Friday, January 05, 2007

Ματαιοδοξία

Όσο αυξάνονται οι επιτυχίες στη ζωή σου, τόσο πιο ματαιόδοξος γίνεσαι. Αρχίζω να καταλαβαίνω τους διάσημους ηθοποιούς ή τους σταρ του τραγουδιού. Είναι λογικό, όταν σου λένε συνέχεια «Μπράβο» κάποια στιγμή, χωρίς να το θέλεις βλέπεις τον εαυτό σου ως κάτι ανώτερο από τους άλλους. Δεν είναι μόνο τα λόγια, αλλά και η αίσθηση της δημοτικότητας: όλοι θέλουν να κάνουν παρέα μαζί σου επειδή είσαι σπουδαίος, όλοι σου φέρονται με το γάντι γιατί είσαι άνθρωπος ξεχωριστός. Όταν όλοι ασχολούνται με σένα, ξεχνάς να ασχοληθείς με τους άλλους, αφού δεν τους έχεις ανάγκη πλέων, αφού ότι και να κάνεις, όλοι θα σε ακολουθούν. Παύεις να ασχολείσαι με τη βελτίωση του εαυτού σου, μιας και τα φαινόμενα δείχνουν ότι έχεις επιτύχει το τέλειο, ποιος ο λόγος τώρα να κουράζεσαι άδικα;
Κι όμως τότε είναι που θέλει την περισσότερη δουλειά. Πρέπει να μάθεις να μένεις ο εαυτός σου, αυτός που ήσουν πάντα. Μόνο έτσι καταφέρνεις να μείνεις στην κορυφή, αλλιώς εσύ ο ίδιος θα σε γκρεμίσεις από το βάθρο που σ’ έχουν ανεβάσει. Πρέπει να μάθεις να χρησιμοποιείς σωστά τη νέα σου «δύναμη». Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τα σημαντικά από τα ασήμαντα, τα αληθινά από τα ψεύτικα, την αγάπη από την υστερόβουλη κολακεία. Σαν το παγώνι που ανοίγει την ουρά του για να προσελκύσει την προσοχή μας. Ξεχνάμε όμως ότι αυτά που έχουν την μεγαλύτερη αξία είναι όσα δεν φαίνονται.
Πρέπει (με τόσα πρέπει ακούγομαι λιγάκι σαν δασκάλα, το ξέρω) ακόμα να μάθεις να δέχεσαι την καλοπροαίρετη αρνητική κριτική, γιατί χωρίς αυτήν δε θα μπορέσεις να δεις καθαρά τον εαυτό σου. Χωρίς την κριτική το είδωλο που σου επιστέφει ο καθρέφτης είναι παραμορφωμένο. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, όταν την μη πραγματική αυτή εικόνα, ενισχύουν διάφοροι κόλακες. Πρέπει, επίσης, να μάθεις να αντέχεις το ψυχολογικό πόλεμο που σου κάνουν όσοι θα ήθελαν να είναι στη θέση σου και το σημαντικότερο: Να μπορέσεις να καταλάβεις πότε είναι η ώρα να δώσεις τη σκυτάλη στον επόμενο και να αποχωρήσεις με αξιοπρέπεια από τη σκηνή.
Θα μου πείτε: «Και τι μας τα λες όλα αυτά; Είναι κανείς από μας ο Brad Pitt ή η Δέσποινα Βανδή ή η Montresor;». Μάλλον όχι, δεν είστε, δεν σας ξέρω και όλους προσωπικά για να το πω με απόλυτη βεβαιότητα, αλλά δε χρειάζεται να είσαι VIP για να την ψωνίσεις (Καλέ γιατί στρέψατε όλοι ξαφνικά το βλέμμα σας επάνω μου;)! Φτάνουν μερικές επιτυχίες στη δουλειά σου ή λίγο ταλέντο ή μια αρκετά ελκυστική εμφάνιση ή κανένας λόγος απολύτως (ξέρω και πολλούς τέτοιους ανθρώπους, πιστέψτε με!) για να αρχίσεις να πιστεύεις στις υπερφυσικές δυνάμεις του εαυτού σου, παρά στις περίεργες συμπτώσεις της μοίρας. Η αλήθεια βέβαια βρίσκεται κάπου στη μέση αυτών των δύο άκρων.
Η ζωή, όμως, έχει πάντα το σκληρό της τρόπο για να σε προσγειώνει. Για να το αποφύγεις αυτό, καλό είναι να είσαι πάντα προετοιμασμένος. Να έχεις γνώση των καλών σου στοιχείων (η μαγική αστερόσκονη που σε απογειώνει και σε κάνει να πετύχεις το ακατόρθωτο), αλλά να θυμάσαι πάντα και τα αρνητικά σου (το αλεξίπτωτο που θα σε σώσει την ώρα της πτώσης). Σε αυτό βοηθάνε πάντα οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά και δεν διστάζουν να σου επισημάνουν το λάθος σου. Έχε πάντα τα μάτια σου ανοιχτά για να ξεχωρίζεις τους πραγματικούς φίλους και τα αυτιά σου διαθέσιμα για να ακούσεις την κριτική τους. Το στόμα ας μείνει αμέτοχο καλύτερα!

20 Comments:

Blogger nosyparker said...

Βρε πουλάκι μου, 4μιση η ώρα το πρωί τι κάθεσαι και γράφεις; Θα χαλάσουν τα ματάκια σου!

12:51 AM  
Blogger nosyparker said...

Χμ... τώρα που το ξαναβλέπω, είναι 10:52. Το ρολόι σου πάει 2 ώρες μπροστά.

12:52 AM  
Anonymous homelessmontresor said...

Xixi Nosy δεν έχω ρυθμίσει την ώρα στο blog μου! Κι άλλοι την έχουν πατήσει κ με θεώρησαν πιο βαμπίρ απ' ότι πραγματικά είμαι!!

4:01 AM  
Anonymous Vermint said...

Κανένας δεν είναι το κέντρο του κόσμου… ούτε καν το κέντρο του κόσμου του. Χωρίς τον ΑΛΛΟ, το ΕΓΩ είναι ένα τίποτα. Το να βρεθεί κανείς σε μια κορυφή, δεν του προσφέρει τίποτα θετικό, αν από κει πάνω δεν μπορεί πια να διακρίνει τους άλλους σαν ίσους. Αυτό, ίσως και να ‘ναι η καλοσύνη, που δεν αντανακλάται στον καθρέφτη, αλλά στον ΑΛΛΟ. Η παραμονή στην κορυφή, κρύβει (για μένα) τη μοναξιά του θηρίου, με την έννοια του ότι για να θεωρήσει κανείς τον εαυτό του ως μοναδικό κορυφαίο, αδυνατεί προφανώς να διακρίνει τα προσόντα και τις ικανότητες των συνανθρώπων του, αδυνατεί να δει τις καλές πλευρές τους και ως εκ τούτου, αδυνατεί να τους αγαπήσει. Η αγάπη και το ξόδεμά της, είναι από μένα η μεγαλύτερη ευχή που μπορώ να δώσω, αλλά και να πάρω κι όχι μόνο για τη νέα χρονιά, αλλά για κάθε νέα χρονιά. Αγάπη και υγεία, μέσα απ’ την καρδιά μου. :)

5:33 AM  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Ειναι μεγαλη "κουφαλα" ο δημιουργος μας.
Ξερει να χτυπαει παντα οταν πρεπει...

11:08 AM  
Blogger Άβατον said...

Όμορφο Post.
Θα συμφωνήσω με τον Vermint & Πρέζα TV ;P

2:46 PM  
Anonymous Γκρίνια said...

Ξέρω οτι οι φιλοσοφικές σου τάσεις σε πιανουν αξημέρωτα!Αλλα ξερεις επισης οτι ολους στη ζωη ερχεται μια στιγμή που μας συμβαινει αυτο.το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να εχεις καβατζα ενα καλαμι στο σπιτι και οταν το παθαινεις αυτο που λες ανεβαινεις πανω του κανεις μια βολτα και επειτα κατεβαινεις!Μετα απο αυτη τη βολτα λες ευχαριστώ αλλα δε θα ξαναπαρω!!!!Η λυση ειναι απλή!!!!

4:51 AM  
Blogger homelessMontresor said...

-Vermint λέμε "αγάπη τι δύσκολο πράγμα", κυρίως επειδή είναι δύσκολο να αποβάλλουμαι τον εγωισμό μας. Αν όμως το καταφέρεις βλέπεις πόσα πολλά έχανες τόσα χρόνια κλεισμένος στον εαυτό σου! Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και σου εύχομαι ακριβώς το ίδιο!
-Νίκο κάποιες φορές κάνεις τόσο εύστοχα σχόλια σε μια σειρά μόνο, πως το κάνεις αυτό, μου λες?
-Άβατον θες να πεις οτι σου άρεσαν περισσότερο τα σχόλια????? Μπουαααααα! (Έχω δρόμο ακόμα να αποτινάξω την ματαιοδοξία από πάνω μου!):Ρ
-Φίλτατη γκρίνια η μέθοδος αυτη που περιγράφεις είναι δοκιμασμένη? Μου εγγυάσαι οτι δεν θα γκρεμοτσακιστώ? :-))

10:56 AM  
Blogger Lamiotis said...

Όταν γίνω τόσο γνωστός όσο περιγράφεις μάλλον θα απαντάω στα ποστ σου μέσω του/της γραμματέως μου. Μέχρι τότε θα τα απαντάω ο ίδιος. (Βρε κάτάντια να μην έχω μια γραμματέα καλλίγραμη και με πολλά προσόντα!!!)

4:22 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Λαμιώτη αφού θα καταδέχεσαι να απαντάς στο ποστ μου, έστω και με τη βοήθεια της γραμματέως σε διαστάσεις μοντέλου, είμαι σε καλό δρόμο! :-)

3:53 AM  
Blogger ΣεΞπΥρ said...

Ματαιότητες ματαιοτήτων τα πάντα....ξέρεις πως πάει.

Καλή χρονιά και από αυτό το μετερίζι!

9:02 AM  
Blogger Alexandra said...

θέλει εσωτερική ωριμότητα και ιδιαίτερη δουλειά με τον εαυτό του ο καθένας για να μην το 'καβαλήσει' όταν έρθει η επιτυχία.

2:20 PM  
Blogger Fibi said...

Είναι καλό να μας λένε τα άσχημα και όχι μόνο τα καλά, θα καβαλήσουμε κανένα καλάμι και όποιον πάρει ο χάρος μετά :)

Όμως το είδος μας είναι ταξιδιάρικο δεν μπορούμε να είμαστε για πολύ προσγειωμένοι στη γη...

καλημέρες

4:15 AM  
Blogger ptwsh said...

Όποιος κοιτιέται πολλές ώρες στον καθρέπτη.. τρώει σκατά!

Τώρα μου ρθε. Σωστή για άλλη μια φορά βεβαίως βεβαίως.

Κρατάω το * οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά και δεν διστάζουν να σου επισημάνουν το λάθος σου

Μετρημένοι στα χέρια. Ας είναι. Καλύτερα, να μη γίνονται πολύπλοκα τα πράγματα.

6:48 AM  
Blogger homelessMontresor said...

-Sexpur Καλή χρονιά κ σε σένα!
-Αλεξάνδρα ακριβώς!
-Fibi έχεις δίκιο, εμείς τα alien έχουμε ένα πρόβλημα με την προσγείωση! :-Ρ
-Πτώση κάλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι! Αυτό ισχύει και μάλλον για τους μετρημένους ανθρώπους! :-)

3:28 AM  
Anonymous N.Ago said...

Πολυ καλο! Να'σαι καλα!

10:33 AM  
Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Η αυτογνωσία είναι το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί να έχει κάποιος. Είναι η κινητήρια δύναμη που ωθεί τον άνθρωπο στην αναζήτηση γνώση και της ατομικής βελτίωσης. Η αυτογνωσία δεν προϋποθέτει τρίτους να κρίνουν, αλλά αποκλειστικά να ρωτάς τον εαυτό σου κάθε φορά τι καλό έκανα σήμερα και τι κακό, αν έπρεπε να ζητήσω συγνώμη από κάποιον γιατί έκανα αυτό το κακό; Μέσα από την επίγνωση της υπάρχουσας κατάστασης μπορώ να παλεύω και να θέτω νέους στόχους ρεαλιστικούς. Ίσως έτσι -όχι ίσως, αλλά βέβαια- πετύχω να ελέγχω και τον εαυτό μου και αποφύγω τους χαρακτηρισμούς του φίλαυτου και ονειροπαρμένου ή τυχάρπαστου.

11:55 AM  
Blogger tsitas said...

Έλα μωρέ.. Αν δεν υπήρχα κι εγώ, τι νόημα θα είχαν αυτές οι συζητήσεις...
:)

9:36 AM  
Blogger homelessMontresor said...

-N. ago thanks!
-Δείμε του Πολίτη, σκαλοπάτι σκαλοπάτι οδηγούμαστε στην αυτογνωσία, αλλά σε κάθε βήμα αποκτάμε και καλύτερη θέα των πραγμάτων!
-Τsitas, συμφωνώ, διαφορετικά ο κόσμος μάλλον θα ήταν αρκετά βαρετός!

10:14 AM  
Blogger KOSTAS PAPAPOSTOLOU said...

Πολύ συχνα όταν οι άνθρωποι πληγώνονται από τους άλλους και όχι μόνο τότε, επιστρέφουν τις επενδύσεις στον εαυτό τους. Αναφέρομαι στον Ναρκισσισμό που μπορεί να πάρει και ακραίες διαστάσεις. Η στροφή στον ευατό μας, σαν ιδανικό αντικείμενο, είναι μια ασυνείδητη διεργασία. Το υποκείμενο είναι ικανοποιημένο. Το αν αυτό κρύβει και τον πόνο μιας ψυχικής διαταραχής και σε τι βαθμό είναι δύσκολο να το ξέρει κανείς. Ένα ναρκισσικό εγώ μπορεί να μην έχει ανάγκη από τον Άλλον, να τον έχει ενσωματώσει. Είναι πιό μοναχικός ο δρόμος αυτός? Ποιός μπορεί να το πει?

5:28 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home