία.
Μήπως, λοιπόν, αργότερα κάποιοι θέλησαν να μειώσουν τη θέση της γυναίκας επειδή τα παραδείγματα κάποιων πολύ επιτυχημένων γυναικών έκαναν τους εκπροσώπους του αντίθετου φύλλου να αισθανθούν απειλημένοι; Μήπως κάποιοι φοβήθηκαν ότι ο κόσμος θα γέμιζε με «Κλεοπάτρες», η οποία παρόλο που έχει μείνει περισσότερο στην ιστορία για τις ερωτικές της περιπέτειες, ήταν αδιαμφισβήτητα μια ταλαντούχα διπλωμάτης, η οποία δε δίστασε να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να εξασφαλίσει την ευημερία του βασιλείου της; Μήπως πάλι ήταν απλά ένα κοινωνικό φαινόμενο που είχε να κάνει με το γεγονός ότι οι άνδρες ήταν αυτοί που συμμετείχαν ενεργά στον πόλεμο- ο οποίος τα χρόνια εκείνα ήταν τρόπος επιβίωσης και επέκτασης ενός κράτους- και για αυτό να θεωρήθηκε ότι το αντρικό φύλλο είναι το πιο σημαντικό και ενεργό μέλος μιας κοινωνίας;
Δεν μπορώ να βρω μια εξήγηση, ίσως γιατί μου λείπουν οι γνώσεις. Πάντως είναι περίεργη αυτή η οπισθοδρομική εξέλιξη της ιστορίας.

Υστ. Πηγή έμπνευσης για τις ιστορικές λεπτομέρειες και για τους προβληματισμούς μου υπήρξε το βιβλίο Εισαγωγή στην Ιστορία του Ισλαμικού Κόσμου, τόμος πρώτος του Χ. Μπαντάουη, εκδ. Βάνιας. Βρήκα και εγώ η τρελή να διαλέξω μάθημα από το τμήμα ιστορίας αρχαιολογίας για να δώσω εξετάσεις πτυχίου!

ΜΠΕΛΑΔΕΣ

2006-08-14T13:42:00.000-07:00

Η Ήρα, η σκυλίτσα μας (τι σκυλίτσα δηλαδή που λόγο ύψους φιλοδοξεί να μπει στην εθνική ομάδα μπάσκετ σκύλων!), έγινε πολύτεκνη μητέρα πριν τρεις μήνες. Παντρεύτηκε το σκύλο μας τον Γκούφυ, ο οποίος μοιάζει πολύ στο γνωστό κινούμενο σχέδιο, αν και δεν έχει ούτε το ύψος του, ούτε τη χαζομάρα του(!).
Η μητέρα είναι μια χαριτωμένη λυκομπατσόσκυλίνα, η οποία όταν βρίσκεται εν ώρα υπηρεσίας μεταμορφώνεται σε πραγματικό δρακόσκυλο και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της-τις μύγες, βασικά, προτιμά να τις τρώει. Αντίθετα με τους οικείους ανθρώπους της γίνεται χαλί να την πατήσεις –φλοκάτη για την ακρίβεια- και κουνάει την ουρά της πάντα με τόσο νάζι και χαρά που είναι ικανή να γκρεμίσει από τις γλάστρες με τις κόκκινες γαρδένιες ως τα παντζούρια των παραθύρων μας!
Ο πατέρας είναι αγνώστου πατρός και μητρός και… μεγάλο μούτρο! Υποψιάζομαι πως αυτός είναι το μεγάλο αφεντικό της σκυλομαφίας. Δεν φοβάται τίποτα και κανέναν! Μπορεί να τα βάλει με δύο ντόπερμαν και πάλι να βγει νικητής!
Για αυτήν του την αντρειοσύνη, θα τον ερωτεύτηκε η Ήρα και αποφάσισε να τον κάνει πατέρα των κουταβιών της. Αυτός θα τους προστάτευε, όχι σαν τους άλλους τους ψύλλους! (Έτσι λένε τα σκυλιά τους φλώρους).
Δεν σκέφτηκε, όμως, η τρελή, ότι ένας σκύλος τόσο αλανιάρης σαν τον Γκούφυ, αγαπά την ελευθερία του και δύσκολα θα γινόταν οικογενειάρχης! Η αλήθεια είναι πως από την μέρα που γεννήθηκαν τα κουταβάκια, ο πατέρας τους δεν πέρασε να τους πει ούτε ένα «Γάβ»!
Μα, η Ήρα στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και παραμερίζοντας όνειρα και φιλοδοξίες αφοσιώθηκε στην ανατροφή των μικρών της.
Ευτυχώς που για τα περισσότερα βρέθηκε ένα καλό σπίτι, εκτός από δύο (ενδιαφέρεται κανείς;), τα οποία βρίσκονται τώρα στο σκυλίσιο προ-νηπιακό στάδιο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι τριγυρνάνε στην αυλή ακούραστα πέρα δώθε για να ανακαλύψουν τον κόσμο, ότι ακολουθούνε παντού τη μητέρα τους ή εμάς και τρώνε τα πάντα: από παπούτσια ως σκούπες και τις ντομάτες του κήπου! Επίσης σε ξυπνάνε το πρωί γλείφοντας το πρόσωπο σου από πάνω ως κάτω ενώ εσύ κοιμάσαι αμέριμνα στο κρεβατάκι του δωματίου σου με την ανοιχτή μπαλκονόπορτα! Δεν σας είπα, όμως, το χειρότερο: Γαβγίζουν τους πάντες, ακόμα και εμένα όταν γυρνάω ξημερώματα στο σπίτι, ενημερώνοντας έτσι για την άφιξη μου όλους τους γείτονες!
Εν ολίγοις, μας έχουν βγάλει τη ψυχή!!!
Αλλά… σου φτιάχνουν τη διάθεση τα ατιμούλικα με έναν τόσο απλό και όμορφο τρόπο! Ο μαγικός σχεδόν κόσμος των ζώων σε κάνει να ξεχνάς τον γεμάτο προβλήματα κόσμο των ανθρώπων!

At A Loss For Words

2006-08-02T09:54:00.000-07:00

Μου είναι πάντοτε πολύ δύσκολο να βρω τα κατάλληλα λόγια, όταν πεθαίνει κάποιο πολύ οικείο πρόσωπο φίλου μου. Είναι μια απώλεια μη αναστρέψιμη και αυτός ο πόνος είναι αβάσταχτος.
Ο κυριότερος λόγος που δεν έχω τι να πω είναι επειδή ΔΕΝ υπάρχει κάτι για να πεις. Ίσα ίσα η γλώσσα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.
Το καλύτερο που μπορείς, ίσως, να κάνεις είναι να δώσεις μια ζεστή φιλόξενη αγκαλιά, να σταθείς πλάι στον άνθρωπο σου και να μην τον αφήσεις να αισθανθεί μόνος. Διότι αυτό ακριβώς μας θυμίζει ο θάνατος: Ότι είμαστε μόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο. Κάποιος είχε πει ότι η θλίψη που νιώθουμε όταν χάνουμε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο είναι άκρως εγωιστική. Δεν στεναχωριόμαστε για τον άνθρωπο που έφυγε (αυτός εξάλλου ή δεν νιώθει τίποτα πλέων ή βρίσκεται κάπου πολύ καλύτερα), αλλά για τους ίδιους τους εαυτούς μας, επειδή δε θα μπορέσουμε να τον ξαναδούμε.
Λένε πως η αγάπη δεν είναι πραγματική αγάπη, όταν έχουμε κτητικά αισθήματα απέναντι στον άλλο. Είναι λάθος να λέμε ο/ η φίλος/η ΜΟΥ, ο εραστής ΜΟΥ, ο/ η σύζυγος ΜΟΥ. Προσωπικά δεν το βλέπω τόσο στενά, νομίζω ότι αυτή η αντωνυμία δείχνει ότι απλά αισθανόμαστε τον άνθρωπο αυτό πολύ κοντά μας.
Από την άλλη, ίσως και να είμαι κτητική. Δύσκολα θα έλεγα αυτό που είχε πει μια γειτόνισσα όταν ρωτήθηκε γιατί δεν παντρεύτηκε τον σύντροφο της με τον οποίο ήταν μαζί για πολλά χρόνια: «Δεν ήθελα να τον κάνω κτήμα μου, ήθελα κάθε λεπτό που είναι μαζί μου να είναι επειδή το επέλεξε ο ίδιος».
Όταν πριν μερικά χρόνια έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος της, είπε το εξής στην κόρη της: «Ξέρεις τι με στεναχωρεί; Ότι ενώ κάναμε τόσα πολλά πράγματα μαζί, αυτό το ταξίδι το έκανε μόνος του, όπως κάποτε θα το κάνω μόνη μου κι εγώ». Όντως, στα σπουδαιότερα γεγονότα της ζωής μας, είμαστε μόνοι μας.
Τελικά σφάλλουν οι κοινωνιολόγοι που λένε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ων. Αντιθέτως η μοναχικότητα είναι στη φύση μας. Η συντροφικότητα είναι επίκτητη, την επιλέγουμε. Άλλωστε, προϋποθέτει και την συγκατάθεση του άλλου.
Από την άλλη θεωρώ τη συντροφικότητα το αλατοπίπερο της ζωής. Μπορούμε να φάμε κι ένα φαγητό χωρίς αλάτι, αλλά σίγουρα είναι πιο νόστιμο και απολαυστικό με τα κατάλληλα μπαχαρικά. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, που σε ένα γνωστό παραμύθι η κόρη ενός βασιλιά είπε ότι τον αγαπάει σαν το αλάτι. Βέβαια το να πετύχεις τη σωστή δοσολογία, θέλει τέχνη. Εκεί βρίσκεται το μυστικό.

Το Δέντρο, Guido Mina di Sospiro

2006-07-30T10:32:00.000-07:00

Ένα από τα πιο πρωτότυπα βιβλία που έχω διαβάσει. Από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για την ιστορία ενός δέντρου και πιο συγκεκριμένα μιας τάξου. Εύκολα υποψιάζεται κανείς ότι το βιβλίο θα έχει μια οικολογική χροιά. Παρ’ όλα αυτά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Ο Αγγλικός τίτλος είναι «The Story of Yew” (Η ιστορία της Τάξου). Η λέξη “yew”, όμως, είναι ομόηχη με την αντωνυμία «you». Θα μπορούσε κανείς, ακούγοντας το να κάνει τον συνειρμό ότι πρόκειται για την ιστορία σου, του καθένα μας δηλαδή. Έτσι, από την αρχή το βιβλίο απευθύνεται στους αναγνώστες και ζητάει την ενεργή συμμετοχή στην διήγηση της Τάξου.
Το δέντρο ξεκινάει την αφήγηση του κυριολεκτικά από την αρχή:
«Είκοσι τέσσερις χιλιάδες επτακόσια σαράντα φεγγάρια πριν: Θυμάμαι… που γεννήθηκα . Θυμάμαι ότι ξεφύτρωσα αργά από την μαλακή Γη, δεχόμενη το καλωσόρισμα της μητέρας. Ήμουν τόσο κοντά στο έδαφος, και παρ’ όλα αυτά κοιτούσα ήδη ψηλά στον ουρανό με τα πρώτα μου φυλλαράκια».
Μια γλώσσα άκρως ποιητική που παραπέμπει σε παραμύθι. Θα μπορούσε να διαβαστεί κι έτσι το βιβλίο αυτό, ως ένα παραμύθι, μιας και η Τάξος αργότερα θα γίνει η βασίλισσα του δάσους και σχεδόν όλα τα παραμύθια έχουν μια βασίλισσα. Ένα παραμύθι αλληγορικό, όμως, με πολλά κρυμμένα νοήματα, του οποίου η Βασίλισσα αυτή θα μας θυμίσει πολλές φορές τους ανθρώπους. Στα νεανικά της χρόνια ματαιόδοξη και σκληρή, αργότερα σοφή, γεμάτη αυτογνωσία και συμπόνια για όλους, ακόμα και για τους ανθρώπους που θα σταθούν αιτία της καταστροφής της, όπως και του δάσους της. Μόνο που να βιώνεις την οικολογική αυτή καταστροφή από την οπτική γωνία των ίδιων των δέντρων, σου περνάει το μήνυμα πολύ πιο άμεσα.
Επιμένω, όμως, ότι η αφύπνιση της οικολογικής μας συνείδησης και η εκπαίδευση του λεγόμενου «πράσινου ανθρώπου» που θα σέβεται τη φύση γνωρίζοντας ότι είναι κομμάτι της και όχι κυρίαρχος της, δεν είναι ο μοναδικός στόχος αυτού του βιβλίου.
Είναι μια γενικότερη κριτική της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Υπάρχει ένα έντονο αντιπολεμικό στοιχείο, πράγμα που φαντάζει πολύ επίκαιρο και στις μέρες μας. Η βασίλισσα διεξάγει έναν ολέθριο χημικό πόλεμο με τη βοήθεια τοξικών ουσιών και μυκήτων, εναντίων των βελανιδιών που απειλούν την ύπαρξη της. Στο τέλος όμως συνειδητοποιεί πόσο άδικος είναι ο πόλεμος για τα αθώα θύματα και πόσο μοναχικά είναι το να βρίσκεσαι νικητής στην κορυφή.
Το βιβλίο, όμως, δεν ασχολείται μόνο με την Φυσική ιστορία, αλλά πολλές φορές παρεμβάλλονται διηγήσεις περιστατικών από την ανθρώπινη ιστορία και μυθολογία, κυρίως γεγονότα που αφορούν την Ιρλανδία που είναι η γεωγραφική τοποθέτηση του κειμένου αυτού. Πάντα ιδωμένα όμως από την οπτική γωνία της Τάξου. Θα διαβάσετε για παράδειγμα μια πολύ πρωτότυπη παραλλαγή της ιστορίας του Ρομπέν των Δασών!
Εντύπωση μου έκανε το θρησκευτικό πνεύμα του κειμένου. Ο σεβασμός της φύσης είναι φυσικά το κυρίαρχο στοιχείο, γι’ αυτό και η Τάξος προτιμά την κέλτικη θρησκεία, παρά τη χριστιανική που είναι ανθρωποκεντρική και εντελώς αδιάφορη απέναντι στη Μητέρα Φύση. Άλλωστε ο χριστιανισμός γίνεται αιτία του θανάτου της βασίλισσας, όταν μερικοί μοναχοί αποφασίζουν να την κόψουν για να μπορέσουν να χτίσουν ένα αβαείο στη θέση της.
Όση κριτική και αν ασκεί όμως το κείμενο, στο τέλος παραμένει αισιόδοξο και η Τάξος εναποθέτει την ελπίδα της στους λίγους ιδεολόγους-αγνούς ανθρώπους στους οποίους απευθύνεται και η ιστορία της. Το βιβλίο κλείνει με την ελπίδα της ύπαρξης μιας ανώτερης και πιο εξευγενισμένης ανθρωπότητας που θα δημιουργήσει ένα καλύτερο κόσμο, όπου οι νόμοι της Μητέρας Φύσης θα είναι εντελώς διαφορετικοί. Έναν κόσμο όπου ο ανταγωνισμός, η επικράτηση του ισχυρότερου και η φυσική επιλογή θα θεωρούνται αφύσικα. Έναν κόσμο όπου θα κυριαρχεί η αγάπη και η αρμονία. Έναν κόσμο όπου όλοι θα μπορούν να συνυπάρχουν, χωρίς εχθρότητα και ιμπεριαλιστικές διαθέσεις.
Τώρα κάποιος ίσως αντικρούσει πως κάτι τέτοιο φαντάζει σουρεαλιστικό. Η αλήθεια είναι ότι η απλή γραφή και ο διάσπαρτος λυρισμός του κειμένου, ίσως φανούν κουραστικά σε μερικούς αναγνώστες. Από την άλλη, όμως, αξίζει να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο, αντί να αποδεχτούμε τον τωρινό τρόπο ζωής επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει, επειδή έτσι έχουμε μάθει.

Ατελείς Σκέψεις

2006-07-24T01:54:00.000-07:00

Τις τελευταίες μέρες πάσχω από οξεία έλλειψη έμπνευσης… και συγκέντρωσης επίσης. Παρόλο που νιώθω αρκετά δραστήρια και γεμάτη όρεξη, δεν βρίσκω τον κατάλληλο τρόπο να διοχετεύσω την ενέργεια μου αυτή.
Το σωστό θα ήταν να στρωθώ επιτέλους στο διάβασμα, μιας και η τελευταία εξεταστική πριν το πολυπόθητο πτυχίο πλησιάζει επικίνδυνα (αν δεν κάνουμε καταλήψεις πάλι…. Όχου τι κάθομαι και με αυτογρουσουζευώ;!). Κάνω όμως οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Μέχρι και σε αγώνες καρτ συμμετείχα!
Το πρόβλημα είναι πως ξεκινάω κάτι, αλλά μετά από πέντε λεπτά το βαριέμαι και τα αφήνω όλα στη μέση. Θέλω για παράδειγμα να γράψω ένα ποστ, αλλά δε βρίσκω θέμα. Κάθομαι όλο το πρωί και στύβω το κεφάλι μου, αλλά οι σκέψεις μου ταξιδεύουν αλλού και είναι και αυτό το μυαλό μου άτιμο, αν αρχίσει τις βόλτες, άντε να το μαζέψεις μετά!
Χρειάζομαι μια πυξίδα, αλλιώς θα χαθώ. Νιώθω σαν να είμαι σε πολλά μέρη ταυτόχρονα, αλλά κανένα δεν είναι αυτό που αναζητώ. Βέβαια είναι πολύ πιθανό, αυτό που επιθυμώ, να είναι μια ψευδαίσθηση. Δεν ξέρω καν αν αισθάνομαι χαρούμενη ή μελαγχολική, αγχωμένη ή ήρεμη, ψυχικά γεμάτη ή κενή. Νομίζω πως η απάντηση βρίσκεται μπροστά μου, μα εγώ δεν θέλω να τη δω. Ίσως να χρειάζεται να επισκεφτώ τον οφθαλμίατρο να δω αν ανέβηκε καθόλου η μυωπία μου.
Τα απλά πράγματα φέρνουν την ευτυχία, αλλά καμιά φορά χάνουμε την μπάλα γιατί θαμπωνόμαστε από τα πολλά. Βλέπω πολύ κοντινούς μου ανθρώπους να έχουν το ίδιο πρόβλημα. Η ευτυχία να είναι εκεί μπροστά τους και αυτοί να επιλέγουν να κάνουν ένα βήμα πίσω. Μήπως κάνω κι εγώ το ίδιο αυτή τη στιγμή; Μήπως με τρομάζουν οι ευθύνες, οι μάχες που πρέπει να δώσω;
Χθες είχα άσχημη διάθεση όλη μέρα, παρόλο που βρισκόμουν σε ένα πολύ όμορφο μέρος. Στο αυτοκίνητο καθώς γυρνούσαμε, ένας από τους φίλους μου έκανε μια κίνηση ακριβώς μπροστά από το μέτωπο μου, σαν να άρπαξε κάτι και μετά άνοιξε την παλάμη του και έκανε σαν να πετάει ένα αντικείμενο έξω από το παράθυρο!
«Τι κάνεις;» τον ρώτησα όλο απορία
«Πέταξα τις έγνοιες σου έξω από το παράθυρο!»
Και πραγματικά, σαν να ένιωσα πιο ελαφριά μετά από αυτό.

Κατεβάζω ρολά

2006-07-12T02:04:00.000-07:00

«Βαλίτσα έτοιμη; Για να ξαναδώ τη λίστα…»
Η Μόντρεσορ κοιτάζει με μεγάλη προσοχή τις 6 κόλλες αναφοράς και με το μολυβάκι της βάζει ένα ν σε κάθε τι που έχει καταφέρει να στριμώξει στη βαλίτσα. Τελευταία στιγμή κάτι σημειώνει με τα γνωστά ορνιθοσκαλίσματα-γράμματα της και σιγομουρμουρίζοντας στον εαυτό της λέει:
«χμμμ… να μη ξεχάσω το εισιτήριο…»
Ξαφνικά χτυπάει το κινητό της με το εξής ringtone: I am blue dapa dee dapa die
«Ωχ που το άφησα τώραααααα;»
Η ένταση δυναμώνει καθώς πλησιάζει τη βαλίτσα. Την ανοίγει και σαν ελατήριο πετάγονται τα μισά πράγματα έξω. Τα άλλα μισά τα βγάζει η ίδια η Μοντρεσορ για να βρει το κινητό της… μέχρι που την αδειάζει τελείως αλλά η συσκευή άφαντη. Iam blue dapa dee dapa die… Σηκώνει τη βαλίτσα από το πάτωμα και εκεί ανακαλύπτει το πολυπόθητο κινητό της.
«Παρακαλώ…» Είναι απόκρυψη και στις αποκρύψεις απαντάει πάντα με πιο επίσημο ύφος. Στους γνωστούς λέει ένα απλό «Έλα καλό μου!»
Μόνο που δεν της απαντάει κανείς. Ε μέχρι να το βρει, βαρέθηκε να περιμένει όποιος κι αν ήταν και της το έκλεισε στα μούτρα. Ακολουθεί μια σειρά τηλεφώνων σε σχεδόν όλους τους γνωστούς της (κάποιοι αποκλείονται γιατί είχαν πάρει ήδη τηλέφωνο νωρίτερα) για να ρωτήσει αν ήταν εκείνοι… λες και ο ανώνυμος δεν θα μπορούσε να ξαναπάρει αν πια ήταν κάτι τόσο επείγον.
Τζίφος.
Τα πράγματα ξαναμπαίνουν στη βαλίτσα, αν και όχι όλα.
«Μα καλά πριν πώς τα χώρεσα;» απορεί η Μοντρεσορ και ξύνει σκεφτικά το κεφάλι της.
Ήχος μηνύματος.
Η Μοντρεσορ κοιτάζει αριστερά-δεξιά, μα δεν βρίσκει τίποτα.
«Θα με πάρω τηλ. από το σταθερό για να το εντοπίσω.»
Ακούγεται πάλι κάπου κοντά στη βαλίτσα.
Σηκώνει τη βαλίτσα αλλά το κινητό δεν είναι από κάτω. Αυτή τη φορά κάνει άνω κάτω όλο το δωμάτιο (το οποίο είναι το ίδιο παραγεμισμένο όπως φανταστήκατε πριν να είναι η βαλίτσα). Τελικά αναγκάζεται να ξανανοίξει την βαλίτσα. Το κινητό είναι εκεί μέσα αυτήν τη φορά!
«Δεν ξαναφτιάχνω βαλίτσα! Δεν παίρνω τίποτα μαζί μου! Τέλος!» αγανακτεί η Μοντρεσορ, της οποίας τα μαλλιά έχουν γίνει σαν ένα κουβάρι από άχυρα και η μπλούζα της έχει ξεχειλώσει, θυμίζοντας πλέων περισσότερο σκισμένο καραβόπανο από τα πολλά νευρικά τραβήγματα της ιδιοκτήτριας της. Πάει στα εισερχόμενα του κινητού της και με μεγάλη περιέργεια διαβάζει επιτέλους το sms:
«Ξέρεις μήπως τι καιρό θα κάνει αύριο; Θέλω να πάω για μπάνιο με τον Β. Απάντησε στο δικό μου νούμερο, εγώ σου στέλνω από εδώ γιατί δεν έχα μονάδες. Αλήθεια πριν γιατί δεν το σήκωνες; Πόπη.»

Το blog αυτό θα παραμείνει κλειστό για απροσδιόριστο διάστημα. Μολαταύτα μη διστάσετε να εισέλθετε. Το φως είναι ακριβώς δίπλα από την πόρτα, στα αριστερά. Καφέ έχει στην κουζίνα και μπύρες στο ψυγείο. Τα πατατάκια βρίσκονται στο πάνω πάνω ράφι. Οι χαρτοπετσέτες δυστυχώς τελείωσαν. Feel like home and improvise! Kαι να μου ταΐζετε της αραχνούλες μου, κυρίως τον Στελάρα που τώρα τελευταία είχε τις μαύρες του!

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑΣ

2006-07-07T02:41:00.000-07:00

«Έπρεπε να είχες σπουδάσει ψυχολογία!»
«Είσαι η εξομολογήτρια μου!»
«Είσαι η προσωπική μου σύμβουλος!»
Είναι φράσεις τις οποίες ακούω συχνά. Εάν είστε παρατηρητικοί, θα προσέξατε ότι ασκώ τρία διαφορετικά επαγγέλματα:
Της ψυχολόγου, που θεραπεύει ψυχές ή κάνει αναλύσεις ψυχολογιών, συμπεριφορών και προσωπικοτήτων.
Της εξομολογήτριας, όπου κάποιος μπορεί να εμπιστευτεί με απόλυτη εχεμύθεια όσα μυστικά τον/ την βαραίνουν.
Της συμβούλου, όπου κανείς μπορεί να ζητήσει συμβουλές για προσωπικά θέματα έως επαγγελματικά, για το πως να φτιάξει ομελέτα έως πως να κάνει format στον pc, για το που να πάει διακοπές έως τον τρόπο να κατασκευάσει ένα τεχνητό δορυφόρο! Μπορεί για κάποια να μην ξέρω να σου απαντήσω, αλλά σίγουρα θα σε στείλω στο κατάλληλο άτομο.
Το καλύτερο; Δουλεύω τζάμπα! Όχι δεν είμαι κορόιδο (καλά ίσως να είμαι και λίγο, γιατί αν πληρωνόμουν για όλες τις υπηρεσίες μου, ως τώρα θα είχα αγοράσει το δικό μου νησί στον Ειρηνικό!), αλλά μου αρέσει να βοηθάω. Νιώθω απίστευτα μεγάλη ηθική ικανοποίηση, όταν κάνω κάποιον να χαμογελάει.
Αντιμετωπίζω, όμως, ένα σοβαρό πρόβλημα… Όχι, όχι, δεν με πειράζει που το κινητό μου χτυπάει 25 ώρες το 24ώρο, με αποτέλεσμα να εκνευρίζεται καμιά φορά ο συνομιλητής μου, γιατί καταλήγει να χάνει τον ειρμό των σκέψεων του. Να μην αναφερθώ και σε άλλες πιο «τρυφερές» στιγμές, οι οποίες μπορούν να καταστραφούν ανεπανόρθωτα!
Ούτε αποτελεί πρόβλημα για μένα, το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που στρέφονται προς εμένα για κάθε μικρολεπτομέρεια, δεν βλέπουν ότι κάποιες στιγμές νιώθω κι εγώ κάπως μελαγχολική ή το χειρότερο δεν μπορούν να με φανταστούν καν να προσπαθώ η ίδια να βρω απεγνωσμένα-ναι, απεγνωσμένα- μια λύση για κάποιο δικό μου αδιέξοδο.
Μήπως το πρόβλημα μου είναι ότι δεν μπορώ να κάνω ευτυχισμένους όλους τους ανθρώπους γύρω μου; Όχι, ούτε αυτό. Έπαψα από καιρό να είμαι τόσο εγωκεντρική, να νομίζω δηλαδή ότι όλος ο κόσμος εξαρτάται από εμένα! Ούτε αισθάνομαι οίκτο ή λύπη για κάποιον. Είναι ότι χειρότερο για την ήδη πληγωμένη περηφάνια του. Καλύτερα να του δείξεις ότι είσαι κοντά του και ότι προσπαθείς να τον καταλάβεις.
Μα τότε, επιτέλους, ποιο είναι το πρόβλημα μου;;; Θα ήθελα να εξαφανιζόταν όλα τα προβλήματα από προσώπου γης. Έτσι δια μαγείας! Δεν τα θέλω ρε παιδί, και ας μείνω άνεργη από μια δουλειά που μου αρέσει πολύ!

ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΗΤΑΩ ΠΟΛΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΑΡΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΙΣΜΑΤΑΡΙΚΟ ΜΟΥ ΥΦΟΣ-ΞΕΡΕΤΕ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΚΡΙΜΑΤΣΕΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΠΟΛΥ- ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΓΛΙΤΩΝΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΑ… ΓΕΛΙΑ!!!

Πρόβλημα Πολιτικοποίησης

2006-07-04T03:52:00.000-07:00

Ποτέ μου δεν ασχολήθηκα με την πολιτική, δεν με ενδιέφερε, τη θεωρούσα αφόρητα βαρετή. Έχω κάποιες συγκεχυμένες πληροφορίες για τα διάφορα πολιτεύματα και γνωρίζω ελάχιστα για τις ιδεολογίες του σοσιαλισμού ή του κομμουνισμού.
Ο κυριότερος λόγος που συμβαίνει αυτό ήταν ότι από μικρή έβλεπα στην τηλεόραση κάποιους γέρους που οι περισσότεροι έμοιαζαν με μούμιες και αποθαρρυνόμουν. Ο καθένας τους έκανε έναν μακροσκελέστατο βαρετό μονόλογο (και έβλεπα ότι δεν ήταν μονάχα δική μου αίσθηση αυτή, αλλά και ότι οι άλλες μούμιες έβαζαν διακριτικά το χέρι τους μπροστά από το στόμα τους για να μην φανεί το χασμουρητό). Έπειτα αν ήσουν τυχερός/η κάποιος θα διαμαρτύρονταν με έντονες φωνές για τα λεγόμενα του ομιλητή, με αποτέλεσμα να ξυπνήσεις λίγο ή διαφορετικά θα ανέβαινε στο βήμα ο επόμενος βουλευτής. Η βουλή για μένα ήταν ένα πολύ καλό νανούρισμα. Βέβαια, στις μέρες μας, εκτός από μούμιες υπάρχουν και αιθέριες υπάρξεις, αλλά οι λόγοι τους παραμένουν το ίδιο κενοί.
Δεν μπορούσα να καταλάβω την αξία της πολιτικής, ούτε και τη χρησιμότητα της, αφού δεν έβλεπα τον κόσμο να καλυτερεύει. Εξάλλου, η σημερινή παιδεία, δεν δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην πολιτικοποίηση των νέων.
Αργότερα έτυχε να διαβάσω αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και εκείνοι με έκαναν να αλλάξω γνώμη. Οι αρχαίοι πίστευαν πως η μη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά οδηγεί στην ανομία και αυτή στην κατάλυση της δημοκρατίας και την γέννηση της τυραννίας (Ιάμβλιχος, Προτρεπτικός εις φιλοσοφίαν). Γι’ αυτό έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στην πολιτική παιδεία των νέων. Σκεφτείτε το. Στις μέρες μας οι πολίτες μιας χώρας συμμετέχουν όλο και λιγότερο στα πολιτικά δρώμενα με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις να εκμεταλλεύονται την αδράνεια των πολιτών και να θεσπίζουν νόμους που ζημιώνουν και περιορίζουν τα δικαιώματα τους. Καλύτερο παράδειγμα τα μέτρα κατά της τρομοκρατίας στην Αμερική. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του αναφέρει πως η δημοκρατία δεν είναι έργο της τύχης, αλλά της επιστήμης και θέλησης των πολιτών. Η δημοκρατία, λοιπόν, είναι ευθύνη όλων μας.
Καλούμαι λοιπόν, να ψηφίσω (από τα λίγα άμεσα μέτρα που έχει πλέων ο απλός πολίτης για να ακουστεί η φωνή του). Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ένα άβουλο ων, χωρίς άποψη. Φυσικά και έχω άποψη και ψάχνω στα σύγχρονα κόμματα κάτι για να ταυτιστώ. Μα δεν τα έχω καταφέρει ως τώρα, και εγώ δύσκολα εντάσσομαι σε μια ομάδα, αν δεν με αντιπροσωπεύει απόλυτα. Άλλωστε έχω καταλάβει ότι μόλις ενταχθείς, αυτόματα όλοι όσοι δεν ανήκουν στην ομάδα σου, είναι οι «άλλοι», οι «διαφορετικοί» και στη χειρότερη περίπτωση οι «κακοί» και οι «εχθροί».
Οι γονείς μου, όμως, με μεγάλωσαν να εκτιμώ τη διαφορετικότητα του άλλου και να τη σέβομαι. Μου έδειξαν τα οφέλη της διαφορετικότητας γιατί αυτή ανοίγει τους ορίζοντες σου και σε κάνει να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του κόσμου. Για να γίνει ο κόσμος καλύτερος χρειαζόμαστε την ποικιλία γιατί αυτή οδηγεί στην εξέλιξη (μέχρι και ο Δαρβίνος το επεσήμανε αυτό, αν και εκείνος περιορίστηκε στην βιολογική εξέλιξη). Φυσικά θα πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε την πολυφωνία σκέψεων και ιδεολογιών και να μάθουμε να την κατανοούμε και να την επιθυμούμε. Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για την πολιτική, αλλά σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, όπου υπάρχουν κατηγοριοποιήσεις, όπως η θρησκεία, ο αθλητισμός κ.α.
Είπαμε, όμως, ότι δεν είναι καλό να μην ανήκουμε πουθενά γιατί έτσι δε συμμετέχουμε στα κοινωνικά δρώμενα, πράγμα που μπορεί να αποβεί εις βάρος μας. Από την άλλη, όταν ανήκεις κάπου, αποκλείεις όλους τους άλλους. Και διερωτώμαι τώρα εγώ: δεν γίνεται να υποστηρίζω μια ιδέα, αλλά ταυτόχρονα να συνδιαλέγομαι και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με όλους τους υπόλοιπους; Αυτό δεν είναι ο ορισμός της δημοκρατίας; Να ακούγονται όλες οι γνώμες και να μπορεί ο καθένας να συμμετέχει ενεργά στην λήψη των αποφάσεων;

Μια Απρόσμενη Συνάντηση

2006-06-30T06:32:00.000-07:00

Τώρα τελευταία με είχαν πιάσει κάτι ασυνήθιστες- για μένα- τάσεις γκρίνιας και κατηγορούσα την άτιμη τη ζωή που όλο αλλιώς τα προγραμματίζω και όλο μου τα αναποδογυρίζει! Ένα από αυτά ήταν και η κάθοδος μου εν Αθήναις και Λαμία, αλλά τα φιλαράκια μου, που θα με φιλοξενούσαν, δέχτηκαν επίθεση υπερβολικού φόρτου δουλειάς και δυστυχώς θα πρέπει να αναβάλλω τα μεγαλεπήβολα σχέδια μου για λίγο ακόμα.
Εχθές, λοιπόν, αφού γκρινιάξαμε για αρκετή ώρα στο τηλέφωνο με μια επίσης γκρινιάρα φίλη μου( αν και σε αυτήν η γκρίνια υπήρχε εκ γενετής) είπαμε να βγούμε το βράδυ με μια άλλη φίλη της και κάποιες συμμαθήτριες της που δεν γνώριζα και να στήσουμε τρικούβερτο γλέντι… γκρίνιας!
Έφτασα λίγο καθυστερημένα και αφού αντιμετώπισα μια ενισχυμένη δόση γκρίνιας (…τι άλλο;) από τα υπόλοιπα 6 άτομα που με περίμεναν, είπαμε να συστηθούμε. Συνηθισμένα ονόματα τα περισσότερα, από αυτά που λες ένα «χάρηκα» και μετά από 5 λεπτά έχεις ξεχάσει πως λέγέται ο καθένας και ποια είναι η Ελένη και ποιες οι 2 Μαρίες (χάθηκαν να λέγονται όλες Μαρίες ώστε να μην χρειάζεται να εφευρίσκω χίλιους διαφορετικούς τρόπους για το πώς να τους απευθύνω το λόγο ή ακόμα καλύτερα να ξαναανακαλύψω το ονοματάκι τους;)
Μόνο ένα όνομα μου έκανε εντύπωση, γιατί ήταν ξένο, πολύ σπάνιο όπως γνώριζα και μου θύμισε μια φίλη μου από την Ουγγαρία. Της το είπα και εκείνη μου αποκάλυψε πως κι αυτή ήταν από την Ουγγαρία και μετά από μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου αγκαλιαζόμασταν με ιδιαίτερη θέρμη προς μεγάλη έκπληξη των υπολοίπων! Είχα ξαναβρεί τη φίλη μου μετά από 7 ολόκληρα χρόνια που είχαμε χάσει η μία τα ίχνη της άλλης!
Η ιστορία ήταν τραγική και απίστευτη ταυτόχρονα. Η Ουγγαρέζα φίλη μου και η 2 χρόνια μεγαλύτερη αδελφή της με την οποία κάναμε επίσης πολύ παρέα, αποφάσισαν να γυρίσουν με την οικογένεια τους στην πατρίδα μετά από πολλά χρόνια διαμονής τους στην Ελλάδα. Είχαμε υποσχεθεί να μη χαθούμε και αρχικά διατηρούσαμε συχνή αλληλογραφία μεταξύ μας.
΄Ώσπου κάποτε έκανα πολύ καιρό να λάβω νέα τους. Μετά από 8-9 μήνες εξαφάνισης τους, έλαβα μια μέρα ένα γράμμα τους. Μόνο που από την ημερομηνία φαινόταν ότι αυτό είχε σταλθεί πολλούς μήνες πριν. Τα Ελληνικά ταχυδρομεία είχαν κάνει για άλλη μια φορά το «θαύμα» τους! Μου έγραφαν πως ο πατέρας τους είχε πεθάνει από καρδιακή προσβολή. Αμέσως έστειλα γράμμα, το οποίο όμως μου γύρισε πίσω. Μέχρι και στις πληροφορίες έψαξα για τον αριθμό του τηλεφώνου τους, αλλά στην περιοχή που γνώριζα ότι έμεναν δεν υπήρχε κάποια οικογένεια με το επίθετο τους. Προφανώς είχαν μετακομίσει. Έτσι χαθήκαμε και ποτέ μου δεν φανταζόμουν ότι η μοίρα θα μου έστηνε τέτοιο παιχνίδι για να ξαναβρεθούμε!
Με τις φίλες μου πηγαίναμε στο ίδιο φροντιστήριο Αγγλικών, έτσι είχαμε γνωριστεί. Ήταν μεγαλύτερες μου και πήγαιναν σε άλλη τάξη στο σχολείο από εμένα, οπότε δεν είχαμε καμιά κοινή γνωστή στην οποία θα μπορούσα να είχα απευθυνθεί για να της εντοπίσω. Κι όμως, η ζωή είναι η πιο καλογυρισμένη ταινία επιστημονικής φαντασίας και βρίσκει τους πιο απίθανους τρόπους για να σε οδηγήσει εκεί που θέλει! Αυτή τη φορά πάντως μου έκανε ένα πολύ όμορφο δώρο!

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΜΕ ΚΟΤΣΙΔΑΚΙΑ

2006-06-25T11:16:00.000-07:00

Κάποιοι κακόβουλοι άνθρωποι με αποκαλούν «γρουσούζα κακό χρόνο να έχω». Με τούτο το ποστ θα ήθελα να τους αποδείξω το αντίθετο και να διαψεύσω τις φήμες ότι δήθεν η κατάσταση έχει χειροτερέψει. Για να μην σας κουράσω, θα αναφερθώ μόνο στις τρεις τελευταίες μέρες:

1η μέρα
Θα πήγαινα να συναντήσω τη φίλη μου, τη Φένια, η οποία όμως μένει αρκετά μακριά από το σπίτι μου, οπότε πήρα λεωφορείo. Δεν πρόλαβα να ανέβω, στην επόμενη στάση μας κατέβασε ο οδηγός γιατί παρουσιάστηκε κάποια βλάβη. Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό. Το πιο κορυφαίο ήταν μια χειμωνιάτικη μέρα που φυσούσε ο βαρδάρης και ο αέρας πήρε τη θυρίδα ασφαλείας που βρίσκεται στην οροφή των λεωφορείων και την πέταξε στο δρόμο. Ευτυχώς που δεν χτύπησε κανένα αυτοκίνητο. Μετά από αυτό το συμβάν απέκτησα τον τίτλο: «Ο Φόβος και ο Τρόμος των Λεωφορείων». Εγώ πάλι έχω να αντιτείνω ότι «Δεν φταίω εγώ ρε παιδιά, αλλά ο ΟΑΣΘ που έχει παμπάλαια λεωφορεία και δεν τα συντηρεί»!

2η μέρα
Παρακολούθησα φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου της ομάδας στην οποία παίζει το έτερον ήμισυ της φίλης μου, Κατερίνας. Είχε κάποιους ενδοιασμούς ως προς το να με πάρει μαζί της, αλλά ήθελε παρέα και έτσι τελικά πήγαμε. Στο δρόμο προς το γήπεδο, ξαφνικά από το πουθενά μαζεύτηκαν πολλά δυσοίωνα μαύρα σύννεφα και έριξε μια βροχή, αλλά μια βροχή! Η έκφραση έβρεχε καρεκλοπόδαρα δεν επαρκεί για να σας περιγράψω το κοσμογονικό αυτό γεγονός. Παρ’ όλα αυτά η ομάδα δεν πτοήθηκε και περίμενε υπομονετικά να περάσει η καλοκαιρινή μπόρα.
Τι το ήθελαν αυτό, αφού έπαιξαν αξιολύπητα χάλια και δέχονταν το ένα γκολ μετά το άλλο. Η Κατερίνα άρχισε να με στραβοκοιτάζει. Καθώς το παιχνίδι δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για εμένα και αφού είχαμε κουτσομπολέψει για ότι υπήρχε να κουτσομπολέψουμε, εγώ εγκατέλειψα την κερκίδα για να πάρω μια πίτσα να φάω. Όταν γύρισα η φίλη μου με υποδέχτηκε ακριβώς με τα παρακάτω λόγια: «Φτου! Τι ήρθες; Όσο έλειπες τους βάλαμε δύο γκολ! Δεν πάς να πάρεις ακόμα μια πίτσα;»
Μεταξύ μας τώρα δεν έφταιγε η γρουσουζιά μου, αλλά όπως είπε και ένας παίκτης της ομάδας αργότερα, έφταιγε που κοιτούσαν προς το μέρος μας και δεν είχαν το μυαλό τους στο παιχνίδι. Όταν έφυγα, δεν υπήρχε πλέων κάτι που να τους αποσυντονίζει. Άκου εκεί γρουσούζα ένα τόσο γλυκό κοριτσάκι σαν και μένα! (Για την υπέρμετρη μετριοφροσύνη μου, θα αναφερθώ σε κάποιο άλλο ποστ. Επίσης το γεγονός ότι η Κατερίνα είναι επίσης γλυκύτατη κοπέλα, δεν είναι επί της παρούσης πιστεύω).

3η μέρα
Χθες πήγαμε 3 κοπέλες Χαλκιδική για μπάνιο. Η φίλη μου που οδηγούσε μας πήγε από κάτι κατσάβραχα και εγώ ανησύχησα με τους κακοτράχαλους δρόμους και παρατήρησα: «Καλά εδώ στα χωράφια θα πάθουμε σίγουρα λάστιχο». Σε λίγο ακούστηκε ένα τρανταχτό ΠΑΦ! Ήταν η μπροστινή ρόδα που έσκασε σαν καρπούζι! Έτσι απομείναμε 3 κοπέλες μόνες, μες τις ερημιές, να προσπαθούμε να θυμηθούμε τι μας έλεγε ο δάσκαλος στη σχολή οδηγών ότι πρέπει να κάνουμε σε μια ανάλογη περίπτωση!
Εγώ πάντως είμαι πεπεισμένη ότι η φίλη μου πήγε επίτηδες και πάτησε μες τα καρφιά για να αποδείξει στους υπόλοιπους ότι είμαι μια Μητσοτάκης με κοτσιδάκια (Ξέρω Ελένη ότι ζήλεψες τις όμορφες κοτσίδες μου εχθές)! Υπήρχε δόλος σας λέω!
Το αποκορύφωμα ήταν το βράδυ της ίδιας μέρας! Η μικρότερη μου αδελφή και καμάρι της οικογενείας, ασχολείται εδώ και 8 χρόνια με το μπαλέτο. Κάθε χρόνο ανεβάζουν παραστάσεις. Φέτος η πρώτη έγινε σε θέατρο της πόλης μας και η δεύτερη, εχθές, στην αυλή ενός σχολείου της περιοχής μας. Είχε τόσο κόσμο που εμείς αναγκαστήκαμε να καθίσουμε κοντά στα ηχεία και γενικότερα στον όλο εξοπλισμό του ηχολήπτη. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, η μουσική αλλοιωνόταν με έναν παράξενο ήχο κάτι σαν ΖΖΖΖβββββουουουουουζννννννννννττττττττττ. Αυτό έγινε 3 φορές και την τέταρτη, την ώρα που χόρευε η αδελφή μου, η μουσική σταμάτησε τελείως. Ξαφνικά ανακάλυψα την πηγή του κακού! Το κινητό μου! Το είχα μες την τσάντα στο αθόρυβο προφίλ και κάθε φορά που με καλούσαν αυτό έκανε παράσιτα!!!
Οι γονείς μου υποπτεύτηκαν ότι το έκανα επίτηδες επειδή ζήλευα την αδελφή μου, παρά τις πολυάριθμες εξηγήσεις μου ότι δεν έφταιγα εγώ, αλλά το κινητό μου! Αναγκάστηκα να απομακρυνθώ από τα ηχεία και πήγα να καθίσω σε μια από τις 1000 περίπου πλαστικές καρέκλες. Έτυχα όμως στην ελαττωματική και έτσι με το που κάθισα, αυτή έσπασε και εγώ βρέθηκα να κάθομαι στο τσιμέντο με ένα ωραιότατο εξόγκωμα στο χέρι. Τώρα όσοι δεν με γνωρίζουν, θα συμπεράνουν πως μάλλον χρειάζομαι δίαιτα, αλλά πιστέψτε με, αν χάσω ακόμα λίγα κιλά, δεν θα με λένε πια Μοντρεσορ, αλλά «Φτερό στον Άνεμο» (Πολύ Ινδιάνικο μου ακούστηκε αυτό και μου αρέσει).
Οπότε τι φταίει για το ατύχημα μου; Μα οι φίλοι μου φυσικά! Ε πια, με ματιαξογλωσσοφάγατε! Όλη την ώρα μαζί μου ασχολείστε και με τη γρουσουζιά μου! Αμάν πια!

Ο καφές

2006-06-22T08:41:00.000-07:00

Καλοκαίρι, Σάββατο πρωί. Τέσσερις συμφοιτήτριες πίνουν τον καφέ τους σε μία από τις πολλές φοιτητικές καφετέριες της Καμάρας. Έχει πολύ ζέστη και η υγρασία της πόλης κάνει τα ρούχα να κολλάνε πάνω στα σώματα των κοριτσιών. Στο τραπέζι βρίσκονται τέσσερις φραπέδες, τέσσερα κινητά, δύο πακέτα τσιγάρα και ένα τάβλι με τα πούλια απλωμένα για ένα παιχνίδι που δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ.
«Κάνει φοβερή ζέστη σήμερα!» λέει η Ιωάννα ανάβοντας ένα τσιγάρο .
Η Βάσω συμφωνεί, φτιάχνοντας παράλληλα το στενό κόκκινο ξώπλατο μπλουζάκι της. Εκείνη τη στιγμή περνάει ο μελαχρινός σερβιτόρος που είναι και ο λόγος που τα κορίτσια ήρθαν εδώ ή μάλλον που η Βάσω τις έψησε να έρθουν. Γι’ αυτό δεν παραλείπει να του σκάσει ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο, όλο νόημα. Η Μαρία προσπαθεί να αποφύγει τον καπνό από τα τσιγάρα της Βάσως και της Ιωάννας. Η Ισμήνη, πάλι, δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτε από όλα αυτά. Εδώ και ώρα είναι σιωπηλή και τα γαλάζια της μάτια ταξιδεύουν κάπου μακριά.
Η Ιωάννα ξαναπαίρνει το λόγο:
«Καλά, ο σερβιτόρος είναι μανάρι!...» και συνεχίζει το εγκώμιο της με άλλα πολλά περιγραφικά επίθετα που κάνουν τη Μαρία να αισθάνεται πως όλος ο κόσμος τις κοιτάζει και τις σχολιάζει.
Την διακόπτει η Βάσω:
«Ναι, αλλά κάτω τα χέρια σου απ’ αυτόν, γιατί εγώ τον είδα πρώτη!»
«Και δεύτερη να τον είχες δει, πάλι εσένα θα προτιμούσε!» και εκεί ακολουθεί ένας μονόλογος της Ιωάννας όπου απαριθμεί ένα ένα όλα τα στραβά της σημεία και καταλήγει στο χιλιοειπωμένο της συμπέρασμα:
«Ενώ εσύ Βάσω, είσαι μια θεά!»
Δεν έχει άδικο. Η Βάσω έχει διαστάσεις και αναλογίες μοντέλου, μακριά ξανθά μαλλιά (βαμμένα, αλλά τι σημασία έχει αυτό;) και πράσινα γατίσια μάτια. Αυτό που την κάνει, όμως, ακαταμάχητη είναι ο τρόπος που μιλάει και κινείται. Δεν σταματά ποτέ να φλερτάρει με τη φωνή και το κορμί της, ακόμα και όταν πάει να αγοράσει τσιγάρα από το περίπτερο!
Η Ιωάννα, στο μεταξύ, έχει πιάσει το δεύτερο αγαπημένο της θέμα. Βασικά το ρεπερτόριο της περιορίζεται μονάχα σε δύο εναλλακτικές: Την καταδικαστέα εμφάνιση της και το γεγονός ότι είναι ακόμα παρθένα.
«Βρε Ιωάννα, θα βρεις κάποτε κι εσύ κάποιον, νέα κοπέλα είσαι ακόμα, δεν σε πήραν και τα χρόνια!» πετάχτηκε η Μαρία.
«Ναι, μιλάς και εσύ που είσαι με τον Μανόλη από τα 15 σου!» σχολίασε η Ιωάννα.
Η Μαρία έμενε στην ίδια γειτονιά με τον Μανόλη, πήγαιναν στο ίδιο σχολείο και οι γονείς τους ήταν φίλοι. Ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να μην καταλήξουν μαζί. Πολλοί προέβλεψαν πως αυτό δεν θα κρατούσε πολύ, ότι σύντομα θα βαριόταν ο ένας τον άλλο και η Βάσω συμβούλευε συνέχεια την Μαρία να προσπαθήσει να αποκτήσει και εμπειρίες με άλλους άντρες, γιατί αλλιώς πως θα μπορούσε να ξέρει ότι ο Μανόλης ήταν ο κατάλληλος, εάν δεν είχε μέτρο σύγκρισης; Παρ’ όλα αυτά το ζευγάρι έκλεινε αύριο τα 7 χρόνια σχέσης και ένιωθαν πολύ ευτυχισμένοι. Δεν θα μπορούσε ο ένας να φανταστεί τη ζωή του, χωρίς τον άλλο.
Η συζήτηση των κοριτσιών πήρε σύντομα τη γνωστή τροπή. Όλες να λένε στην Ιωάννα τι θα έπρεπε να κάνει για να λύσει το «πρόβλημα» της.
«Αχ παρθένα θα πεθάνω!» αναστέναξε η Ιωάννα τελικά.
Η Ισμήνη αποφάσισε επιτέλους να συμμετάσχει στην κουβέντα:
«Πως έχουν αλλάξει οι εποχές! Παλιότερα ήταν ντροπή να χάσει μια κοπέλα την παρθενιά της πριν το γάμο, τώρα δεν τολμά κανείς να ομολογήσει το αντίθετο. Και γιατί το κάνατε τόσο μεγάλο θέμα πια; Λες και δεν υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθούμε!»
«Καλά, εσένα ξέρουμε ότι δεν σ’ ενδιαφέρει καθόλου το σεξ, καλή μου! Εσύ ερεθίζεσαι δουλεύοντας ή διαβάζοντας φιλοσοφικά βιβλία!» της πέταξε η Βάσω.
«Δεν είπα ότι δεν μ’ ενδιαφέρει, αλλά θα προτιμούσα να προϋπάρχει το συναίσθημα. Να είμαι ερωτευμένη και να νιώθω ότι οι ψυχές μας επικοινωνούν μεταξύ τους.»
«Μα ούτε ερωτευμένη σε έχουμε δει ποτέ. Δεν σε ακούσαμε ποτέ να μας μιλάς για κάποιον που σ’ αρέσει.»
«Αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις, γιατί δεν είσαι συνέχεια μαζί μου. Αλλά και να υπήρχε κάποιος, δε θα σας περιέγραφα με όλες τις πιπεράτες λεπτομέρειες πως κάνουμε έρωτα. Είναι κάτι προσωπικό, που αφορά μονάχα εμένα κι εκείνον.»
Η Μαρία έσκασε στα γέλια, γιατί κατάλαβε ότι εδώ η Ισμήνη εννοούσε τη Βάσω. Τα υπόλοιπα κορίτσια είχαν απομείνει να την κοιτάζουν. Τους είχε φοβίσει. Πρώτη φορά, την έβλεπαν τόσο σοβαρή και απόλυτη.
Την σιωπή τους έσπασε ο κούκλος σερβιτόρος. Τα χαμόγελα της Βάσως είχαν κάνει τη δουλειά τους:
«Γνωριζόμαστε από κάπου ή σε τι οφείλω τα γλυκύτατα χαμόγελα σου;»
«Όχι, δε γνωριζόμαστε, αλλά καιρός να γνωριστούμε, δεν νομίζεις;»
«Σχολάω στις πέντε. Τι θα έλεγες να περάσεις και να πάμε καμιά βόλτα;»
Έτσι απλά κανονίστηκαν όλα. Πριν φύγει, ο σερβιτόρος τους κέρασε τους καφέδες και τελικά είπε:
«Γεια σας κορίτσια!»
«Μόνο τώρα πρόσεξε ότι υπάρχουμε και εμείς οι υπόλοιπες!», παρατήρησε πικρόχολα η Ιωάννα.
Κανείς τους δεν είχε προσέξει ότι λίγο πριν της χαιρετήσει, τα σκούρα καστανά του μάτια είχαν κοιτάξει ελάχιστα δευτερόλεπτα παραπάνω την Ισμήνη και ότι εκείνη είχε ανταποδώσει το βλέμμα του με τον ίδιο ακριβώς τρόπο..
Όταν εκείνη σηκώθηκε να φύγει με τη δικαιολογία ότι ήθελε να προλάβει το μαρκετ ανοιχτό, καμιά τους δεν πρόσεξε τη νευρικότητα της. Άλλωστε την είχαν συνηθίσει έτσι. Πάντα ήταν λίγο παράξενη και κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει τι σκεφτόταν. Έμοιαζε να ζει στο δικό της κόσμο. Δούλευε, όχι επειδή είχε κάποια οικονομική ανάγκη, αλλά επειδή ήθελε να είναι ανεξάρτητη από τους γονείς της. Οι φίλες της δεν καταλάβαιναν γιατί προτιμούσε να κουράζεται εφόσον μπορούσαν να την συντηρήσουν οι δικοί της. Φαινόταν όμως ευχαριστημένη με τον τρόπο ζωής της. Έπαιζε βιολί, πήγαινε συχνά στο θέατρο και λάτρευε το διάβασμα. Όλοι, όμως, αποζητούσαν την παρέα της γιατί ήταν πάντα εκεί όταν τη χρειαζόταν και έμοιαζε να σε καταλαβαίνει χωρίς να χρειάζεται να της πεις πολλά, αλλά εσύ της τα έλεγες έτσι κι αλλιώς, επειδή ένιωθες καλύτερα μετά.
Κάπως έτσι είχε γνωρίσει και τον Αχιλλέα, το σερβιτόρο. Τότε δεν έκανε ακόμα αυτή τη δουλειά. Μόλις είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στην ιστορία της τέχνης. Η Ισμήνη ήταν τότε 19 χρονών, ο Αχιλλέας 25. Εδώ και 2 μήνες έβγαινε με την ξαδέλφη της, την Γεωργία, η οποία εκείνη την ημέρα είχε διοργανώσει ένα πάρτι για τα γενέθλια της. Οι πολυάριθμοι καλεσμένοι της Γεωργίας, δεν της επέτρεπαν να ασχοληθεί μαζί του και καθώς εκείνος δεν ήξερε κανέναν άλλο, είχε αρκεστεί στην συντροφιά του ποτού του
Η Αθηνά του έφερε ένα πιάτο με διάφορα σνακ:
«Φάε και λίγο, μην πίνεις με άδειο στομάχι.»
«Μην ανησυχείς δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω αυτό.» της απάντησε και μετά αναλογίστηκε πως αυτός δεν ήταν και ο καλύτερος τρόπος για να κάνει εντύπωση σε μια συγγενή της κοπέλας του.
«Ξέρω, όταν πίνεις έχεις την ψευδαίσθηση πως τα βρίσκεις περισσότερο με τον εαυτό σου.»
Ο Αχιλλέας ξαφνιάστηκε. Μήπως ήταν μέντιουμ το κοριτσάκι; Μέσα σε δύο λεπτά είχε μυριστεί τι του συνέβαινε. Μια ζωή ένιωθε πως δεν μπορούσε να βρει κάτι που να τον γεμίζει. Είχε δοκιμάσει τα πάντα, είχε πειραματιστεί με οτιδήποτε, μα όλα κατέληγαν στο ίδιο κενό. Τώρα πια δεν τον ένοιαζε. Είχε συμβιβαστεί με την ματαιότητα της ύπαρξης του, ότι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού του θα παρέμενε άγνωστο. Είχε συνηθίσει.
Η Ισμήνη του κράτησε συντροφιά ως το τέλος της βραδιάς. Συζήτησαν για ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Αρχικά για την τέχνη που τους ενδιέφερε και τους δύο, αλλά πολύ γρήγορα επεκτάθηκαν και σε ποικίλα άλλα θέματα. Του έκανε εντύπωση που η μικρή είχε μιαν απάντηση για όλα. Δεν ήταν τόσο οι γνώσεις που θαύμαζε, όσο το ότι έβρισκε την καταλληλότερη απάντηση σε κάθε τι που την ρωτούσε.
Μα και η Ισμήνη, είχε συμπαθήσει τον Αχιλλέα. Φαινόταν άνθρωπος «ψαγμένος», γεμάτος ενδιαφέροντα και αναπάντητα ερωτήματα. Ήταν χειρότερος από την ίδια. Δεν θεωρούσε τίποτα δεδομένο. Αμφισβητούσε τα πάντα κι έψαχνε την αλήθεια κάτω από την επιφάνεια.
Χωρίς να το καταλάβει ούτε ο ίδιος, της μίλησε για τα φοιτητικά του χρόνια και τις άπειρες τρέλες που είχε κάνει και εκείνη ενθουσιάστηκε για τον πλούτο τον εμπειριών του, αν και ήξερε καλά ότι η ίδια δεν χρειαζόταν να τα ζήσει όλα αυτά για να μάθει, είχε το δικό της τρόπο. Εξάλλου έβλεπε ότι ο Αχιλλέας δεν είχε βρει αυτό που έψαχνε, κυρίως επειδή του διέφευγε η φύση αυτού που έψαχνε. Όταν έχεις μάθει να αγαπάς το σκοτάδι, το φως σε τρομάζει.
Η παρέμβαση της εξαδέλφης τους επανέφερε στην πραγματικότητα. Μα πότε είχαν φύγει όλοι οι καλεσμένοι;
«Αχ, Ισμήνη είχα υποσχεθεί να σε πάω σπίτι, μα είμαι πτώμα. Θα καλέσω ταξί και θα στο πληρώσω εγώ.»
«Άσε Γεωργία, θα την πάω εγώ και θα ξανάρθω μετά.» προθυμοποιήθηκε ο Αχιλλέας.
Δεν ξαναγύρισε, όμως, εκείνο το βράδυ, ούτε και κανένα άλλο. Ένιωθε τύψεις για ότι είχε ακολουθήσει μετά με την Ισμήνη. Δεν θα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τη Γεωργία, μα πολύ περισσότερο δεν άντεχε να ξαναδεί την Ισμήνη.
Η Ισμήνη πάλι δεν τα είδε τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Ήξερε ότι η ξαδέλφη της δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του. Δεν δικαιολογούσε τη συμπεριφορά της έτσι, απλά προτιμούσε να δώσει μεγαλύτερη σημασία στα γεγονότα. Όταν ο Αχιλλέας της έδωσε το πρώτο διστακτικό φιλί, εκείνη δεν εμπόδισε τη συνέχεια.. Όλα εξελίχθηκαν τόσο φυσικά και όμορφα, που δεν το μετάνιωσε στιγμή. Ο ίδιος, σε αντίθεση με την Ισμήνη, ήταν πιο αγχωμένος, δεν μπορούσε να καταλάβει τι σκεφτόταν εκείνη και φοβόταν ότι εξαιτίας της απειρίας της δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμα τι ακριβώς έκαναν.
Είχε καιρό να νιώσει τόση επιθυμία για μια γυναίκα, η αλήθεια ήταν πως δεν θυμόταν αν είχε αισθανθεί στο παρελθόν κάτι παρόμοιο. Γι’ αυτό θέλησε να είναι ειλικρινής απέναντι της:
«Ξέρεις, δεν γίνεται να ξαναβρεθούμε.»
Φοβήθηκε ότι η Ισμήνη θα έβαζε τα κλάματα ή θα ζητούσε να μάθει το γιατί. Δεν ήξερε ούτε τι να κάνει, ούτε τι να της απαντήσει. Προς μεγάλη του έκπληξη, εκείνη του απάντησε απλά πως το ήξερε και συνέχισε να τον κρατάει στην αγκαλιά της, η αίσθηση της οποίας τον συντρόφευε για πολύ καιρό μετά…

Παίρνω τα λόγια μου πίσω!

2006-06-20T14:16:00.000-07:00

Πριν λίγο καιρό είχα κατηγορήσει τους νέους ότι δεν έχουν αγωνιστικό πνεύμα. Λάθος μου μεγάλο και το δηλώνω και επίσημα.
Έτυχε απόψε να δω την εκπομπή του Λαζόπουλου, εκείνη ντε που κάνει το γύφτο δημοσιογράφο. Μη γελάτε. Είχε καλεσμένους κάποιους φοιτητές και εκείνοι είπαν τις απόψεις τους για το νόμο «πλαίσιο». Τελικά υπάρχει ελπίδα! Υπάρχουν ακόμα νέοι με ιδανικά, που αγωνίζονται χρησιμοποιώντας ως όπλο τους το λόγο και το διάλογο. Ένιωσα τόσο περήφανη για τους συνομήλικους μου! Επιτέλους η τηλεόραση έδειξε και μια διαφορετική εικόνα των φοιτητών, εκτός από αυτήν που τα σπάνε όλα! Δεν έχω τίποτα άλλο να πω εκτός από Μπράβο!

Υστ.1. Κύριε Λαζόπουλε σας συγχαίρω για την κίνηση σας, αλλά έχω ένα μικρό παράπονο… Εμένα γιατί δεν με καλέσατε;
Υστ.2. Την ίδια ώρα στο star προβάλλονταν η ταινία «Χωρίς αντάλλαγμα». Άλλο ένα διαμάντι. Δύο διαμάντια την ίδια ώρα;! Πάω να αγοράσω κανένα λαχείο!

Ο πολιτισμένος Άγριος

2006-06-19T04:43:00.000-07:00

Κατά την προεδρία του Φραγκλίνου Πήρς στην Αμερική το 1853-1857, ο Πήρς ζήτησε από τον Σιάτλ, αρχηγό μιας φυλής Ινδιάνων, να πουλήσει στην κυβέρνηση τη γη του. Σας παραθέτω την απάντηση του Σιάτλ, η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα το 1976, με την ευκαιρία του εορτασμού των διακοσίων χρόνων από τη Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας. Το κείμενο μεταφράστηκε στα Ελληνικά από το Ζήσιμο Λορεντζάτο και δημοσιεύτηκε στο Βήμα στις 16.1.1977.
Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να μην είχε το μορφωτικό επίπεδο που έχουν πολλοί από εμάς κι όμως ο λόγος του είναι μεστός, πειστικός, πλούσιος από εικόνες και γραμμένος σε μια απίστευτα ποιητική γλώσσα. Εντύπωση μου κάνει η ανωτερότητα του απέναντι στους λευκούς της εποχής τους, αλλά και σε πολλούς ανθρώπους της δικής μας εποχής. Οι ερυθρόδερμοι ήξεραν να σέβονται τη φύση, να παίρνουν μόνο όσα χρειάζονται από αυτήν, αλλά το κυριότερο καταλάβαιναν τους ρυθμούς της, ένιωθαν πως ήταν κομμάτι της και έτσι της φέρονταν, σαν να είναι η αδελφή τους, σαν να ήταν ιερή. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ήταν οι πρώτοι οικολόγοι και πιστεύω πως το παρακάτω μήνυμα είναι μια πολύ καλή απάντηση στην υπερκαταναλωτική και καπιταλιστική κοινωνία μας.
Ίσως κάποιοι να είχατε διδαχτεί το κείμενο αυτό στο σχολείο, ή να τυχαίνει να το γνωρίζετε από κάπου αλλού, αλλά αξίζει τον κόπο να το ξαναθυμηθείτε:

Ο μεγάλος αρχηγός στην Ουάσιγκτον μηνάει πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Ο μεγάλος αρχηγός μηνάει ακόμα φιλικά και καλοθέλητα. Καλοσύνη του, γιατί ξέρομε πως αυτός λίγο τη χρειάζεται αντίστοιχα τη φιλία μας. Την προσφορά του θα τη μελετήσομε, γιατί ξέρομε πως αν δεν το πράξομε, μπορεί ο λευκός να προφτάσει με τα όπλα και να πάρει τη γη μας.
Πώς μπορείτε να αγοράζετε ή να πουλάτε τον ουρανό - τη ζέστα της γης; Για μας μοιάζει παράξενο. Η δροσιά του αγέρα ή το άφρισμα του νερού ωστόσο Δε μας ανήκουν. Πώς μπορείτε να τα αγοράσετε από μας; Κάθε μέρος της γης αυτής είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε αστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε αμμούδα στις ακρογιαλιές, κάθε θολούρα στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε ζουζούνι που ζουζουνίζει είναι, στη μνήμη και στην πείρα του λαού μου, ιερό.
Ξέρομε πως ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Τα μέρη της γης, το ένα με το άλλο, δεν κάνουν γι' αυτόν διαφορά, γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα και παίρνει από τη γη όλα όσα του χρειάζονται. Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός που πρέπει να τον καταχτήσει, και αφού τον καταχτήσει πηγαίνει παρακάτω. Με το ταμάχι που έχει θα καταπιεί τη γη και θα αφήσει πίσω του μια έρημο. Η όψη που παρουσιάζουν οι πολιτείες σας, κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Όμως αυτό μπορεί και να συμβαίνει, επειδή ο ερυθρόδερμος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.
Αν αποφασίσω και δεχτώ, θα βάλω έναν όρο. Τα ζώα της γης αυτής ο λευκός θα πρέπει να τα μεταχειριστεί σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα, τα ίδια συμβαίνουν στον άνθρωπο.
Ένα ξέρομε, που μπορεί μια μέρα ο λευκός να το ανακαλύψει, ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε. Εκείνος είναι Θεός των ανθρώπων. Και το έλεός Του μοιρασμένο απαράλλαχτα σε ερυθρόδερμους και λευκούς. Αυτή η γη Του είναι ακριβή. Όποιος τη βλάφτει, καταφρονεί το Δημιουργό της. Θα περάσουν οι λευκοί - και μπορεί μάλιστα γρηγορότερα από άλλες φυλές. Όταν μαγαρίζεις συνέχεια το στρώμα σου, κάποια νύχτα θα πλαντάξεις από τις μαγαρισιές σου. Όταν όλα τα βουβάλια σφαχτούν, όταν όλα τα άγρια αλόγατα ημερέψουν, όταν την ιερή γωνιά του δάσους τη γιομίσει το ανθρώπινο χνώτο και το θέαμα των φουντωμένων λόφων το κηλιδώσουν τα σύρματα του τηλέγραφου με το βουητό τους, τότες που να βρεις το ρουμάνι; Που να βρεις τον αϊτό; Και τι σημαίνει να πεις έχε γεια στο φαρί σου και στο κυνήγι; Σημαίνει το τέλος της ζωής και την αρχή του θανάτου.
Πουθενά δε βρίσκεται μια ήσυχη γωνιά μέσα στις πολιτείες του λευκού. Πουθενά δε βρίσκεται μια γωνιά να σταθείς να ακούσεις τα φύλλα στα δένδρα την άνοιξη ή το ψιθύρισμα που κάνουν τα ζουζούνια πεταρίζοντας. Όμως μπορεί, επειδή, καταπώς είπα, είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω - μπορεί μοναχά για το λόγο αυτόν ο σαματάς να ταράζει τα αυτιά μου. Μα τι μένει από τη ζωή, όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί τη γλυκιά φωνή που βγάνει το νυχτοπούλι ή τα συνακούσματα των βατράχων ολόγυρα σε ένα βάλτο μέσα στη νυχτιά; Ο ερυθρόδερμος προτιμάει το απαλόηχο αγέρι λαγαρισμένο από την καταμεσήμερη βροχή ή μοσχοβολημένο με το πεύκο. Του ερυθρόδερμου του είναι ακριβός ο αγέρας, γιατί όλα τα πάντα μοιράζονται την ίδια πνοή - τα ζώα, τα δένδρα, οι άνθρωποι. Ο λευκός Δε φαίνεται να δίνει προσοχή στον αγέρα που ανασαίνει. Σαν ένας που χαροπολεμάει για μέρες πολλές, δεν οσμίζεται τίποτα.
Αν ξέραμε, μπορεί να καταλαβαίναμε - αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού, τις ελπίδες που περιγράφει στα παιδιά του τις μακριές χειμωνιάτικες νύχτες, τα οράματα που ανάφτει στο μυαλό τους, ώστε ανάλογα να δέονται για την αυριανή. Αλλά εμείς είμαστε άγριοι. Μας είναι κρυφά τα όνειρα του λευκού. Και επειδή μας είναι κρυφά, θα εξακολουθήσομε το δρόμο μας. Αν τα συμφωνήσομε μαζί, θα το πράξομε, για να σιγουρέψουμε τις προστατευόμενες περιοχές που μας τάξατε. Εκεί θα ζήσομε, μπορεί, τις μετρημένες μέρες μας καταπώς το θελήσομε. Όταν ο στερνός ερυθρόδερμος λείψει από τη γη, και από τη μνήμη δεν απομείνει παρά ο ίσκιος από ένα σύννεφο που ταξιδεύει στον κάμπο, οι ακρογιαλιές αυτές και τα δάση θα φυλάγουν ακόμα τα πνεύματα του λαού μου - γιατί αυτή τη γη την αγαπούν, όπως το βρέφος αγαπάει το χτύπο της μητρικής καρδιάς. Αν σας την πουλήσουμε τη γη μας, αγαπήστε την καθώς την αγαπήσαμε εμείς, κρατήστε ζωντανή στο λογισμό σας τη μνήμη της γης, όπως βρίσκεται τη στιγμή που την παίρνετε, και με όλη σας τη δύναμη, με όλη την τρανή μπόρεση σας, με όλη την καρδιά σας, διατηρήστε τη για τα τέκνα σας, και αγαπήστε την καθώς ο Θεός αγαπάει όλους μας. Ένα ξέρομε - ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Ακόμα και ο λευκός Δε γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα.

ΤΙ ΑΡΕΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ?

2006-06-14T11:31:00.000-07:00

Δύο πράγματα αρέσουν σε έναν αληθινό άνδρα: ο κίνδυνος και το παιχνίδι. Και του αρέσει η γυναίκα γιατί είναι το πιο επικίνδυνο από όλα τα παιχνίδια. (Νίτσε)

Είμαι αθώα κύριοι δικαστές! Αθώα σας λέω!

ΕΑΝ ΗΜΟΥΝ ΧΡΥΣΟΨΑΡΟ…

2006-06-11T03:08:00.000-07:00

Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα ήξερα τι θα πει πόλεμος.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα παρακολουθούσα ειδήσεις και δε θα μάθαινα ότι υπάρχουν γιαγιάδες και παππούδες που αφήνουν επίτηδες να πεθάνει το εγγόνι τους από ασιτία.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα είχα να αντιμετωπίσω ποτέ την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα υπέφερα από έρωτα.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα ζούσα με το μόνιμο άγχος να βρω μια δουλειά και όταν τη βρω να φοβάμαι μήπως τη χάσω.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα γνώριζα τι σημαίνουν οι λέξεις «υποχρεώσεις» και «ευθύνες».
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα απολάμβανα τα δικαιώματα μου ως πολίτης, μόνον όταν ο δήμαρχος έχει ανάγκη από ψηφοφόρους για τις εκλογές.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα γυμναζόμουν ανεβοκατεβαίνοντας τις σκάλες των δημοσίων υπηρεσιών, επειδή οι ανελκυστήρες δεν λειτουργούν ποτέ.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα με αγόραζαν, ούτε θα με πουλούσαν για το χρήμα.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα αναγκαζόμουν να πάρω δάνειο από την τράπεζα για να ξεπληρώσω τα προηγούμενα δύο.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα αισθανόμουν ποτέ την προδοσία.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα ένιωθα ποτέ μοναξιά.
Εάν ήμουν χρυσόψαρο, δεν θα κινδύνευα να φτάσω στα όρια της παράνοιας εξαιτίας της κοινωνίας στην οποία ζω.

Εάν ήμουν χρυσόψαρο, η ζωή μου θα ήταν αφόρητα βαρετή. Το μόνο που θα έκανα, θα ήταν να κολυμπώ άσκοπα στη γυάλα γύρω- γύρω. Κάθε μέρα, γύρω- γύρω.

ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΠΟΝΥ

2006-06-09T02:50:00.000-07:00

Επειδή ζω και λίγο (όσο πατάει ο ελέφαντας, δηλαδή) στον κόσμο μου, άργησα να ανακαλύψω τον συνομήλικο μου καλλιτέχνη που ονομάζεται Ζακ Στεφάνου. Πρωτοάκουσα το όνομα του από συμμαθητές της αδελφής μου. «Θα είναι πάλι κανένας Fame Story Productions” σκεφτόμουν και δεν του έδωσα παραπάνω σημασία. Ώσπου έτυχε να ακούσω το ακόλουθο τραγούδι στο ραδιόφωνο:

Μικρό μου πόνυ, ο κόσμος τελειώνει

Είμαστε πρώτοι, μα τρέχουμε μόνοι
Μοιραία μπάρμπι, χοντρή με ρυτίδες
Βλέπεις ειδήσεις, μα φοράς παρωπίδες
Παιχνίδια στη μάχη κι ο τζι-αι-τζο μου
Κοιτά πληγωμένος τον κόλπο του τρόμου
Του λείπει ένα πόδι, του λείπει μια ιδέα
Του λείπει η ψυχή του, μα έχει παρέα

Μικρά στρουμφάκια, με αρβύλες και κράνη
Και τη χιονάτη, βιάζουν οι νάνοι
Η Κάντι-κάντι διακινεί ηρωίνη
Για τον βαρόνο αστυνόμο Σαΐνη

«Το έτος 2086 τα playmobil εισέβαλλαν στην ειρηνική legoland για ναεκμεταλλευτούν τον πλούσιο σε πλαστικό υπέδαφός της. Στην διάρκεια τηςκατοχής σκοτώθηκαν 1.200 στρατιώτες playmobil και 190.000 lego. Μοναδικόςεπαναστάτης ο μεγάλος Καπαμαρού απ' την Ασία κατάφερε να μαζέψειστρατό από παιχνίδια που διαφωνούσαν. Ανάμεσά τους αποστασιοποιημένα στρουμφ, ο Δρακουμέλ, τα αρκουδάκια της αγάπης, ο Γκάρφιλντ, ο Σνούπι, τα χελωνονιντζάκια, το muppet show, ο Γκας από το toy story, ο Αλλαντίν, ο Σίμπα, ο Κεν-κεν, ο σούπερμαν και άλλοι ξεχασμένοι ήρωες. Στην τελευταία μάχη του κόλπου έπεσαν και οι τελευταίοι. Στην μνήμη τους.-

Παιχνίδια στη μάχη κι ο τζι-αι-τζο μου
Κοιτά πληγωμένος τον κόλπο του τρόμου
Του λείπει ένα πόδι, του λείπει μια ιδέα
Του λείπει η ψυχή του, μα έχει παρέα

Τον θάνατο.

Όταν έμαθα ότι ήταν ο Ζακ αυτός που τραγουδούσε, κατάλαβα αμέσως γιατί άρεσε στα παιδιά. Βέβαια αμφιβάλλω αν κατανοούν τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονται πίσω από τους στίχους με τα συμπαθέστατα cartoon!
Δεν παρακολουθώ πολύ τηλεόραση- όχι τόσο γιατί είμαι κουλτουριάρα, αλλά κυρίως γιατί δεν μου περισσεύει πολύς χρόνος για αυτό το σπορ. Έτυχε, όμως, να παρακολουθήσω τα βραβεία «Αρίων» πριν λίγο καιρό. Ξαφνικά είδα να ξεπροβάλλει ένα πιτσιρίκι κρατώντας μια κιθάρα μεγαλύτερη από το μπόι του.
Ήμουν έτοιμη να αρχίσω πάλι τις κακίες μου του τύπου: «Από πού προσγειώθηκε πάλι αυτός;», όταν εκείνος με περίσσεια δόση τρέλας άρχισε να τραγουδάει:

Όταν αγγίξεις την κορυφή και τσιρίξεις

Κι έχεις την τύχη με το μέρος σου κρατάς την πορεία και
φτάνεις στα όρια μα όταν γλιτώσεις από το βάρος μιας πτώσης
και δε μπορείς να σηκωθείς
τότε δε βλέπω να έχεις πολλά περιθώρια

Φτάσε στον πάτο
Εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω
Και βρες την ευτυχία κρυμμένη
Κομμένη και ραμμένη για σένα
Που κλαις σε κάθε πτώση
Ισχύς εν τη ενώσει ψυχή μου
Και έλα μαζί μου στον πάτο

Όταν παλέψεις κι όλη την γνώση μαζέψεις
Κι ετοιμαστείς να απογειωθείς
Καιρός να μάθεις τι κάνουν τα ώριμα φρούτα
Φόρα το κράνος πάρε ανάσα και θάρρος
Κι αντί προς τα πάνω να κοιτάς
Κλείσε τη μύτη σου

Φτάσε στην άκρη και βούτα

Αυτό ήταν! Τον ερωτεύτηκα! Άρχισα απεγνωσμένα να αναζητώ το cd του και τελικά κατάφερα να το αποκτήσω μόλις προχθές! Τα ακουστικά του disc-man κοντεύουν να γίνουν προέκταση των αυτιών μου. Σας παραθέτω και το εξώφυλλο για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται!

CD: "ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"

Μουσική - Στίχοι: Ζακ Στεφάνου
Διεύθυνση Παραγωγής: Δήμητρα Γαλάνη, Χρυσόστομος Μουράτογλου
Ενορχήστρωση: Χρυσόστομος Μουράτογλου
Παραγωγή: SONY BMG MUSIC GREECE

Αχ και όμως δεν μπορώ να βάλω τελεία εδώ! Έτσι για να σας βασανίσω πάρτε ακόμα μια δόση!

ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ (Συμμετέχει η Ανδριάνα Μπάμπαλη)

Ξέρω πως δε ζητάω συγνώμες κι αδιαφορώ για τις υπόλοιπες γνώμες
Ακούω μόνο την καρδιά μου κι ενεργώ σε κάθε της θέλημα
κι έτσι συχνά δεν ψάχνω τα ωφέλιμα μα αναζητώ επίμονα
εκείνα που έχουν έρωτα και αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω
κράτησα μια φράση από ότι μου 'χες πει εκείνο το βράδυ ένα μικρό παιδί
πέρασε από μπροστά σου καθώς σου πρόσφερα ένα χάδι κι ένα λιβάδι γεμάτο
κίτρινες τουλίπες κι εσύ μου είπες συγνώμη μοιάζει αστείο αλλά μου δίνεις
τα πάντα ενώ εγώ δε χρειάζομαι τίποτα κι έτσι χωρίζουμε τώρα ανύποπτα
για να μη πληγωθούμε αργότερα ...Θεέ μου μη χειρότερα

Πάθος ήμουν κι όχι λάθος τώρα φεύγω ήρθε η ώρα
Μη μου λες να γυρίσω μόνη μου θα συνεχίσω (τραγουδά η Ανδριάνα)

Μα θα υπάρχουν κι εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις και στο τηλέφωνο επάνω Θα περιμένεις μια λέξη μου και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνη σου
Και δε μου φαίνεται παράλογο μα θα μ' ήθελες πίσω

Μη ζητάς άλλη εξήγηση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις
Μες στα όρια του κόσμου σου, δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις (τραγουδά η Ανδριάνα)

Έκανα τα πάντα ο κανόνας έλεγε η αγάπη κι αφοσίωση κι εξοικείωση με κάθε σου τρέλα
Χορούς στην βροχή κολύμπι τον Νοέμβριο γυμνοί στην ταράτσα με ξαπλώστρες και ομπρέλα
Και τώρα που έφυγες ο κόσμος άλλαξε θα ξεκουμπώσω τα φτερά μου από τα χέρια
Δε θα μιλάω σουαχίλι στον σκύλο σου και δε θα κελαηδούν ελεκτροντανς τα περιστέρια

Φώτα λάμπουν όπως πρώτα μόνη είμαι κι είσαι πιόνι (τραγουδά η Ανδριάνα)

Το ποτάμι πλημμύρισε τον δρόμο πήρε μαζί του έναν αστείο ταχυδρόμο που 'χε στα
Χέρια του ένα κίτρινο δέμα με δυο τουλίπες μια καρδιά και ένα ψέμα κι έβρεχε
Μικρές πυγολαμπίδες για να διαβάζεις μέρα νύχτα τις σελίδες που 'χεις
Κρυμμένες βαθιά μέσα στην τσάντα
Δικός σου για πάντα

Δικό σας! Ελάτε μην ντρέπεστε, τραγουδήστε και εσείς μαζί μου! Όχι τίποτε άλλο, αν δεν το κάνετε, θα σας ποστάρω και τα υπόλοιπα 8 τραγούδια του cd!
Ή ακόμα χειρότερα θα σας βάλω quiz: “Βρείτε ποιο ήταν το πρώτο cd του Ζακ που βγήκε το 2003 όταν ήταν μόλις 19 χρονών!»

Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίη

2006-06-05T11:23:00.000-07:00

«Όταν ο δαίμων θέλει να διαφθείρει τον άνθρωπο, ωραιοποιείται και βάζει φτερά αγγέλου.» Σαίξπηρ

Ο Oscar Wilde έζησε μόνο 46 χρόνια, μα πρόλαβε να κάνει το όνομα του αθάνατο με το έργο του. Ήταν ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και παραμυθάς. Επιλεκτικά αναφέρω το θεατρικό του έργο The Importance of Being Ernest (H Σημασία του να Είσαι Ειλικρινής) και τα επίσης πολύ γνωστά του παραμύθια όπως “The Happy Prince”(«Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας»), “The Selfish Giant”( «Ο Σκληρόκαρδος γίγαντας»), και “The Nightingale and the Rose”(«Το Αηδόνι και το Τριαντάφυλλο»).
Είχε μια πολυτάραχη ζωή και η συγγραφική του καριέρα έληξε άδοξα όταν κατηγορήθηκε ότι διατηρούσε ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον Alfred Douglas. Στα δύο χρόνια που έμεινε στη φυλακή έγραψε το De Profoundis, έναν δραματικό μονόλογο που αποτελεί ουσιαστικά την αυτοβιογραφία του. Πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1900 σε ένα φτηνό ξενοδοχείο του Παρισιού, φτωχός και ξεχασμένος από όλους.
Έγραψε ένα και μόνο μυθιστόρημα, The Picture of Dorian Gray (Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκραίη). Ο Ντόριαν Γκραίη είναι ένας απίστευτα όμορφος νεαρός, τον οποίο ο ζωγράφος Βασίλης Χολγουορθ θέλει να ζωγραφίσει. Τελικά χαρίζει το πορτραίτο στον Ντόριαν. Συμβαίνει, όμως, το εξής παράξενο: Καθώς τα χρόνια περνούν, αντί να γεράσει ο νεαρός γερνάει το πορτραίτο! Παράλληλα ο Ντόριαν καλείται να διαλέξει ανάμεσα στον ανήθικο και ηθικό τρόπο ζωής και τελικά καταλήγει να ακολουθεί το δρόμο της αμαρτίας. Το πορτραίτο γίνεται όλο και πιο αποκρουστικό καθώς καθρεφτίζει την ψυχή του. Το τέλος δε θα σας το πω για να σας αφήσω με την περιέργεια και να το διαβάσετε.
Το έργο εξερευνά πολλά και ποικίλα φιλοσοφικά και κοινωνικά ερωτήματα τα οποία παρουσιάζονται με την ανεπανάληπτα αισθητική γλώσσα του Wilde σε συνδυασμό με τον κυνικό και σαρκαστικό λόγο του. Ένα βιβλίο που όσες φορές και αν το διαβάσεις, ανακαλύπτεις συνεχώς καινούρια νοήματα και πτυχές των θεμάτων που αναλύει όπως:
-Η ηθική: «Η πείρα δεν έχει ηθική αξία. Είναι απλώς το όνομα που δίνουν οι άνθρωποι στα σφάλματα τους».
«Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από τους πειρασμούς, είναι να ενδώσεις σε αυτούς».
-Η αυτογνωσία και ο σκοπός της ζωής: «Ο σκοπός της ζωής είναι η εξέλιξη του εαυτού μας. Να εννοήσει τέλεια ο καθένας τη δική του φύση- γι’ αυτό βρισκόμαστε όλοι εδώ. Σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται τον εαυτό τους. Έχουν ξεχάσει το υψηλότερο απ’ όλα τα καθήκοντα, το χρέος που έχει ο καθένας απέναντι στον εαυτό του. Βέβαια είναι φιλάνθρωποι. Δίνουν ψωμί σον πεινασμένο και ρούχα στον ζητιάνο. Μα οι δικές τους οι ψυχές λιμοκτονούν και είναι γυμνές».
-Η ομορφιά: «Η ομορφιά είναι μια μορφή Μεγαλοφυΐας- είναι ανώτερη, στην πραγματικότητα, από την Μεγαλοφυΐα, γιατί δεν χρειάζεται εξήγηση».
-Η σημασία των αισθήσεων: «Τίποτα, εκτός από τις αισθήσεις, δεν γιατρεύει τη ψυχή, όπως και τίποτα δεν μπορεί να γιατρέψει τις αισθήσεις εκτός από την ψυχή».
-Τα νιάτα: «Τα νιάτα χαμογελούν χωρίς λόγο. Είναι μια χάρη που έχουν, απ’ τις πιο μεγάλες».
-Η θρησκεία: «Αντικαθιστά την πίστη, είναι πολύ της μόδας σήμερα».
-Η αγάπη: «Κάθε φορά που αγαπάει κανείς, είναι η μοναδική που αγάπησε».
-Ο έρωτας: «Μια αυταπάτη το πολύ».
-Η τέχνη. Πέρα από τις διάσπαρτες αναφορές του κειμένου σε αυτήν, υπάρχει ο υπέροχος πρόλογος του συγγραφέα και νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να κλείσω το σημερινό μου ποστ.

Καλλιτέχνης είναι ο δημιουργός ωραίων πραγμάτων.
Σκοπός της τέχνης είναι η αποκάλυψη της τέχνης και η απόκρυψη του καλλιτέχνη.
Κριτικός είναι εκείνος που ερμηνεύει μ’ έναν άλλο τρόπο ή με νέα μέσα την εντύπωση του από τα ωραία πράγματα.
Η υψηλότερη καθώς και η πιο ταπεινή μορφή της κριτικής είναι ένα είδος αυτοβιογραφίας.
Εκείνοι που βρίσκουν άσχημα νοήματα στα ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι θελκτικοί. Αυτό είναι λάθος.
Δεν υπάρχει ηθικό ή ανήθικο βιβλίο. Τα βιβλία είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα. Αυτό είναι όλο.
Η αντιπάθεια του 19ου αιώνα προς το Ρεαλισμό, είναι η λύσσα του Κάλιμπαν που βλέπει το πρόσωπο του στον καθρέφτη.
Η αντιπάθεια του 19ου αιώνα προς τον Ρομαντισμό, είναι η λύσσα του Κάλιμπαν που δεν βλέπει το πρόσωπο του στον καθρέφτη.
Η ηθική ζωή του ανθρώπου είναι ένα από τα υλικά που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, μα η ηθικότητα της τέχνης συνιστάται στην ολοκληρωτική χρήση ενός μέσου που δεν είναι τέλειο.
Ποτέ ένας καλλιτέχνης δεν πασκίζει να αποδείξει κάτι. Καθετί που είναι αληθινό μπορεί να αποδειχτεί.
Ο καλλιτέχνης δεν έχει ηθικές προκαταλήψεις. Κάθε ηθική προκατάληψη για έναν καλλιτέχνη είναι μια ασυγχώρητη επιτήδευση ύφους.
Για έναν καλλιτέχνη δεν υπάρχει νοσηρότητα. Ο αληθινός καλλιτέχνης μπορεί να εκφράσει το καθετί.
Η σκέψη και η γλώσσα είναι για τον καλλιτέχνη τα εργαλεία.
Η αρετή και η κακία είναι για τον καλλιτέχνη τα υλικά.
Από την άποψη της μορφής, το πρότυπο όλων των τεχνών είναι η μουσική. Από την άποψη του αισθήματος, πρότυπο είναι η τέχνη του ηθοποιού.
Κάθε τέχνη είναι ταυτόχρονα και επιφάνεια και σύμβολο.
Αυτοί που πάνε να εισδύσουν κάτω από την επιφάνεια, το κάνουν με προσωπική τους ευθύνη.
Αυτοί που διαβάζουν το σύμβολο το κάνουν με προσωπική τους ευθύνη.
Τον θεατή και όχι τη ζωή αντικατοπτρίζει πραγματικά η τέχνη.
Η διαφορά γνωμών πάνω σ’ ένα έργο τέχνης δείχνει ότι το έργο είναι νέο, πολύπλοκο και ζωντανό.
Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης είναι εντάξει με τον εαυτό του.
Μπορούμε να συγχωρέσουμε έναν άνθρωπο γιατί έκανε κάτι χρήσιμο, εφόσον δεν το θαυμάζει. Η μόνη δικαιολογία για εκείνους που δημιούργησαν ένα άχρηστο πράγμα είναι, να το θαυμάζουν έντονα αυτοί οι ίδιοι.
Κάθε τέχνη είναι άχρηστη.

Σημείωμα: Ότι βρίσκεται ανάμεσα σε εισαγωγικά, είναι αποσπάσματα του βιβλίου:
Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίη, Όσκαρ Γουαϊλντ, εκδόσεις πέλλα, μετάφραση Ν. Καντζια.

Η δασκαλοπροξενήτρα

2006-06-02T05:29:00.000-07:00

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσει στη δουλειά μου είναι ότι έχω να κάνω με ανθρώπους και όχι με στατιστικές αναλύσεις για παράδειγμα. Ακόμα καλύτερα όταν έχεις να κάνεις με παιδιά, τα οποία είναι τόσο απρόβλεπτα και μοναδικά που δεν βαριέσαι ποτέ!
Το πιο δύσκολο είναι να τα κάνεις να αγαπήσουν το μάθημα σου. Ένα από τα χειρότερα τους είναι το γράψιμο εκθέσεων. Μια όμορφη μέρα είχα μια φαεινή ιδέα! Θυμάστε τους “penfriends”? Εσείς οι νεότεροι ξέρετε τι είναι; Τα παιδάκια μου δεν ήξεραν και σπατάλησα λίγο πολύτιμο χρόνο μαθήματος για να τους εξηγήσω τι είναι αυτοί οι «φίλοι δι αλληλογραφίας». Κάποια ενθουσιάστηκαν και καθώς οι εποχές έχουν αλλάξει μου έδωσαν τα e-mail τους. H Ελενίτσα, όμως, που είναι 11 χρονών, μου ξεκαθάρισε ότι δεν ήθελε με τίποτα να αλληλογραφήσει με αγόρι. Τελικά στάθηκε άτυχη γιατί ο μόνος που ήταν στο επίπεδο της και στην ηλικία της ήταν ο Γιάννης, 12 χρονών. Εκείνος πάλι δεν είχε πρόβλημα με το φύλλο, αλλά με τη γλώσσα: «Κυρία δεν γίνεται να γράφω στα Ελληνικά. Αφού δεν είμαι Άγγλος!» (Βλέπει πολύ Λιακόπουλο το παιδί, αφού και στα τεστ αρνείται να γράφει στα Αγγλικά το όνομα του, «Εγώ είμαι Έλληνας, Ελληνικό όνομα έχω και στα Ελληνικά θα το γράψω!»).
Παρά τις δυσμενείς αρχικές συνθήκες το πρώτο γράμμα γράφτηκε από το Γιάννη. Όταν το έλαβε η Ελένη ενθουσιάστηκε που είχαν κοινά ενδιαφέροντα και απάντησε με μεγάλο ζήλο. Από τότε το πρώτο πράγμα που με ρωτάνε όταν έρχομαι για μάθημα είναι: «Κυρία φέρατε γράμμα;» και μόνο να βλέπατε την έκφραση απογοήτευσης όταν απαντώ αρνητικά ή την κραυγή ενθουσιασμού όταν απαντώ θετικά. Και από κει που παλιότερα με το ζόρι γράφανε μια λέξη στις ασκήσεις, τώρα μου γράφουν κατεβατά ολόκληρα με αποτέλεσμα να μην φεύγω ποτέ στην ώρα μου!
Αχ και τα καλύτερα δεν σας τα είπα ακόμα! Στην αρχή ανταλλάξανε φωτογραφίες, έτσι για να ξέρουν με ποιον μιλάνε. Μετά άρχισαν να με ρωτάνε λεπτομέρειες για το νέο τους «φιλαράκι». Τελικά ο Γιάννης έγραψε το τηλέφωνο του στο γράμμα. Προέβαλα κάποιες ενστάσεις γιατί τώρα σιγά μην τον πιστέψω ότι το έδωσε γιατί έτσι θα μπορούσε να κάνει εξάσκηση μιλώντας αγγλικά με την Ελένη! Και η Ελένη εκεί που δεν ήθελε να έχει σχέσεις με αγόρια, με πολύ μεγάλη προθυμία έγραψε το δικό της νούμερο στο επόμενο γράμμα. Και όχι μόνο το σταθερό, αλλά και το κινητό!!
Από ότι έμαθα τηλεφωνήθηκαν την ίδια μέρα και το σαββατοκύριακο θα πάνε και για μπάνιο μαζί με τους γονείς τους. Η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέων τελείως από τα χέρια μου! Ευτυχώς που τα πεθερικά το βρήκαν αστείο. Καλά, ειδικά οι γονείς του Γιάννη είναι πολύ περήφανοι για τον γιόκα τους!
Κάτι μου λέει ότι σύντομα θα τους παντρέψω κιόλας, το προβλέπω να μου γίνεται η πρόταση, το νιώθω και τρέμω την ώρα που θα συμβεί!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

2006-05-30T09:17:00.000-07:00

Καλύτερα να αγωνίζεσαι μάταια, παρά να ματαιώνεις έναν αγώνα επειδή φοβάσαι.

Υστ. Η φοιτητική καμπάνια απέτυχε… προς το παρόν.

Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΦΡΑΠΕΔΕΣ

2006-05-24T11:32:00.000-07:00

Τον τελευταίο καιρό πολλά πανεπιστήμια τελούν υπό αγωνιστικό αναβρασμό. Μεταξύ των άλλων η κυβέρνηση αποφάσισε την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μόνο όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα θα έχουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Να προσθέσουμε και τα παράπονα για την σημερινή άθλια-χαοτική κατάσταση στα πανεπιστήμια- τσούπ- έδεσε η συνταγή της επανάστασης! Αποφάσισαν όλοι να αγωνιστούν! Οι καθηγητές με απεργίες εις βάρος των φοιτητών που κόντεψαν να χάσουν την εξεταστική τους (μα καλά δεν υποτίθεται ότι αγωνίζεστε για το καλό των φοιτητών;) και οι φοιτητές με καταλήψεις. Οι τελευταίοι δε έχουν και αυτοκαταστροφικές τάσεις. Αγωνίζονται για το δικό τους καλό με θύματα πάλι τους ίδιους τους εαυτούς τους!
Σε αυτήν την παράνοια αποφάσισαν να συμμετάσχουν και οι φοιτητές του Αγγλικού τμήματος στο οποίο φοιτώ. Ο φοιτητικός σύλλογος συγκάλεσε συνέλευση, μόνο που δεν έβγαλαν επίσημη γραπτή ανακοίνωση, αλλά προφορική. Από στόμα σε στόμα, δηλαδή, και οποία σύμπτωση στην συνέλευση εμφανίστηκαν μόνο οι εκπρόσωποι των κομμάτων και ελάχιστοι απλοί θνητοί φοιτητές. Σε αυτούς τους ελάχιστους ανήκα και εγώ που τυχαία κάτι πήρε το αυτί μου. Είχα μάθημα εκείνη την ώρα και έτσι έτυχε να βρίσκομαι στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή (λέω να αγοράσω κανένα λαχείο, τέτοιος συγχρονισμός σπάνια υφίσταται στην ζωή μου)! Με άλλες δύο συμφοιτήτριες μου πήγαμε στην συνέλευση. Η τρίτη συμφοιτήτρια μου προτίμησε να πάει στο μάθημα- λες και άμα γίνει η κατάληψη θα την ωφελήσει σε τίποτα αυτό. Λες και άμα γίνει κατάληψη μέσα στην εξεταστική θα μπορέσει να πάρει το πτυχίο της. Λες και άμα χαθεί αυτό το εξάμηνο και πάει Σεπτέμβρη η εξεταστική θα μπορέσει μετά να δώσει ΑΣΕΠ-αν και αυτός ο θεσμός καταργείται, σας το πα;
Υπάρχουν δύο ειδών αγωνιστές την σημερινή εποχή. Από την μία είναι οι αγωνιστές-φυτά που ουσιαστικά δεν αγωνίζονται για τίποτε άλλο από το να κερδίσουν έναν καλό βαθμό πτυχίου, τον οποίο δυστυχώς τις περισσότερες φορές κολλάνε στον τοίχο του σουβλατζίδικου τους ή το κρύβουν στο ντουλαπάκι του ταξί τους(Δεν έχω τίποτα με τους σουβλατζίδες προς Θεού, έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι μορφωμένοι άνθρωποι είναι! Με τους ταξιτζήδες πάλι έχω, αλλά ας μην ξεφεύγω από το θέμα).
Η δεύτερη κατηγορία και πιο διαδεδομένη είναι οι αγωνιστές της φραπεδιάς. Είναι οι «ιδεολόγοι» που εντάσσονται σε κάποια πολιτική παράταξη, πατάνε σπανίως έως ποτέ στο μάθημα και αγωνίζονται για το «κοινό καλό» πίνοντας πολλούς φραπέδες, έχοντας βολέψει στα σίγουρα μια θέση στο δημόσιο. Ίσως να μην είναι όλοι έτσι, δεν θέλω να γενικεύω, μιλάω για την πλειοψηφία.
Ας γυρίσουμε στην σημερινή συνέλευση λοιπόν, η οποία συν τοις άλλοις ήταν άκρως δημοκρατική και χουντική ταυτόχρονα. Μπορούσε να μιλήσει όποιος ήθελε, είτε ανήκε σε πολιτική παράταξη είτε όχι. Θα μου πεις υπήρχε και κανένας που να μην ήταν κομματικοποιημένος; Επίσης οι θέσεις του καθενός ήταν σαφέστατες: «Θα κάνουμε κατάληψη και ψηφίστε εμάς γιατί είμαστε το καλύτερο κόμμα». Δεν υπήρξε ούτε ένας που να πρότεινε να μην γίνει η κατάληψη, αλλά ούτε και κάποιος που μπόρεσε να δώσει ένα ουσιαστικό πλάνο για το πώς θα μπορούσαμε να αγωνιστούμε για τα δικαιώματα μας. Ο μόνος αντίλογος που υπήρχε ήταν του αντίπαλου κόμματος που προσπαθούσε να υποβιβάσει το λογύδριο του αντιπάλου του. Είμαστε και πολλές γυναίκες και ο αντίλογος περιείχε πολλές στριγκλιές, άπειρη φλυαρία και μαλλιοτραβήγματα!
Όσο μια τέτοια σκηνή λάβαινε χώρα και αφού είχα ακυρώσει ήδη δύο ιδιαίτερα, επειδή απλούστατα το μαλιοτραβ… εχμ… η συνέλευση μας ήθελα να πω κράτησε πάνω από δύο ώρες, πήρα το θάρρος να κάνω μια ερώτηση-παρατήρηση: «Παιδιά αφού θέλουμε να αγωνιστούμε, εγώ γιατί κάθομαι εδώ τόση ώρα και δεν έχω ακούσει καμία ουσιαστική πρόταση; Το μόνο που βλέπω είναι εσάς να τσακώνεστε μεταξύ σας. Πιστεύετε ότι έτσι θα μπορέσουμε να περάσουμε κάποιο μήνυμα; Πιστεύετε ότι αν τινάξουμε την εξεταστική μας στον αέρα, δείχνοντας έτσι την πλήρη αδιαφορία για το μέλλον μας και την επιθυμία μας να γίνουμε ενεργά μέλη στην κοινωνία αυτή, θα πετύχουμε κάτι; Αν θέλετε να κάνετε κάτι, βγείτε να κάνετε μια πορεία, πηγαίνετε και μιλήστε στον υπουργό ( και δεν εννοώ το Ζούρι) για τα αιτήματα μας, ΚΑΤΙ τέλος πάντων.»
Περιττό να σας πω ότι μου θύμισα τον Δον Κιχώτη όταν πήγε να τα βάλει με τους ανεμόμυλους! Για να μην σας τα πολυλογώ τελικά ψηφίσαμε, μπορούσαμε να ψηφίσουμε όμως μονάχα υπέρ της κατάληψης, μιας και δεν υπήρχε κανένας ομιλητής που να ήταν κατά. Το μόνο που διέφερε ήταν οι θέσεις τους… βέβαια εγώ ακόμα ψάχνω να βρω τη διαφορά!
Ενημερωτικά, η συνέλευση θα επαναληφτεί και τη Δευτέρα, όπου θα αποφασίσουμε αν θέλουμε να συνεχιστεί η κατάληψη. Το σαββατοκύριακο ξεκινά η καμπάνια μου, θα προσπαθήσω να αφυπνίσω όσους περισσότερους φοιτητές μπορώ, μπας και αποκτήσουμε μεγαλύτερη δύναμη. Θα μιλήσω κι εγώ, και ας μην ανήκω σε καμία παράταξη. Δεν θα χάσω την εξεταστική μου με το έτσι θέλω! Θα τη χάσω ξέροντας τουλάχιστον ότι το πάλεψα η κοινή θνητή.

Απουσία

2006-05-23T10:57:00.001-07:00

Σήμερα άφησα το σώμα μου να παραστεί σε όλες μου τις υποχρεώσεις,
μα κανείς δεν κατάλαβε οτι στην πραγματικότητα έλειπα(αφεντικό θα μου το χρεώσεις;)
Ήμουν χιλιόμετρα μακριά, ταξιδευώντας με την ψυχή μου σε άγνωστα μέρη
όπου μυρίζει πάντα καλοκαίρι
και ο άνεμος σου μιλάει στο αυτί ψιθυριστά
για τα αιώνια μυστικά.
Είμαι ακόμα εκεί...

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

2006-05-21T04:08:00.000-07:00

Σήμερα πρέπει να παραστώ σε 7-8 διαφορετικούς ονομαστικούς εορτασμούς:
1. Γιορτάζει η κολλητή μου, η Ελένη
2. Γιορτάζει η συμφοιτήτρια μου, η Ντίνα
3. Γιορτάζει ο Κώστας (άκυρο, αυτός μένει μακριά)
4. Γιορτάζει ο θείος μου ο Κώστας που έχω να τον δω… κάτσε να δεις από πότε… από πέρσι, στην γιορτή του πάλι ή μήπως ήταν πρόπερσι;
5. Γιορτάζει η καλή μου φίλη Έλενα Παπαρίζου (Αμέ!)
6. Γιορτάζει εκείνος ο βουλευτής Κωνσταντίνος Ταδόπουλος που μου υποσχέθηκε διορισμό τις προάλλες!
7. Γιορτάζει η ανιψιά του άντρα της τέταρτης ξαδέλφης του μπαμπά μου. Μόνο που δεν θυμάμαι αν την έλεγαν Κωνσταντίνα ή Ελένη!
8. Μα πρωτίστως γιορτάζει ο αδελφός της φίλης μου Μερόπης. Τον έχω δει μόνο μια φορά αλλά φαίνεται πολύ όμορφ… εχμ… καλό παιδί ήθελα να πω!

Πως θα τους προλάβω όλους αυτούς?!?!?!
Δύο λύσεις υπάρχουν:
1. Να αποκτήσω 7-8 κλώνους Montresor
2. Να βρω σωσίες μου, όπως κάνουν οι VIPS. Αλήθεια προθυμοποιείται κανείς;

Α! Να μην ξεχάσω!

ΝΑ ΠΑΡΩ ΕΝΑ ΕΟΡΤΟΔΑΝΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΔΩΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα!

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ

2006-05-18T15:14:00.001-07:00

Είδα τον «δικηγόρο του διαβόλου» και δεν τρόμαξα, είδα τον «Εξορκιστή» και μετά κοιμήθηκα σαν πουλάκι, αλλά αυτή η Eurovision η απόλυτη ταινία τρόμου! Αλήθεια οι γονείς πρόλαβαν να βάλουν τα παιδάκια τους για ύπνο πριν κάνει την εμφάνιση της η Φινλανδία;
Μήπως αυτοί κατάντησαν έτσι επειδή έτρωγαν πολλά μεταλλαγμένα τρόφιμα;

ΑΧΟΥ ΤΟ ΜΩΛΕ!!!

2006-05-16T11:27:00.000-07:00

Εχθές το πρωί πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο να ανεφοδιαστώ με στυλό και υπογραμμιστές( τους φωσφοριζέ μαρκαδόρους με τους οποίους μπορεί κανείς να υπογραμμίσει τα περιεχόμενα ενός βιβλίου). Η πωλήτρια, μια ευγενέστατη κυρία, μου μιλούσε στον ενικό και με αποκαλούσε συνέχεια «γλυκιά» της και «κουκλίτσα» της. Τελικά με ρώτησε:
-Προετοιμάζεσαι για τις εξετάσεις, ε;
-Ναι, που το καταλάβατε;
-Αλήθεια, τι τάξη είσαι;
-Τελειώνω φέτος… το πανεπιστήμιο!
-Πλάκα μου κάνεις;!;!;!
Εντάξει, το ομολογώ, ήμουν άβαφη και φορούσα αθλητικά ρούχα, αλλά αυτό το πράγμα να με περνάνε πάντα για πολύ μικρότερη από ότι είμαι! Να φταίει άραγε το ότι είμαι κοντούλα λεμονιά; Άλλη πικραμένη ιστορία αυτή, που στην ταυτότητα μου έκανα στρογγυλοποίηση του ύψους μου και έγραψα 1,60(τώρα για 1-2 εκατοστά δεν τίθεται θέμα)! Μήπως φταίει ότι συν τοις άλλοις είμαι μικροκαμωμένη; Πώς είναι οι Κινεζούλες, ένα τέτοιο πράγμα! Φανταστείτε, μπορώ και αγοράζω παιδικά παπούτσια, μιας και το νούμερο μου είναι το 36! Προσθέστε τώρα και ένα παιδικό φεγγαρένιο προσωπάκι με μπόλικες φακίδες συν μια παιδική φωνή σαν της Καλομοίρας … καταλαβαίνετε ότι δεν γλιτώνω με τίποτα!
Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν πήγα μια φορά για bowling με μια φίλη μου, η οποία είναι 2 χρόνια μικρότερη μου. Εκείνη ζήτησε ένα διάδρομο για να παίξουμε και μάλιστα με έκπτωση γιατί παλιότερα (δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα) εάν ήσουν κάτω από 14 μπορούσες να παίξεις bowling φτηνότερα. Εκείνη ήταν 14, εγώ 16. Η κοπέλα που καταχωρούσε τα ονόματα μας την ρώτησε:
-Σίγουρα είστε 14;
και η φίλη μου απάντησε:
-Μα δεν την βλέπετε την φίλη μου, σας φαίνεται για μεγαλύτερη;
-Δίκιο έχεις! συμφώνησε μαζί της προς μεγάλη μου απογοήτευση… ή μήπως όχι;.
Σήμερα το πρωί συνάντησα έναν συμμαθητή μου από το λύκειο που είχα να τον δω από τότε. Εκείνος πάντα με πείραζε επειδή ήταν 1,97 μ. και όσο να ναι είχαμε μια διαφορά ύψους. Κάποτε είχε ζωγραφίσει ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι στον πίνακα και είχε γράψει με ένα βελάκι το όνομα μου και δίπλα έναν γίγαντα που δεν τον χωρούσε ο πίνακας που φυσικά αναπαριστούσε τον ίδιο. Τον συνάντησα καθώς πήγαινα για ένα τουρνέ στις «πολυαγαπημένες» μου δημόσιες υπηρεσίες και ήμουν ντυμένη κάπως πιο σουλουπωμένα βρε παιδί! Τον χαιρέτησα με το όνομα του και εκείνος με κοίταξε από πάνω ως κάτω (μην φανταστείτε καμία μεγάλη διαδρομή δηλαδή, αν και φορούσα τακούνια). Δεν με είχε καταλάβει! Του είπα το όνομα μου. Ακόμα με κοιτούσε λες και είχε συναντήσει εξωγήινο. Χρειάστηκε να του πω και επίθετο συν την ιδιότητα μου ως πρώην συμμαθήτρια του και εκεί επιτέλους έλαμψε το πρόσωπο του: «Εσύ είσαι! Καλά μιλάμε έχεις γίνει ολόκληρη γυναικάρα!» και μετά συνειδητοποιώντας ότι ίσως ήταν υπερβολικά αυθόρμητος συμπλήρωσε: «Εννοώ, έχεις αλλάξει πάρα πολύ, έχεις μεγαλώσει!»
Τελικά έχω μείνει με την απορία μικροδείχνω ή μεγαλοδείχνω; Μήπως τελικά ισχύει ότι τα ράσα κάνουν τον παπά και τα ρούχα την γυναίκα;

Help!!!

2006-05-13T11:01:00.000-07:00

Προσπαθώ εδώ και πολύ ώρα να βάλω τα links σας! Το περίεργο είναι οτι μου έβγαλε μόνο τους μισούς από όσους ήθελα! Γιατί??? Λείπουν πολύ σημαντικοί φίλοι Bloggers που θα ήθελα να βάλω και δεν ξέρω τι κάνω λάθος! Μπορεί κάποιο καλό παιδί να μου δώσει λεπτομερέστατες οδηγίες!
Ευχαριστώ εκ των προτέρων
Με εκτίμηση
Η κουτσή Μαρία των PC

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2006-05-10T08:27:00.000-07:00

Ο Σ. γεννήθηκε σ’ ένα μικρό χωριό κοντά στα Γιαννιτσά. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια του όταν ο Σ ήταν 8 χρονών και ο μικρότερος αδελφός του 6.Από τότε ο Σ έκανε ότι δουλειά περνούσε από το χέρι του για να τα βγάλουν πέρα: Πούλαγε πασατέμπος στον κινηματογράφο, βοηθούσε στα χωράφια, όπου του έδιναν δουλειά πήγαινε. Παράλληλα παρακολουθούσε και το σχολείο, όπου ήταν άριστος μαθητής.
Στα 14 του πήγε μονάχος του στην Θεσσαλονίκη για να δουλέψει σε ένα super market. Είχε ήδη παρατήσει το σχολείο γιατί δεν ήθελε να επιβαρύνει τη γιαγιά του, η οποία στερούνταν από την πενιχρή της σύνταξη για να τον σπουδάσει. Ένα παιδί, μόνο του, ζούσε και δούλευε σε μια άγνωστη πόλη.
Στα 15 του ξεκίνησε να δουλεύει ως οδηγός νταλίκας. Φυσικά και ήταν πολύ μικρός, φυσικά και ήταν παράνομο, μα ήταν άλλες εποχές εκείνες. Ο Σ κυριολεκτικά ωρίμασε στους δρόμους. Ένιωθε όμως ανεξάρτητος και ελεύθερος. Μάζευε εμπειρίες από τα μακρινά ταξίδια που έκανε. Γύρισε όλη την Ευρώπη, διέσχισε όλη την Τουρκία όπου και επισκέφτηκε το παλιό σπίτι της γιαγιάς του, που είχε αναγκαστεί να το αφήσει όταν έγινε ο ξεριζωμός των Ελλήνων από την Μικρά Ασία. Έφτασε μέχρι την Αραβία, τη Ρωσία και τη Σιβηρία!
Ο αδελφός του δυστυχώς δεν ήταν τόσο δυνατός χαρακτήρας. Στα 17 του τρελάθηκε και τον έκλεισαν σε ένα ψυχιατρείο, από όπου τον έβγαλε ο Σ πολύ γρήγορα όταν είδε την άθλια κατάσταση εκεί πέρα και τον τρόπο που τους φέρονταν οι γιατροί. Ανησύχησε πως θα τρελαινόταν ακόμα περισσότερο εκεί μέσα!
Τα χτυπήματα της μοίρας ήταν πολλά, αλλά ο Σ αντί να λυγίσει, πείσμωσε και έβαλε ως στόχο της ζωής του να πετύχει κάποτε ως άνθρωπος.
Στα 23 του γνώρισε την Μ. Τελευταία, έκανε πολλά ταξίδια στη Γερμανία και ήδη είχε κάνει αρκετούς φίλους Έλληνες μετανάστες που ζούσαν εκεί. Ο Θωμάς και η Μάγδα είχαν μια ταβέρνα και σε ένα γλέντι κάλεσαν εκτός από τον Σ και τη Γερμανίδα διευθύντρια και δασκάλα νηπιαγωγείου των δίδυμων παιδιών τους.
Η Μ δεν είχε και αυτή εύκολα παιδικά χρόνια. Ο πατέρας της Μ έπασχε από τα 30 του από σκλήρυνση κατά πλάκας, μια ασθένεια που παραλύει όλο σου το σώμα αργά αργά. Παρόλο που οι ευκαιρίες για δουλειά δεν ήταν πολλές για εκείνον, αυτός και η μητέρα της έκαναν ότι μπορούσαν για να ζήσουν τις 2 κόρες τους. Η Μ έφυγε από το σπίτι στα 16 της για να μην τους επιβαρύνει περισσότερο, αλλά και επειδή δεν άντεχε τους όλο και πιο συχνούς τσακωμούς των γονιών της. Δούλεψε πρώτα ως αισθητικός σε ένα μεγάλο κατάστημα καλλυντικών και αργότερα γράφτηκε στη σχολή νηπιαγωγών.
Συγγενείς και φίλοι την θεώρησαν τρελή που άφηνε μια τόσο καλή θέση για να παντρευτεί έπειτα από 8 μήνες γνωριμίας έναν άφραγκο Έλληνα και να πάει να μείνει σε μια ξένη χώρα. Ο Σ μετά το γάμο αποφάσισε να πάρει ένα δάνειο για να αγοράσει τη δική του νταλίκα. Ένα χρόνο αργότερα γεννήθηκε και η πρώτη τους κόρη. Τα 4 πρώτα χρόνια η νταλίκα ήταν το σπίτι της τριμελούς πλέων οικογένειας, γιατί ταξίδευαν μαζί με τον πατέρα. Με τα λίγα λεφτά που τους έμεναν στην άκρη έχτιζαν σιγά σιγά το σπίτι τους. Τις λίγες μέρες που έμεναν Ελλάδα, καθόταν στο σπίτι του πατέρα του Σ με τον οποίον είχε συμφιλιωθεί ύστερα από πολλά χρόνια.
Γρήγορα όμως ακολούθησε καβγάς μεταξύ του Σ και της Μ με τη δεύτερη γυναίκα του πατέρα του και επειδή ήταν περήφανοι άνθρωποι πήγαν να μείνουν στο σπίτι τους το οποίο δεν είχε ούτε ρεύμα, ούτε νερό και ελάχιστα έπιπλα. Άλλωστε η κόρη έπρεπε να πάει στο νηπιαγωγείο και δεν μπορούσαν πια να ταξιδεύουν όλοι μαζί.
Παρόλα αυτά ο Σ και η Μ τα κατάφεραν. Σήμερα γιορτάζουν την 22η επέτειο του γάμου τους και είναι το ίδιο αγαπημένοι όπως τον πρώτο καιρό. Οι κακές γλώσσες συνεχίζουν να μιλάνε για αυτούς, μα αυτή τη φορά επειδή ζηλεύουν. Ζηλεύουν που ο Σ και η Μ έχουν δημιουργήσει μια πολύ ευτυχισμένη και δεμένη οικογένεια. Ζηλεύουν που οι δυο κόρες τους διαπρέπουν η κάθε μια στον τομέα της (ως τώρα τουλάχιστον) και κυρίως που είναι καλά παιδιά. Ζηλεύουν που ο Σ έχει τη δική του δουλεία και δεν είναι υπάλληλος κανενός και που έχουν το δικό τους σπίτι και δεν είναι στα νοίκια. Μα το κυριότερο ζηλεύουν που οι άνθρωποι αυτοί, ενώ ξεκίνησαν χωρίς κανένα εφόδιο, τελικά πέτυχαν κάτι στη ζωή τους.
Μαμά και μπαμπά χρόνια σας πολλά για σήμερα!
Είμαι πολύ περήφανη για σας!

2006-05-08T04:57:00.000-07:00

Μάθημα Αγγλικών

-Κυρία, ο Frying Pan είναι αδελφός του Peter Pan?
-... (!!!)

*frying pan= τηγάνι

2006-05-06T15:34:00.000-07:00

Α ρε πατέρααααα

Ε όχι δεν αντέχω άλλο!
Εδώ και ένα μήνα ο μπαμπάκας αποφάσισε να πάρει άδεια από τον εαυτό του από τη δουλειά και να καθίσει σπίτι! Μόνο που υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι: Δεν είναι άνθρωπος που μπορεί να καθίσει για πολύ σε ένα μέρος και να μην κάνει τίποτα! Άνθρωπος υπερβολικά ανήσυχος εκ φύσεως!
Έτσι, ξεκίνησε τα μαστορέματα στο σπίτι, στον κήπο, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι του σκύλου, στο σπίτι του γείτονα και γενικότερα όπου βρει ευκαιρία για να επιδιορθώσει κάτι. Δεν λέω ο μπαμπάς είναι πολυτάλαντος. Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, επιπλοποιός, αρχιτέκτονας, χτίστης, διακοσμητής, μηχανικός αυτοκινήτων, αγρότης, κηπουρός… Ένα πολυμίξερ ειδικοτήτων ο μπαμπάς!
Το κακό είναι ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε μόνος του και χρειάζεται από δύο- τρεις βοηθούς, δηλαδή εμάς!
-Γυναίκααααα, φέρε το κατσαβίδι!
-Κόρη, φτιάξε μου έναν καφέ
-Μικρή μου κόρη, φέρε μου και ένα ποτήρι νερό!
-Ελάτε λίγο να κρατήσετε αυτό!
-Πάτα λίγο το γκάζι!
-Σκούπισε λίγο εδώ πέρα!
-Βοήθα με να συμμαζέψω αυτά!
-Αυτόν τον καφέ που ζήτησα, θα τον φέρει επιτέλους κανείς;
-Εδώ δίπλα σου τον άφησα πατέρα!
Δεν είναι ότι δεν θέλουμε να τον βοηθήσουμε, γενικότερα είμαστε δεμένοι οικογένεια και βοηθάμε ο ένας τον άλλο, αλλά όχι και 24 ώρες το εικοσιτετράωρο! Ναι το έχει και αυτό ο πατέρας. Άπαξ και ξεκινήσει δεν σταματά να δουλεύει με τίποτα! Περνάνε 1 ώρα, 2, 4 ώρες, μετά τις 8 αρχίζουν οι υπερωρίες! Και το στομάχι γουργουρίζει, το κινητό κουδουνίζει (γιατί με ψάχνουν οι φίλοι που με έχουν χάσει), κατά τα μεσάνυχτα αρχίζω να ψιλονυστάζω κιόλας… να μην μιλήσω για όλες τις άλλες ασχολίες που μένουν πίσω, πολύ πίσω!
Αφήστε που δεν είμαστε και πολυτάλαντοι όπως αυτός και η χειρότερη όλων εγώ!
-Κράτα λίγο αυτό καλή μου
ΚΡΑΑΑΑΑΑΤΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ [ηχητικό εφέ που υποδηλώνει πως ότι και αν ήταν αυτό που κρατούσα, μόλις έκανε κατακόρυφη πτώση και συνθλίφτηκε στο πάτωμα!]
….

-Καθάρισε αυτό το τζάμι λίγο εδώ πέρα
-Να το καθαρίσω, αλλά με τι;
….

-Μπορείς να μου φέρεις το τέτοιο από κει πάνω; [έτσι ακριβώς το είπε]
-Ποιο τέτοιο μπαμπάκα;
-Αυτό που είναι εκεί πάνω!
-Αααααα μάλιστα! [Τα μάτια μου ψάχνουν απεγνωσμένα στο ταβάνι μπας και εντοπίσω αυτό που εννοεί!]
Ακόμα προσπαθώ να το βρω βασικά!