Wednesday, August 02, 2006

At A Loss For Words

Μου είναι πάντοτε πολύ δύσκολο να βρω τα κατάλληλα λόγια, όταν πεθαίνει κάποιο πολύ οικείο πρόσωπο φίλου μου. Είναι μια απώλεια μη αναστρέψιμη και αυτός ο πόνος είναι αβάσταχτος.
Ο κυριότερος λόγος που δεν έχω τι να πω είναι επειδή ΔΕΝ υπάρχει κάτι για να πεις. Ίσα ίσα η γλώσσα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.
Το καλύτερο που μπορείς, ίσως, να κάνεις είναι να δώσεις μια ζεστή φιλόξενη αγκαλιά, να σταθείς πλάι στον άνθρωπο σου και να μην τον αφήσεις να αισθανθεί μόνος. Διότι αυτό ακριβώς μας θυμίζει ο θάνατος: Ότι είμαστε μόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο. Κάποιος είχε πει ότι η θλίψη που νιώθουμε όταν χάνουμε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο είναι άκρως εγωιστική. Δεν στεναχωριόμαστε για τον άνθρωπο που έφυγε (αυτός εξάλλου ή δεν νιώθει τίποτα πλέων ή βρίσκεται κάπου πολύ καλύτερα), αλλά για τους ίδιους τους εαυτούς μας, επειδή δε θα μπορέσουμε να τον ξαναδούμε.
Λένε πως η αγάπη δεν είναι πραγματική αγάπη, όταν έχουμε κτητικά αισθήματα απέναντι στον άλλο. Είναι λάθος να λέμε ο/ η φίλος/η ΜΟΥ, ο εραστής ΜΟΥ, ο/ η σύζυγος ΜΟΥ. Προσωπικά δεν το βλέπω τόσο στενά, νομίζω ότι αυτή η αντωνυμία δείχνει ότι απλά αισθανόμαστε τον άνθρωπο αυτό πολύ κοντά μας.
Από την άλλη, ίσως και να είμαι κτητική. Δύσκολα θα έλεγα αυτό που είχε πει μια γειτόνισσα όταν ρωτήθηκε γιατί δεν παντρεύτηκε τον σύντροφο της με τον οποίο ήταν μαζί για πολλά χρόνια: «Δεν ήθελα να τον κάνω κτήμα μου, ήθελα κάθε λεπτό που είναι μαζί μου να είναι επειδή το επέλεξε ο ίδιος».
Όταν πριν μερικά χρόνια έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος της, είπε το εξής στην κόρη της: «Ξέρεις τι με στεναχωρεί; Ότι ενώ κάναμε τόσα πολλά πράγματα μαζί, αυτό το ταξίδι το έκανε μόνος του, όπως κάποτε θα το κάνω μόνη μου κι εγώ». Όντως, στα σπουδαιότερα γεγονότα της ζωής μας, είμαστε μόνοι μας.
Τελικά σφάλλουν οι κοινωνιολόγοι που λένε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ων. Αντιθέτως η μοναχικότητα είναι στη φύση μας. Η συντροφικότητα είναι επίκτητη, την επιλέγουμε. Άλλωστε, προϋποθέτει και την συγκατάθεση του άλλου.
Από την άλλη θεωρώ τη συντροφικότητα το αλατοπίπερο της ζωής. Μπορούμε να φάμε κι ένα φαγητό χωρίς αλάτι, αλλά σίγουρα είναι πιο νόστιμο και απολαυστικό με τα κατάλληλα μπαχαρικά. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, που σε ένα γνωστό παραμύθι η κόρη ενός βασιλιά είπε ότι τον αγαπάει σαν το αλάτι. Βέβαια το να πετύχεις τη σωστή δοσολογία, θέλει τέχνη. Εκεί βρίσκεται το μυστικό.

29 Comments:

Blogger Sigmund_01 said...

Ποτέ ΜΟΥ...
Συμφωνούμε απόλυτα...
Όπως και για τα μπαχαρικά...
Συμφωνώ απόλυτα...
Μόνοι μας;
Μήπως τελικά είναι επιλογή μας;

10:23 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Δεν ξέρω, ίσως κάποιες φορές να είναι και επιλογή μας.

10:41 AM  
Blogger zouri1 said...

εγω παλι οχι.Η συντροφικοτητα,δεν ειναι το μυστικο για την ευτυχια.
Η ευτυχια ειναι ενα προσωπικο μονοπατι.

10:46 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Ζουρι συμφωνούμε εν μέρει. Όπως είπα είμαστε κατα βάθος μοναχικά όντα. Απλά εγώ στο μονοπάτι που επέλεξα θέλω και κάποιους ανθρώπους γύρω μου, εφόσον βέβαια το θέλουν κι εκείνοι... :-)

11:35 AM  
Blogger zouri1 said...

συγνωμη.Εννοεις φιλους ή σχεση?

11:45 AM  
Blogger tsitas said...

Einai idiaitera simantiki i frasi pou egrapses gia tin egoistiki thlipsi pou aisthanomaste me tin apwleia kapoiou. To eixe grapsei an thimamai kala o Leo Buscalia (elpizo na to grafo sosta), kai einai poly alithia!
Vevaia, diafono ligo gia tin ktitikotita. Prepei omos na diaforopoiisoume tis lekseis ktitikotita kai pniksimo. To na eisai ktitikos opos eipes kai esi deixnei ston allon oti einai monadikos gia esena (arkei na min ton pnigeis), kai ayto kata ti gnwmi mou einai kai themito kai omorfo.
Telos, ws pros tin koinwnikotita, fantazomai oti otan oi koinwniologoi (kai oxi mono) lene oti eimaste koinwnika onta ennooun oti logw tis logikis pou mas diakatexei (i opoia den einai epiktiti) theloume na synanastrefomaste me allous anthropous. Egw prosopika to exo anagki ayto. Den tha mporousa na me fantasto mono gia poli megalo xroniko diastima. Gia ligo einai anazoogonitiko alla meta apo kapoia stigmi ginetai poli vasanistiko na eisai monos sou.

11:57 AM  
Blogger ioannisxen said...

Και η σιωπή είναι ομιλία!Καλύτερα είναι μια στιγμιαία παύση ανάμεσα σε δύο ομιλίες.
Από την άλλη ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο οριζοντιωμένοι και με ανοιχτά τα χέρια και πεθαίνουμε πάλι οριζοντιωμένοι με κλειστά τα χέρια. Και στην γέννηση και στον θάνατο είμαστε μόνοι.Απλά κοιτάζουμε στο μεσοδιάστημα να βρούμε συντρόφους.Άραγε τα blogs τι είναι;

Καληνύχτα σου(σας)!

1:09 PM  
Blogger Gordon said...

Μοναχικότητα σημαίνει δεν ανήκω σ' εσάς, δε σας καταλαβαίνω, δε με καταλαβαίνετε, και οχι είμαι μόνος.
Πολλές φορές είναι απαραίτητη για να μπορέσει να αδειάσει το μυαλό και να αναγεννηθεί το πνεύμα.

11:29 PM  
Blogger Gordon said...

Απ' την άλλη πάλι, η συντροφικότητα είναι μια ανάγκη μόνο που η σωστή δόση είναι δύσκολο να βρεθεί γιατί συνεχώς μεταβάλλεται η ανάγκη, και εύκολα μεταμορφώνεται σε κτητικότητα.


(ουφ τι γράφω πρωί πρωί, κάνει και ζέστη)


Πολύ καλό πόστ δις άστεγη :p

12:17 AM  
Blogger ptwsh said...

Μαγειρική ακόμη και στον έρωτα. Πολύ όμορφο το κείμενο. Αλλά αν δεν είναι ωραίο το δικό σου..ποιανού θα είναι;

Πάντως, επετρεψέ μου να συμφωνήσω απόλυτα με τον εγωισμό που μας "πιάνει" όταν χάνουμε κάποιον δικό μας.
Περίεργες οι αντιδράσεις της είδησης ενός θανάτου. Υπάρχουν περιπτώσεις βέβαια που αυτός που χάνει κάποιον, δεν επιθυμεί την φιλόξενη αγκαλιά που λες. Και είναι σεβαστό βέβαια. Για τι περίπτωση μπορεί να μιλάμε τότε;

12:19 AM  
Blogger zero said...

Πολυ καλο το ποστ.

ζερο.

1:52 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Καλησπέρα συνbloggoi. Μου άρεσαν πολύ τα σχόλια σας! :-)
-Ζουρι μιλούσα γενικότερα για τις ανθρώπινες σχέσεις, το είδος των σχέσεων το άφησα στην επιλογή του καθενός. Μωρέ μήπως μιλάω πολύ κρυπτικά και γίνομαι δυσνόητη???
-Tsitas αν σου πώ οτι το σχετικό με τον εγωισμό στο θάνατο κάπου το είχα ακούσει-διαβάσει αλλά δεν ήξερα ποιος το είπε? Για την κτητικότητα συμφωνώ απόλυτα με το διαχωρισμό που κάνεις. Όσο για την κοινωνικότητα κι εγώ την επιθυμώ, αλλά δεν παύω να το θεωρώ κάτι επίκτητο.
-Ιωάννη όντως μεγάλη η σημασία της σιωπής και είναι καλό να την σεβόμαστε. Πολύ ωραία η εικόνα που περιέγραψες για τη ζωή και το θάνατο. Όσο για το τι είναι το blogging συμφωνώ οτι είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, αν και όχι μόνο αυτό.
-Gordon ας πούμε οτι η μοναχικότητα είναι και αυτή μια μορφή εγωισμού. Παρ'ολα αυτά την βιώνουμε. Για αυτό πιστευώ οτι η σωστή δοσολογία μοναξιάς-συντροφιάς είναι το ζητούμενο και το επιδιωκούμενο. Αν και μάλλον για τον καθένα είναι διαφορετική συνταγή.
-Πτώση το σχόλιο σου μου θύμισε την "Πολίτικη Κουζίνα", το έχεις δει το έργο? Όσο για αυτό που λες για την ανάγκη που νιώθει ο άλλος να μείνει μόνος μετά την είδηση ενός θανάτου μου έχει τύχει και σε δικό μου άνθρωπο. Το σέβεσαι, ακόμα και αυτό δείχνει οτι τον καταλαβαίνεις κ οτι είσαι δίπλα του με το να του δίνεις το χρόνο που χρειάζεται.
-Ζερο σε ευχαριστώ. Θα μπορούσα άραγε να σε πείσω να μοιραστείς τις σκέψεις σου με μας?

3:24 AM  
Blogger ptwsh said...

Η καλύτερη ελληνική ταινία που έχω δει.

Zero -> ... :))

4:26 AM  
Blogger tsitas said...

Leo Buscalia - "Na zeis, na agapas kai na mathaineis"

6:22 AM  
Blogger ONOMATODOSIA said...

mia agkalia ... ti allo?
einai to kalutero

7:51 AM  
Blogger Χρήστος Φασούλας said...

Συμφωνώ με το αλάτι. Φτάνει μην παραπέσει και γίνει λύσσα...

11:26 AM  
Blogger homelessMontresor said...

-Πτώση :-)
-Τσιτας ευχαριστώ πολύ!
-Ονοματοδοσία μια αγκαλιά=χίλιες λέξεις :-)
-Χρήστο να φροντίζεις να είναι καλά κλειστό το καπάκι της αλατιέρας για να μην έχεις κανένα ατύχημα :Ρ

12:09 PM  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Οτι και να πω θα ειναι βλακεια.
Οποτε μονο σιωπη...

1:55 PM  
Blogger Χρήστος Φασούλας said...

Μπα, συνήθως το καπάκι είναι καλά κλειστό. Αλλά το παρακάνουμε με τη δοσολογία...

2:15 PM  
Blogger homelessMontresor said...

-Νίκο ... :-)
-Χρήστο Ω ναι έχεις δίκιο, απλά προτιμάμε να κατηγορήσουμε την αλατιέρα παρά τον ίδιο μας τον εαυτό.

5:15 AM  
Blogger Γωγώ said...

Ωραίο κείμενο. Πιστεύω ότι εκείνες τις ώρες τίποτα δεν είναι αρκετό για να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα...σίγουρα όμως μια αγκαλιά είναι προτιμότερη αφού όπως είπες και εσύ δεν υπάρχουν λόγια! Δεν ξέρω πάντως αν όλοι οι άνθρωποι στεναχωριούνται επειδή δεν θα ξαναδούν το άτομο που πέθανε. Εννοώ ότι ναι, πονάς που δεν θα είναι ποτέ πια μαζί σου αλλά σίγουρα πονάς και που έφυγε, που συναίβει αυτό στον ανθρωπό σου, σε κάποιον που αγαπάς. Όσο για το αλάτι καλό είναι αλλά όπως είπαν και μερικοί άλλοι αρκεί να μην παραπέσει. Καλή είναι μοναξιά αν όμως την επιλέγεις εσύ που και που όχι όταν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς!

6:19 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Γωγώ δεν μπορώ μονάχα παρα να συμφωνήσω.

9:45 AM  
Blogger sorry_girl said...

Είμαστε πάντα μόνοι. Αλλά όταν το παραμυθάκι του "μαζί" συμβαίνει στ ' αλήθεια , τί όμορφα που φαίνονται όλα!
Ωραίο κείμενο!

4:17 AM  
Blogger homelessMontresor said...

"όταν το παραμυθάκι του "μαζί" συμβαίνει στ ' αλήθεια"
Sorry_girl έγραψες! Τι ωραίο συναίσθημα πράγματι!!!

3:50 AM  
Blogger Little_Pat said...

"Μόνοι μας γεννιόμαστε, κι ακόμη πιο μόνοι πεθαίνουμε..."
Μου άρεσε το κείμενό σου, homeless. Πολύ. Είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε τη διαφορά μοναξιάς και μοναχικότητας. Ώρες-ώρες, αναρωτιέμαι πιο από τα δύο είναι πιο οδυνηρό. Η μοναξιά, αναμφισβήτατα, πονάει πολύ. Η μοναχικότητα, όμως... για να φτάσει κάποιος να την επιλέξει, άραγε πόσο και πόσα τον έχουν απογοητεύσει και πληγώσει;...

9:20 PM  
Blogger isobel said...

πολύ ωραίο όντως το ποστ
συμφωνώ κ γω ότι η θλίψη σε αυτές τις περιπτώσεις εμπεριέχει εγωισμό σε πολύ σοβαρά ποσοστά
πάντως δεν είναι απαραίτητο να πεις κάτι σε αυτόν που χει το νταλκά του, νομίζω πως η συνύπαρξη μαζί του με υπομονή κ κατανόηση είναι η καλύτερη συμπαράσταση

3:42 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Isobel ναι τα λόγια μάλλον είναι περιττά! Απλά η κατανόηση είναι πολύ πιο δύσκολο πράγμα από τα λόγια, αλλά εκεί δεν βρίσκεται η αξία της?

4:51 AM  
Anonymous Anonymous said...

Cool blog, interesting information... Keep it UP » » »

1:16 AM  
Anonymous Anonymous said...

Wonderful and informative web site. I used information from that site its great. »

10:18 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home