Friday, May 04, 2007

Φαντάσματα

Περίεργο πράγμα η μνήμη. Μπορεί να μη θυμάμαι τι έφαγα εχθές, αλλά θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια ένα βλέμμα που με αναζητούσε γεμάτο προσμονή πριν 3 χρόνια. Οι μέρες μου τον τελευταίο καιρό είναι τόσο γεμάτες γεγονότα που δεν προλαβαίνω καν να στεναχωρηθώ ή να χαρώ για κάτι. Κι όμως μπορεί όλη μέρα να κουβαλάω την αίσθηση του φιλιού που μου έδωσες εχτές το βράδυ ή να χαμογελάω μόνη μου με εκείνη την πανέξυπνη ατάκα που μου είπες για καλημέρα όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο σήμερα το πρωί. Μαζεύω τις στιγμές μας και τις ανακαλώ τις άπειρες φορές που μου λείπεις.

Τώρα κάθομαι δίπλα σου, ενώ εσύ οδηγάς. Δε θυμάμαι που είπες ότι θα πάμε. Όταν είμαι μαζί σου, ξεχνάω τον έξω κόσμο και δεν με νοιάζει που βρίσκομαι, αρκεί να βρίσκομαι μαζί σου. Ο έξω κόσμος παίρνει άλλες διαστάσεις, μοιάζει μαγικός, μυστηριακός και όμως τόσο αληθινός. Πιο αληθινός απ’ όταν είμαι μακριά σου κι ας είναι τότε πιο ρεαλιστικός και υλιστικός.

Ανεβάζεις ταχύτητα, θες να προσπεράσεις ένα παμπάλαιο πράσινο αυτοκίνητο που ανήκει σε έναν παππού με τεράστια γυαλιά σαν κιάλια. Και τότε τους βλέπω! Εσύ δεν τους πρόσεξες γιατί πρέπει να φρενάρεις απότομα! Μα κι αυτό το αλλοπρόσαλλο φανάρι, πως αποφάσισε έτσι ξαφνικά να ανάψει κόκκινο;

Εκείνη περνάει το χέρι της κάτω από το μπράτσο του για να κρατηθούν αγκαζέ. Είναι τόσο χαρούμενη που τον βλέπει μετά από τόσο καιρό. Εκείνος πάλι ξαφνιάζεται από την κίνηση της. Περίμενε να του κρατάει μούτρα που δεν είχε φροντίσει να ειδωθούν νωρίτερα. Μα δε θυμώνει ποτέ αυτό το κορίτσι; Μοιάζει εξωπραγματική έτσι. Θα ήθελε να τη δει κάποτε εξαγριωμένη, έστω θυμωμένη, θα έμοιαζε πιο αληθινή έτσι. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να είναι αληθινή. Αν ήταν, δε θα ήταν μαζί του. Μια αληθινή κοπέλα θα τον είχε στείλει στο διάολο πολύ νωρίτερα! Μάλλον περπατάει δίπλα του κάποιο πνεύμα για μοναχικούς ανθρώπους, που του κρατάει συντροφιά όταν η μοναξιά γίνεται αβάσταχτη. «Να τώρα, αν θα γυρίσω προς το μέρος της, θα ανακαλύψω ότι δεν υπάρχει κανείς δίπλα μου!», σκέφτεται και την κοιτάζει ίσια στα μάτια και βλέποντας την ακόμα εκεί της σκάει ένα από τα σπάνια χαμόγελα του.

Απλές στιγμές που τις εξυψώνουμε και τις θυμόμαστε για πολύ καιρό. Τώρα πέρασα από εκείνο το σημείο και συνάντησα κάποια φαντάσματα του παρελθόντος. Και να λίγο πιο κάτω, πάλι, δυο άλλα φαντάσματα, καθισμένα σε μια καφετέρια. Στην πραγματικότητα θα ήθελαν να κάνουν κι οι δύο παθιασμένο έρωτα παρά τη ζέστη του καλοκαιριού, αλλά εκείνη τη στιγμή περιορίζονται στο να σχολιάζουν το άψογο σέρβις του μαγαζιού. Παράλληλα, όμως, η γλώσσα του σώματος τους προδίδει. Εκείνος προσπαθεί να διακρίνει τι υπάρχει κάτω από το ημιδιάφανο καλοκαιρινό μπλουζάκι της και εκείνη- μην παραλείποντας να το προσέξει αυτό- παίζει με τα δάχτυλα και τα χείλη της με το καλαμάκι του φραπέ.

Μόνο που σήμερα δεν είναι Ιούλιος, μα μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα. Κάποιος κρατάει σφιχτά το χέρι μου, σαν να θέλει να με τραβήξει πίσω στο παρόν. Τα καταφέρνει. Ή μάλλον τα καταφέρνεις. Αμέσως σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να κολυμπούσα μέσα στα μάτια σου, να έκανα τσουλήθρα πάνω στη μύτη σου ή τραμπάλα με τη γλώσσα σου ή ακόμα καλύτερα να χανόμουν στον λαβύρινθο των αυτιών σου, αφού είχα κάνει έναν περίπατο στο λαιμό και αυχένα σου.

«Η πόλη αυτή είναι γεμάτη φαντάσματα έτσι;», με ρωτάς. Πάλι διάβασες τη σκέψη μου; Μήπως είδες κι εσύ τα φαντάσματα των αναμνήσεων μου; Δεν μπορεί! Το πιθανότερο είναι να αναγνωρίζεις το βλέμμα μου. Εξάλλου, εσύ κι αν δεν ξέρεις από φαντάσματα! Θα πρέπει να σε ακολουθεί στρατός ολόκληρος! Πολλές φορές σε πιάνω να «βλέπεις» κάποιο από αυτά. Ακούς ένα τραγούδι και το σιγοτραγούδας σαν να βρίσκεσαι κι εσύ κάπου αλλού, βγαίνουν στην επιφάνεια συναισθήματα που δεν μου ανήκουν και προσπαθώ να τα διακρίνω κι εγώ, να ζήσω κι εγώ μαζί σου (ή μήπως «μαζί σας») τη στιγμή αυτή.

«Γλυκιά μου, μην προσπαθείς να πας εκεί που ήμουν πριν, δεν φτιάχτηκε για σένα αυτός ο δρόμος, ούτε κι εγώ μπορώ να πάρω μέρος στις προηγούμενες εκδρομές σου. Μονάχα, ας φροντίσουμε να απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε τη διαδρομή που επιλέξαμε να διανύσουμε τώρα μαζί.»

Δίκιο έχεις. Να μια ατάκα που θα θυμηθώ αν ξαναπεράσω από εδώ, όταν θα έχεις γίνει και εσύ ένα ακόμη γλυκό φαντασματάκι της καρδιάς μου.

P.s. Και αυτό το κείμενο είναι εν μέρει φάντασμα γιατί το είχα γράψει παλιότερα, αλλά δεν το είχα ποστάρει τότε.

15 Comments:

Blogger nosyparker said...

Ωραία είναι καμιά φορά τα φαντασματάκια, φτάνει να μην τρυπώνουν πολύ συχνά στο σπίτι σου. Όταν σε επισκέπτονται έξω, είναι πιο εύκολο να τα διώξεις. Το δύσκολο είναι όταν στοιχειώνουν τους τοίχους, τα έπιπλα, το πληκτρολόγιο και την καρδιά σου. Καλημέρα :-)

3:13 PM  
Blogger homelessMontresor said...

Καλέ αυτό δεν ήταν καλημέρα, αλλά καταδίκη!!! Α παπα! (Αν και υποψιάζομαι τι εννοείς. Ίσως πρέπει απλά να μάθουμε να ζούμε μαζί τους και να μην τα αφήνουμε να μας στοιχειώνουν, δεν ξέρω βέβαια κατα πόσο είναι εφικτό αυτό!)

3:54 PM  
Blogger N.Ago said...

Έμεινα άφωνος!
Από έρωτα τρελό, σε φαντάσματα και φόβους.
Το απόλυτο θρίλερ.
Καλημέρα σου.

12:20 AM  
Blogger toolman said...

na ra na na ta ra na na! here come again! ghoooooooostbusters!!!!!!!!

1:23 AM  
Blogger The Motorcycle boy said...

Όσο θυμάσαι και ότι θυμάσαι υπάρχει και είναι πραγματικό. Πιο πραγματικό από αυτά που συμβαίνουν τώρα γύρω σου. Καλά έκανες που το πόσταρες -γιατί το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να ξεχάσεις κάποτε. Καλημέρα πιτσιρίκι.

1:36 AM  
Blogger homelessMontresor said...

-Ν.Ago όλα μες τη ζωή είναι. Βασικά πιστευώ οτι δεν υπάρχει καλύτερη ταινία από την ίδια τη ζωή μας (ή και μυθιστόρημα, αναλόγως τα γούστα του καθενός!). Η δικιά μου πάντως δεν ξέρω αν είναι θρίλερ, science fiction σίγουρα πάντως!
-Toolman δεν υπήρχε πιο κατάλληλος άνθρωπος για να σχολιάσει σε αυτό το ποστ!!! :-)))
-Motoboy η αλήθεια είναι οτι ντρεπόμουν να το ποστάρω και συνεχίζω να κοκκινίζω λιγάκι βλέποντας τις σκέψεις μου καρφιτσωμένες εδω πέρα!

3:45 AM  
Blogger dr.Uqbar said...

Φαντάσματα δεν υπάρχουν. Μόνο αποτυχημένα ξόρκια της μνήμης.

Οι δρόμοι είναι δικοί μας... Να γελάς!

7:39 AM  
Anonymous keimgreek said...

s' auti tin periptosi ti leme? "Mpouuu"? :-P

2:08 AM  
Blogger ΣεΞπΥρ said...

Ακόμα και τώρα έχει την αξία του, σου θυμίζει πως ένιωσες τότε....

1:40 AM  
Anonymous ροΐδης said...

"Μάλλον περπατάει δίπλα του κάποιο πνεύμα για μοναχικούς ανθρώπους, που του κρατάει συντροφιά όταν η μοναξιά γίνεται αβάσταχτη"

...ναι το κείμενο, έχεις δίκιο, είναι φάντασμα σαν κι εκείνα που με εμμονή μας κυνηγούν.

μπράβο.

7:34 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Τελικά έχω καταλήξει κι εγώ λιγάκι φάντασμα των blogs τον τελευταίο καιρό!
-Dr. Ugbar μου κάνει εντύπωση το σχόλιο σου, ειδικά όταν τα δικά σου κείμενα είναι χίλιες φορές πιο μελαγχολικά από τα δικά μου!!! :-)
-Keimgreek, MPOUUUUU!!!
-Σεξπυρ έχεις απόλυτο δίκιο, μα απόλυτο όμως!
-Ροίδη, κάτι μου λέει οτι και εσύ έχεις ενα τέτοιο πνεύμα να περπατάει δίπλα σου... :-)

9:10 AM  
Blogger sorry_girl said...

Τα πνεύματα επιστρέφουνε και όχι μόνο τις νύχτες.
Εύγε κοριτσάκι που τα παρατηρείς!

12:57 AM  
Blogger homelessMontresor said...

Sorry_girl έχεις δίκιο τα πνεύματα κυκλοφορούν όλες τις ώρες!
(Τώρα αυτό ονομάζεται καθυστερημένη απάντηση, but nevermind!)

5:33 AM  
Blogger N.Ago said...

Που είσαι;

3:51 AM  
Blogger disa said...

情趣用品,情趣,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區,情趣用品,情趣,色情漫畫,情色網,情色a片,情色遊戲,85cc成人片,嘟嘟成人網,成人網站,18成人,成人影片,成人交友網,成人貼圖,成人圖片區,成人圖片,成人文章,成人小說,成人光碟,微風成人區,免費成人影片,成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風

7:30 AM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home